Τετάρτη, 6 Ιουνίου 2018

Παρουσίαση του βιβλίου “Ο απατεώνας” του Χαβιέρ Θέρκας

Δευτέρα 11 Ιουνίου

Μουσείο Μπενάκη Κτίριο οδού Πειραιώς

19:00 – 20:00

Η υπόθεση του ενενηντάχρονου Βαρκελονέζου Ενρίκ Μάρκο έκανε το γύρο του κόσμου παρουσιάζοντας αυτό το μυθιστορηματικό πρόσωπο ως απατεώνα ολκής και τρισκατάρατο. Ο Χαβιέρ Θέρκας προσεγγίζει σε αυτό το θρίλερ, που είναι επίσης και ένα συμπόσιο με πολλά εδέσματα -αφήγηση, χρονικό, δοκίμιο, βιογραφία και αυτοβιογραφία- το αίνιγμα του ήρωα. Αναδρομή σε έναν αιώνα Ιστορίας της Ισπανίας και βουτιά στα τρίσβαθα του είναι μας: στην απέραντη ικανότητά μας για αυταπάτη, στη συμβατικότητά μας, στα ψέματά μας, στην ακόρεστη δίψα μας για στοργή και στις αντιφατικές μας ανάγκες για μύθο και πραγματικότητα.

Με τον συγγραφέα συνομιλούν η δημοσιογράφος Μικέλα Χαρτουλάρη, η μεταφράστρια Γεωργία Ζακοπούλου και ο συγγραφέας Θεόδωρος Γρηγοριάδης.

* Στα ισπανικά και τα ελληνικά

Με την υποστήριξη της Accion Cultural Espanola και των Εκδόσεων Πατάκη και υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Ισπανίας και του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας


απόσπασμα
Σελίδα 401:
"Τι είναι η βιομηχανία της μνήμης; Μια επιχείρηση. Τι παράγει αυτή η επιχείρηση; Ένα υποκατάστατο, μια υπο βάθμιση, μια εκπόρνευση της μνήμης· επίσης μια εκπόρνευση, μια υποβάθμιση και ένα υποκατάστατο της ιστορίας, επειδή, στα χρόνια της μνήμης, η μνήμη καταλαμβάνει σε μεγάλο βαθμό τον χώρο της ιστορίας. Ή, με άλλα λόγια, η βιομηχανία της μνήμης είναι για την αυθεντική ιστορία ό,τι είναι η βιομηχανία της διασκέδασης για την αυθεντική τέχνη· και, με τον ίδιο τρόπο που το αισθητικό κιτς είναι το αποτέλεσμα της βιομηχανίας της διασκέδασης, το ιστορικό κιτς είναι το αποτέλεσμα της βιομηχανίας της μνήμης. Ιστορικό κιτς, τουτέστιν ιστορικό ψεύδος".

