Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2008

Ξε-χα (σ)- μένοι συγγραφείς

Κατά διαστήματα περιφέρομαι ανάμεσα στα ράφια της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Σερρών και αρπάζω ένα βιβλίο τυχαία. Ούτως ή άλλως η βιβλιομανία μου χρειάζεται την αφή βιβλίων, μιας και δεν μου αρκεί η επαφή κατ’ οίκον.
Σήμερα είναι η μέρα της Πόπης Γερωνυμάκη.
«Μωρό μου» λέγεται το μυθιστόρημα. Εκδότης ΝΕΑ ΣΥΝΟΡΑ ΛΙΒΑΝΗΣ , 1983. Το όνομά της το είχα ακούσει και τη δεκαετία του ’80. Δεν υπάρχει βιογραφικό, μόνον μια καλοστημένη φωτογραφία, αναγράφονται τα προηγούμενα έργα της:
«Δε βγαίνει τίποτα» (Εξάντας 1980), «Ακόμα και το σλιπ σ’ ένα πακέτο ντάνχιλ» (Εξάντας 1982).
258 πυκνογραμμένες σελίδες, διαφορετικές ιστορίες, διαβάζω μερικές, ξεφυλλίζω τις υπόλοιπες.

1. Γιατί χάθηκε (;)αυτή η συγγραφέας; Δείχνει απόλυτα μοντέρνα για την εποχή της, λίγο το ξεθώριασμα στην ανατρεπτική και ενίοτε σουρεαλιστική γλώσσα, εμφανώς πολυφωνική κάθε ενότητα, άνετα θα μπορούσε να σταθεί και σήμερα λογοτεχνικά αλλά φοβάμαι όχι απέναντι στο «γυναικείο κοινό». Έγραφε έχοντας στο μυαλό της την λογοτεχνία και όχι το φύλο της.

2. Για όσους όμως προσέρχονται στη βιβλιοθήκη –εδώ- το βιβλίο δεν θεωρείται «χαμένο». Από το 1984 βρίσκεται σε διαρκή δανεισμό, ενώ το 2008 και μέχρι στιγμής έχει φύγει ήδη τέσσερις φορές και - υπόψη - ότι μπορεί να το κρατήσει κάποιος μέχρι είκοσι μέρες και να ζητήσει άλλες δύο παρατάσεις των δέκα ημερών.

3. Το διαδίκτυο δεν παρέχει καμία πληροφορία σχετικά με την συγγραφέα. Μόνον στον κατάλογο του εκδοτικού οίκου εμφανίζεται το βιβλίο, χωρίς καν εικονίδιο. Πράγμα που σημαίνει ότι τελικά υπάρχουν και συγγραφείς που ανήκουν στην προ- διαδικτύου εποχή, χωρίς καμιά ελπίδα να αναστηθούν εκτός κι αν οι ίδιοι προκαλέσουν πια την εμφάνισή τους.

4. Αν ίσχυε το «Δικαίωμα Δημόσιου Δανεισμού» και στη χώρα μας η συγγραφέας θα ελάμβανε από το δημόσιο μια μικρή αποζημίωση κάθε χρόνο, κάτι που συμβαίνει σχεδόν σε όλες τις χώρες της Ευρώπης. Αλλά γι’ αυτό θα επανέλθουμε.

4 σχόλια:

Vaggelis είπε...

Μωρό μου της Πόπης Γερωνυμάκη. Ένα διαμαντάκι της δεκαετίας του 80. Βιβλίο ασυνήθιστο και για την εποχή του και για σήμερα. Μιας και ανασύρθηκε πάντως απ' τη λήθη θα ήθελα να σημειώσω τα πιο ενδιαφέροντα κατά τη γνώμη μου χαρακτηριστικά του:
Πουριτανικό έως και ασκητικό δίχως ίχνος βίας, σεξ, ναρκωτικών, και λοιπών εγκοσμίων...
Αποκαθαρμένο από αισθηματισμούς και μελό. Κι από προσωπικές απόψεις, εννοείται.
Απόκοσμο, εκτός χρόνου, τόπου και πραγματικότητας, κινείται σε κάποια Ζώνη του Λυκόφωτος, αρκετά παράξενη ακόμα και ως τέτοια. Χωρίς κανένα στοιχείο έβιλ πλην μιας τρομακτικής αθωότητας, δηλαδή της βεβαιότητας ότι είναι ένας φυσιολογικότατος κόσμος και μάλιστα ο μοναδικός που υπάρχει.
Αβίαστα σουρεάλ, καθόλου δήθεν. Με αποκορύφωμα ατάκες και διαλόγους σε μια γλώσσα εντελώς καθημερινή ή λαϊκή που εκφέρεται όμως από πλάσματα εντελώς αλλόκοτα, άχρονα και άϋλα, προφανώς δίχως επίγνωση της κατάστασής τους.
Ευρηματικό απ' την άποψη ότι δεν πρόκειται για ξεχωριστά διηγήματα ή ιστορίες αλλά για κεφάλαια που το καθένα εστιάζει σ' ένα μέλος της ίδιας αλλόκοτης παρέας ενώ και όλα τα πρόσωπα δείχνουν να γνωρίζονται μεταξύ τους.
Μελαγχολικό σαν προαίσθημα ότι πλησιάζει ένα τέλος. Και πράγματι το 1989 επήλθε το τέλος που όλοι γνωρίζουμε.
Αυτά.

Marianna είπε...

Φίλε, για τους φαν του είδους ή για φανατικούς βιβλιόφιλους μπορεί να' χει την αξία του, βλ. και κινητικότητα του συγκεκριμένου βιβλίου στις Σέρρες, πιθανόν κι αλλού. Αλλά το κακό με τέτοια βιβλία είναι ότι ο αναγνώστης δεν μπορεί να ταυτιστεί με κάποιον ήρωα ή κατάσταση, άρα δεν μπορεί να συγκινηθεί. Αξίωμα. Όσο για την εγκεφαλική συγκίνηση αποδεικνύεται ανεπαρκής...

Xristakis είπε...

Α, κατάλαβα. Πάλι με βαριά κουλτούρα μπλέξαμε. Άντε, περαστικά και καλά Χριστούγεννα.

Sofia είπε...

Με παρακινήσατε και το βρήκα τελικά, Αγγίστης 4 Βοτανικός http://www.bookcrossing.com/journal/3943411Για όποιον ενδιαφέρεται το έχω επιστρέψει ήδη. Εντυπωσιακό ανάγνωσμα. Ενθύμιο από τα χρόνια της αθωότητας παρόλο που δεν υπάρχει καμιά αναφορά στα '80s.

Βιβλίο για συλλέκτες.