Παρασκευή, 3 Φεβρουαρίου 2012

Μίλαν Κούντερα



"... Απεχθανόμουν πάντοτε, βαθιά και βίαια, αυτούς που θέλουν να βρουν σ' ένα έργο τέχνης κάποια στάση (πολιτική, φιλοσοφική, θρησκευτική κτλ), αντί να αναζητήσουν κάποια πρόθεση για γνώση, για κατανόηση, για αποτύπωση μιας όψης της πραγματικότητας..."



Μίλαν Κούντερα
"Οι προδομένες διαθήκες"
(Εστία, 1996)



1 σχόλιο:

Λέσχη Ανάγνωσης "Βιβλιοτρόπιο" είπε...

Αυτή την άλλη όψη της πραγματικότητας αναμένουν από το μυθιστόρημα και οι αναγνώστες. Απαιτούν από το συγγραφέα να δει τα καθημερινά "πεζά" πράγματα που τους συνθλίβουν με μια άλλη ματιά, σε βάθος και να προσπαθήσει, με τον τρόπο του, να τους δώσει μια εξήγηση ή τουλάχιστον να τους κάνει να σκεφτούν μια δική τους. Να πάρει ή να φτιάξει μια απλή ιστορία, που μπορεί να ξεκινήσει από ένα Αστείο και να μιλησει για μια Εποχή. Να συνομιλήσει με χαρακτήρες Ήρωες σαν τον Ξένο του Καμύ, τον Κ. στον Πύργο ή την Μποβαρύ που φαινομενικά μόνο δρουν παράλογα και όχι καρικατούρες της διπλανής πόρτας που μας φαίνονται οικείες επσιδή είναι ρηχές. Δεν θέλουν να διαβάζουν για αυτά που ζούν, για αυτά που τους διαφεύγουν θέλουν να διαβάζουν.

Οι αναγνώστες, όπως ο Ρίβα στη "Δουβλινιάδα" του Μάτας αναζητούν "ένα συγγραφέα που καθημερινά θα ξεκινά ένα ταξίδι στο άγνωστο, κλεισμένος σε ένα δωμάτιο διαρκώς".

Καλημέρα και απολογούμαι για την κατάχρηση του χώρου.

Παντελής Μάκη