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2018

500 Λέξεις στην Καθημερινή για βιβλία και συγγραφείς

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:500 Λέξεις
Γεννήθηκε στο Παλαιοχώρι Καβάλας το 1956. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και δίδαξε στη δημόσια εκπαίδευση. Εγραψε έντεκα μυθιστορήματα, δύο συλλογές διηγημάτων, μία νουβέλα και τρία θεατρικά κείμενα. Η «Ζωή μεθόρια» βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2016. Το τελευταίο του μυθιστόρημα, «Καινούργια πόλη» (2017), κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Ποια βιβλία έχετε αυτόν τον καιρό πλάι στο κρεβάτι σας;
Κλάους Μαν «Σημείο καμπής», Zία Χάιντερ Ράχμαν «Υπό το φως των όσων γνωρίζουμε», Χαβιέρ Θέρκας «Ο απατεώνας».
Ποιος ήρωας/ηρωίδα λογοτεχνίας θα θέλατε να είστε και γιατί;
Ο εννιάχρονος Εγκόρουσκα στη «Στέπα» του Αντον Τσέχοφ. Αφήνει το σπίτι του και διανύει με άμαξα και καραβάνι τη στέπα προκειμένου να γραφεί στο γυμνάσιο. Πνευματικό ταξίδι, πορεία προς την ωριμότητα, η συγκινητική ματιά ενός παιδιού για τον καινούργιο κόσμο. Αγάπησα πολύ το ταξίδι αυτό.
Διοργανώνετε ένα δείπνο. Ποιους συγγραφείς καλείτε, ζώντες και τεθνεώτες;
Τον Ιαν Μακ Γιούαν, τον Λάσλο Κρασναχορκάι, τον Ντάνιελ Μέντελσον, τον Γιώργο Χειμωνά, τον Γιάννη Κοντό, τον Γιώργο Ιωάννου, τον Θωμά Κοροβίνη, την Ερση Σωτηροπούλου.
Ποιο ήταν το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που μάθατε πρόσφατα χάρη στην ανάγνωση ενός βιβλίου;
Ο Νίκος Βατόπουλος με το «Περπατώντας στην Αθήνα» μου ξανάμαθε την πόλη που επέλεξα να ζήσω, να ξαναδώ τις γειτονιές και τα σπίτια, να ακούσω ιστορίες που μου διέφευγαν.
Ποιο κλασικό βιβλίο διαβάσατε πρόσφατα για πρώτη φορά;
«Τη συνείδηση του Ζήνωνα» του Ιταλο Σβέβο.
Και ποιο είναι το βιβλίο που έχετε διαβάσει τις περισσότερες φορές;
«Η καρδιά του σκότους» του Τζόζεφ Κόνραντ.
Πώς και αυτή η επιστροφή στη δεκαετία του ’90 στην «Καινούργια πόλη»;
Ολοκληρώνεται η τριλογία που ξεκίνησε με το «Παρτάλι» της γενιάς της Μεταπολίτευσης και συνεχίστηκε στη δεκαετία του ογδόντα με τη «Ζωή μεθόρια». Στην «Καινούργια πόλη» μιλάω για τη δεκαετία της λάμψης και της σπατάλης με αφορμή τον ερχομό για πρώτη φορά στην Αθήνα του πρώην φοιτητή Μανόλη και της μάνας του Μαργαρίτας.
Ελληνίδα μάνα και Ελληνας γιος: εκρηκτικό δίδυμο;
Αρχετυπικό δέσιμο, αλλά στο μυθιστόρημα επέρχεται η κάθαρση με τη θυσία του ενός.
Εχετε Facebook, Twitter κ.τ.λ.; Εάν ναι, εμποδίζουν ή εμπλουτίζουν το γράψιμο και το διάβασμα;
Χρησιμοποιώ όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από την πρώτη στιγμή, αλλά με σύνεση. Επιλέγω το Διαδίκτυο για ενημέρωση, έρευνα, επαφές, συνδρομές. Δεν θέλω να ξαναζήσω την εποχή που στηνόμουν στην τράπεζα για ένα έμβασμα που θα το ταχυδρομούσα και πάλι στημένος στην ουρά για να μου έρχεται συνδρομητικά στο σπίτι ένα ξένο λογοτεχνικό περιοδικό ή βιβλίο.
Έντυπη

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018

Visby, Gotland, Sweden, Baltic Centre


Στο σουδικό νησί Γκότλαντ, στην μεσαιωνική πόλη Βίσμπυ, φιλοξενούμενος συγγραφέας στο Baltic Centre, συναντήσαμε χθες μαθητές σχολείου. Κάτι απλό που ωστόσο είχε πρωτοσέλιδη κάλυψη στην τοπική εφημερίδα η οποία καθημερινά έχει την έκταση μιας κυριακάτικης ελληνικής. 

Στην πάνω φωτογραφία με μία μαθήτρια ελληνικής καταγωγής από πατέρα Θεσσαλονικιό και παντρεμένο στο νησί που ήταν και η πιο φιλοπερίεργη για το τι σημαίνει να είσαι συγγραφέας και πώς γίνεσαι.



Το σπίτι του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν στο νησί Φάρο και ακριβώς απέναντι είναι η ταινιοθήκη του. Απέραντη βλάστηση αλλά και παραλίες απογυμνωμένες από τους βόρειους ανέμους της Βαλτικής. 

Τετάρτη, 9 Μαΐου 2018

Διεθνής Έκθση Βιβλίου Θεσσαλονίκης μεταφράσεις στο εξωτερικό

Μεταφραστές ελληνικής λογοτεχνίας από την Αίγυπτο, Γαλλία, Βουλγαρία, Ουκρανία, Σερβία συζητάνε για την προώθηση της ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό. Για την αγάπη που έχουν αλλά και τις δυσκολίες στο έργο τους, τις περισσότερες φορές αβοήθητοι από την ελληνική πλευρά. Να τονίσουμε ότι το Κέντρο Μετάφρασης της Αιγύπτου έχει την πιο ολοκληρωμένη και συγκροτημένη παρουσία στον τομέα αυτό στην Έκθεση μέσα ενώ το Ίδρυμα Πολιτισμού στην Ουκρανία προγραμματίζει δύο βιβλία το χρόνο.
Ανάμεσά τους οι Andriy Savenko και Khaled Raouf .
Ο Χάλεντ Ράουφ είναι και ο δικός μου μεταφραστής στην Αίγυπτο αφού μετέφρασε το μυθιστόρημα "Αλούζα χίλιοι κι ένας εραστές" στα αραβικά το 2017. Όπως είπε το μυθιστόρημα έχει μεγάλη επιτυχία τόσο εμπορική όσο και κριτική. 
Πολύ καλά επίσης πάει και το βιβλίο του Δημήτρη Δημητριάδςη "Πεθαίνω σαν χώρα" σε δική του επίσης μετάφραση. 

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Υπήρχε άραγε queer πριν το queer;

Γράφει σε ανάρτηση ο επίκουρος καθηγητής νεοελληνικής λογοτεχνίας ΑΠΘ Τάσος Καπλάνης μια μέρα πριν την συζήτηση στην Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή στις 9μμ στο Φιλολογικό Καφενείο, Περίπτερο 13¨

"Υπήρχε άραγε queer πριν το queer; Πολύ μεγάλο θέμα, αλλά αν υπήρχε, τότε η επιτομή του είναι ο Dr. Frank'n'Furter (Tim Curry) από το Rocky Horror Picture Show του 1975, η sweet transvestite from trans-sexual Trans-sylvania:
https://www.youtube.com/watch?v=KQRjhZyXJFg
Αλλά πάλι μιλάμε για τα 1970s: την εποχή του Παζολίνι, του Ντέρεκ Τζάρμαν, της Λίντα Λάβλεϊς από το Βαθύ Λαρύγγι που είχε την κλειτορίδα στο λαιμό της (!). Αχ αυτά τα 70s (φυσικά όχι τυχαία το Παρτάλι διαδραματίζεται στα 1970s). Και τι ωραία και αποτελεσματικά που τα ρούφηξαν και τα απονεύρωσαν τα 1980s...
To ενδιαφέρον με το queer στα 1990s πια είναι ότι δεν ονειρεύεται πλέον μια επανάσταση (το έχουμε ξαναδεί το έργο και την κατάληξή του...), δεν αμφισβητεί το θέαμα και την κοινωνία του θεάματος, όπως έκαναν οι καταστασιακοί το Μάη του 68, αυτοσυστήνεται ως θέαμα αμφισβήτησης και, πολιτικά, στην Αμερική τουλάχιστον, γίνεται έτσι πολύ πιο αποτελεσματικό. Φυσικά όχι χωρίς αντιστάσεις. Οι στρατηγικές πολλές και συχνά καταστασιακές: σκάνδαλα, δημόσιο outing (που καταλήγει συχνά σε φυλλάδες και "μεσημεριανάδικα"), ανοιχτή προβολή και δημόσια συζήτηση, που όμως δεν ταρακουνάει τα θεμέλια της ετεροφυλόφιλης καπιταλιστικής κανονικότητας. Απλά διεκδικεί το δικαίωμα της ύπαρξής του, στο φως, όχι στο σκοτάδι.
Σε μας έρχεται, ώριμο και αγαπησιάρικο, το 2001 με το Παρτάλι του Γρηγοριάδη και το 2009 με τη Στρέλλα του Κούτρα στο σινεμά. Το σημαντικότερο στοιχείο και των 2 δεν είναι ότι οι κεντρικές πρωταγωνίστριες είναι τρανς (που δεν είναι ούτε λίγο ούτε άσχετο βέβαια): λέω ώριμο και αγαπησιάρικο γιατί έχει ξεπεράσει τον θυμό και την καταγγελτικότητα και προβάλλει την αποδοχή και την αγάπη μέσα από δύσκολες καταστάσεις (στην περίπτωση της Στρέλλας μάλιστα απίθανα δύσκολες!) ως μοναδική και αλίμονο συχνά μόνο πρόσκαιρη διέξοδο της ανθρώπινης κατάστασης από τις μιζέριες της.
Φυσικά, όλα είναι σόου. Διαρκές μάλιστα. Όπως γράφει και ο Μάικ στο ημερολόγιό του μιλώντας για τη Ζωή και τον Μανόλη, που πρωταγωνιστούν στα άλλα δύο βιβλία της τριλογίας: "Έπειτα, αυτός [ο Μανουήλ] αισθάνεται ότι τελείωσε η ιστορία. Χαχα, επειδή τον έπεισε η Ζωούλα; Ποια ιστορία, Μανουήλ μου; Τώρα αρχίζει το show! Don't dream it, be it!" (με όχι τυχαία αναφορά στο εμβληματικό τραγούδι του Rocky Horror):
https://www.youtube.com/watch?v=lEYjZL7WWKc
Και η ιστορία συνεχίζεται κάπως και στα άλλα δύο βιβλία της τριλογίας, που πέρα από την ακτινογραφία της ελληνικής επαρχίας στα 1980s και της αθηναϊκής πρωτεύουσας στα 1990s, προσφέρουν αγάπη και αποδοχή για την Ζωή και τον Μανόλη, με τα ελλείμματα και τις διαψεύσεις τους (κυρίως με αυτά). Δεν είμαστε υπεράνθρωποι, δεν είμαστε τέλειες/οι, δεν είμαστε καν (πετυχημένες/οι) επαναστάτριες/άτες, ακόμη κι αν προσπαθούμε, τι να κάνουμε; Όμως αυτές/οί είμαστε, αποδεχτείτε το κι αν μπορείτε αγαπήστε μας (κι αν δεν μπορείτε, χεστήκαμε, θα την βρούμε κάπως την άκρη!). Πράγμα που ισχύει για όλες και όλους μας! :)
TRHPS Sweet Transvestite
youtube.com

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Το Παρτάλι στην Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

Γράφει σε ανάρτησή του στο fb ο καθηγητής νεοελληνικής φιλολογίας στο ΑΠΘ Τάσος Καπλάνης με τον οποίο θα παρουσιάσουμε το Παρτάλι και την τριλογία:


"H ποιητική του Γρηγοριάδη τόσο στη μυθιστορηματική του τριλογία (Παρτάλι, Ζωή μεθόρια, Καινούργια πόλη) όσο και σε ολόκληρο, θα τολμήσω να πω, το μυθιστορηματικό του έργο συνοψίζεται σε δύο φράσεις από το Παρτάλι:
"Κι η πόλη έγινε σώμα του και το σώμα του έγινε πόλη, όπου φώλιασαν μυστικά, άνθρωποι και ιστορίες" και
"Πίσω στο χρόνο, που είναι ένας".
Και από αυτή την άποψη, η ποιητική του είναι έντονα μπαχτινική και σε ό,τι αφορά το χρονότοπο και σε ό,τι αφορά το καρναβαλικό, ενώ την ίδια στιγμή αναδεικνύει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο (που θα πει: χωρίς εξαλλοσύνες) το θέμα των ρευστών ταυτοτήτων, έμφυλων, σεξουαλικών, και άλλων.
Το Παρτάλι ειδικά -ένα κείμενο που εμφανίστηκε στις αρχές του 21ου αιώνα (2001)- ήρθε μάλλον νωρίς για το νεοελληνικό αναγνωστικό κοινό και δεν είχε ούτε τότε ούτε σήμερα ακόμη την ευρεία αναγνώριση που του αξίζει: γιατί παραμένει το καταστατικό κείμενο της σύγχρονης νεοελληνικής κίναιδης (queer) λογοτεχνίας - κίναιδης με όλες τις δυνατές σημασίες της λέξης, μα ιδίως με την παρετυμολογική: κινεί την αιδώ, βγάζοντας στο φως πολλά από αυτά που θέλουμε ως κοινωνία να κρύψουμε κάτω απ' το χαλί ή μέσα σε ντουλάπες, ανεπιτυχώς και ανοήτως βέβαια.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι δημιούργησε έναν αυτόνομο λογοτεχνικό μικρόκοσμο και μια σειρά από ήρωες και ηρωίδες, που παλεύουν διαρκώς ανάμεσα στα πρέπει και τα θέλω τους (όπως και οι περισσότερες/οι από μας άλλωστε), ανάμεσα στο προσωπικό δράμα και την καθημερινή επιβίωση, ανάμεσα στο κοινωνικό περιθώριο και την κοινωνική καταξίωση, που είτε τους αντιπαθήσεις είτε τους αγαπήσεις, δεν μπορούν να σε αφήσουν αδιάφορη/ο.
Για αυτό και από το αινιγματικό Παρτάλι, περνάει κανείς ευχαρίστως στη βραβευμένη Ζωή μεθόρια (την ιστορία της δυναμικής αστής Ζωής) αλλά και στην Καινούργια πόλη (την ιστορία του πιο απογοητευτικού στο Παρτάλι, αλλά αλίμονο μάλλον πιο συνηθισμένου νεοέλληνα ήρωα, του Μανόλη). Και φυσικά, αναμένουμε ανυπόμονα τη συνέχεια της ιστορίας του επικού Μάικ που ελπίζω να αποτελέσει κάποτε το επόμενο βιβλίο της τετραλογίας. :)
Το καλό με τον Γρηγοριάδη, όπως και με άλλες/ους συγγράφισσες/είς που αγαπώ, είναι ότι μου δίνει πάντα την αίσθηση, όταν τελειώνω ένα βιβλίο του, ότι δεν είπε ακόμη όλα όσα έχει να πει. Και αυτό με κάνει να περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο!


Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Pulitzer Prize in Fiction for Queer Novel "Less"

Around the World in 50 Years




LESS
By Andrew Sean Greer
263 pp. A Lee Boudreaux Book/Little, Brown & Company. $26.
Convulsed in laughter a few pages into Andrew Sean Greer’s fifth novel, “Less,” I wondered with regret why I wasn’t familiar with this author. My bad. His admirers have included John Updike, Michael Chabon, Dave Eggers and John Irving. “Less” is the funniest, smartest and most humane novel I’ve read since Tom Rachman’s 2010 debut, “The Imperfectionists.”
The setup: Nothing is going well for Arthur Less. He’s about to turn 50. The mysterious narrator tells us that Arthur is “the first homosexual ever to grow old. That is, at least, how he feels at times like these.” Arthur is a novelist, and that’s not going well, either. His first book, now distant in the rearview mirror, was a “moderate success.” A big-name critic reviewed it in these very pages. “But every author can taste the poison another has slipped into the punch,” and the critic ended by calling Arthur “a magniloquent spoony.” Staring at this odd phrase, Arthur asked his lover at the time, a distinguished older poet, “What the hell was a spoony?” “‘Arthur,’ Robert said, holding his hand, ‘he’s just calling you a faggot.’”

Photo

Andrew Sean Greer Credit Kaliel Roberts

Years later, Arthur is nominated for a prize he didn’t even know existed: the “Wilde and Stein Literary Laurels.” He thinks his agent has told him, “Wildenstein.” Arthur replies that he’s not Jewish. The agent coughs and says, “I believe it is something gay.” “‘How did they even know I was gay?’ He asked this from his front porch, wearing a kimono.”
Now, on the cusp of the dreaded 50th birthday, Arthur finds himself in a sort of authorial Sargasso Sea, “too old to be fresh and too young to be rediscovered, one who never sits next to anyone on a plane who has heard of his books,” reduced to accepting gigs like interviewing a mega-best-selling author named H.H.H. Mandern, who has made zillions writing “space operettas” of “tin-ear language and laughable stock characters.” Arthur knows that the event sponsor has made the calculation: “What literary writer would agree to prepare for an interview and yet not be paid? It had to be someone terribly desperate. How many other writers of his acquaintance said ‘no chance’? How far down the list did they go before someone said: ‘What about Arthur Less?’”
It has come, finally, to this. But wait — the crowning humiliation of “our gay Job” is that his boyfriend, having dumped him, is now getting married.
As Hunter S. Thompson used to say, “When the going gets weird, the weird turn pro.” Rather than submit to the ultimate humiliation of attending the wedding, or even of finding himself in the same time zone (nonspoiler alert: the San Francisco Bay Area), Arthur decides to accept a series of invitations to literary events that most self-respecting authors would probably toss into the wastebasket.
Off he goes, around the world, wearing his treasured blue suit, hand-tailored years ago in “humid, moped-plagued” Ho Chi Minh City. His itinerary will take him to New York, Paris, Berlin, Morocco, southern India and Kyoto. His current project is a novel titled “Swift,” about which the lover who has spurned him sniffed censoriously, “All you do is write gay ‘Ulysses.’”
Maybe. But “Ulysses” was never this much fun. Arthur’s wanderings as he makes his way from disaster to disaster are hilariously, brilliantly harrowing. But laughter is only a part of the joy of reading this book. Greer writes sentences of arresting lyricism and beauty. His metaphors come at you like fireflies — or like the “pygmy hummingbird moths” that delight Arthur amid his latest gloom, at a golf resort he fears he has visited accidentally (in place of a vacationing Austrian doctor in red shorts and suspenders).

Photo


Delights of language abound. On a turbulent night flight into Mexico City, “the plane convulses in the moonlight, like a man turning into a werewolf.” And in another fraught venue, “an eel of panic wriggles through him as he searches the room for exits, but life has no exits.” Even Arthur’s random observations are entertaining. Why, he bitterly wonders, do today’s young gay men insist on marrying? “Was this why we all threw stones at the police, for weddings?” And as for quaaludes, “is there any more perfect spelling than with that lazy superfluous vowel?”
In France, Arthur is taken to a remote area on the German border where his schedule consists of “visiting a school during the day and a library at night, with sometimes a monastery in between. … Later: He read aloud to coal miners, who listened thoughtfully. What on earth was everyone thinking? Bringing a midlist homosexual to read to French miners?”
At a literary festival in Italy, where he’s in the running for yet another award he’s never heard of, Arthur recalls being ambushed on stage once, excoriated as an “assimilationist” gay writer. His crime? In Arthur’s debut novel, the gay protagonist returns in the end to his (female) wife. Arthur is not a gay enough writer, it appears.
In Piemonte, where the Italian festival convenes, the big prize jury turns out to consist of a dozen teenagers. Again, Arthur has a bad feeling. “How has it come to this? What god has enough free time to arrange this very special humiliation, to fly a minor novelist across the world so that he can feel, in some seventh sense, the minusculitude of his own worth? Decided by high school students, in fact.
Yet what bubbles up amid all these disasters isn’t self-pity but Arthur’s warm humanity. Pace E. M. Forster’s famous dictum, Arthur connects, especially with young people.
The creative writing seminar he gives in Berlin is so inventive and engaging that it could be used as a template at any college, as a model of how to get kids to fall in love with literature. He has them cut up a paragraph of “Lolita” and reassemble the text any way they want. “He gives them a page of Joyce and a bottle of Wite-Out — and Molly Bloom merely says ‘Yes.’ A game to write a persuasive opening sentence for a book they have never read … leads to a chilling start to Woolf’s ‘The Waves’: I was too far out in the ocean to hear the lifeguard shouting, ‘Shark! Shark!’” His students “learn to love language again, something that has faded like sex in a long marriage. Because of this, they learn to love their teacher.”
By the time Arthur reaches Japan, the reader isn’t just rooting for him but wants to give the poor guy a hug. And by now, good things are starting to happen. A crisis prompts a phone call to the former lover/mentor, the older poet, who informs Arthur that turning 50 “isn’t all bad. It means now people will think you were always a grown-up. They’ll take you seriously. They don’t know that you once spent an entire dinner party babbling about Nepal when you meant Tibet.” “I can’t believe you brought that up again,” Arthur replies.
Like Arthur, Andrew Sean Greer’s “Less” is excellent company. It’s no less than bedazzling, bewitching and be-wonderful.

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

2018 Man Booker International Prize Shortlist

covercovercovercovercovercover
The Man Booker International Prize announced their 6-title shortlist — shortened from their 13-title longlist. The prize, which awards translated works of literature, considers both novels and short story collections translated into English and published in the UK. Here the 2018 shortlist (with bonus links where available):
The winner of the Man Booker International Prize will be announced on May 22, 2018.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

Richard Ford , Paris Review The Art of Fiction No. 147

NTERVIEWER
What is the exhilaration of writing, if any?
FORD
Primarily, the chance to make something new, which might be good and beautiful, and which somebody else could use. For me, that’s come to be the most important thing. Put most succinctly, to write for readers. I’ve never thought of writing as principally a way of learning about myself, or even as self-expression. Anybody who writes books learns a lot about himself just by seeing what his preoccupations are, what generosities he has or lacks, what his abilities are to invent something out of nothing. I never think about being a writer as being in any interesting way self-psychologizing. That just doesn’t interest me.
INTERVIEWER
So you think of the reader when you are writing.
FORD
I wouldn’t be a writer just for myself. If I were going to do something for myself, I’d do something else, something more practical and pleasurable, and probably easier.
INTERVIEWER
That’s quite rare, I think.
FORD
I want to write, partly at least, for the kind of reader I was when I was nineteen years old. I want to address that person because he or she is young enough that life is just beginning to seem a mystery which literature can address in surprising and pleasurable ways. When I was nineteen I began to read Absalom, Absalom! slowly, slowly, page by patient page, since I was slightly dyslexic. I was working on the railroad, the Missouri-Pacific in Little Rock. I hadn’t been doing well in school, but I started reading. I don’t mean to say that reading altogether changed my life, but it certainly brought something into my life—possibility—that had not been there before.
INTERVIEWER
What was it about Absalom, Absalom!?
FORD
The language—a huge suffusing sea of wonderful words, made into beautiful, long paragraphs and put to the service of some great human conundrum it meant to console me about if not completely resolve. When I was old enough to think about myself as trying to be a writer, I always thought I would like to write a book and have it do that for someone else.
INTERVIEWER
An Absalom, Absalom! for some nineteen-year-old kid in Georgia.
FORD
Or Ohio. Or France. I heard someone say the other day, You have to write for yourself. What shit, I thought. Write for yourself—why? (Though I guess if that produces wonderful work, who am I to argue over conceits?) But I once said that to an audience in France and several people got up and left the room. They said, Hummmph. You’re letting down your vocation if you’re willing to admit that you write for other people. But that’s just not my view. To me, it’s the thought that you can make something out of words, which organizes experience in the way Faulkner is talking about when he says that “literature stops life for the purpose of examining it.” To be able to do that for another person is a good use of your life.

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2016

Η απονομή για το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2016 έγινε την Τετάρτη 7 Μαρτίου 2018 στο Μέγαρο Μουσικής. Το βραβείο που δόθηκε στη "Ζωή μεθόρια" απένειμε ο πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Αλέξης Ζήρας.
Ήταν η όγδοη υποψηφιότητα βιβλίου μου, η τρίτη για το Κρατικό βραβείο και η πρώτη βράβευση.