Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Για τον Χριστόφορο Μηλιώνη


                                                                                                             Αθήνα, 5/1/2017

Aνακοίνωση της Εταιρείας Συγγραφέων


Με μεγάλη μας λύπη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του βραβευμένου πεζογράφου και ιδρυτικού μέλους της Εταιρείας μας, Χριστόφορου Μηλιώνη. Ο Χριστόφορος Μηλιώνης ήταν ένας καταξιωμένος συγγραφέας, ιδιαίτερα γνωστός για τα διηγήματά του, τα οποία βραβεύτηκαν και μεταφράστηκαν στο εξωτερικό. Στους οικείους του εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας.  
Ο Χριστόφορος Μηλιώνης γεννήθηκε στο Περιστέρι Πωγωνίου, των Ιωαννίνων, το 1932. Φοίτησε στη Ζωσιμαία Σχολή και σπούδασε φιλολογία στο ΑΠ Θεσσαλονίκης. Υπηρέτησε τη μέση εκπαίδευση, στην Ελλάδα και την Κύπρο, ως καθηγητής, γυμνασιάρχης και σχολικός σύμβουλος. Υπήρξε μέλος της ομάδας εργασίας που συνέταξε τα Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Γυμνασίου/Λυκείου, και μέλος των εκδοτικών ομάδων των γιαννιώτικων περιοδικών Ενδοχώρα και Δοκιμασία. Αρκετά άρθρα του δημοσιεύτηκαν στην Φιλολογική Καθημερινή και αργότερα στα Νέα. Ήταν σύζυγος της ομότιμης καθηγήτριας της γαλλικής φιλολογίας Τατιάνας Τσαλίκη-Μηλιώνη, και ιδρυτικό μέλος (έχοντας διατελέσει και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου) της Εταιρείας Συγγραφέων. 

Στα γράμματα πρωτοπαρουσιάστηκε το1954, με διήγημά του, στο περιοδικό Ηπειρωτική Εστία. Ακολούθησαν τα βιβλία διηγημάτων (θεωρείται από τους σημαντικότερους του είδους στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα): Παραφωνία (1961)· Το πουκάμισο του Κένταυρου (1971)· Τα διηγήματα της Δοκιμασίας (1978)· Το πουκάμισο του Κένταυρου και τ’ άλλα διηγήματα (1982, συγκεντρ. έκδ.)· Καλαμάς κι Αχέροντας (1985)· Χειριστής ανελκυστήρος (1993)· Το μικρό είναι όμορφο (1997)· Τα φαντάσματα του Γιορκ (1999)· Μια χαμένη γεύση (1999)· Η φωτογένεια (2002), Ακροκεραύνια (1976)· Το μοτέλ. Κομμωτής κομητών (2005) , μυθιστορημάτων: Δυτική συνοικία (1980)· Ο Σιλβέστρος (1987),  φιλολογικών μελετών, δοκιμίων και μεταφράσεων από τα αρχαία ελληνικά. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος (1986), το Βραβείο του περιοδικού Διαβάζω (2000) και το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (2005).

«Κεντρική σημασία σε όλα τα πεζά του Χριστόφορου Μηλιώνη έχει η μνήμη, ο απεριόριστος και αεικίνητος χρόνος της αναθύμησης, της αναπόλησης. `Ολα συμβαίνουν εκεί, καθώς σχεδόν όλες οι ιστορίες του εκκινούν από προσωπικά βιώματα και αναπτύσσονται έπειτα διασταλτικά μέσω της συγγραφικής φαντασίας, με τη χρησιμοποίηση προσώπων που αφηγούνται για λογαριασμό του. Επίσης, κεντρικό ρόλο στις μικρές και μεγάλες ιστορίες του Μηλιώνη παίζει το περιβάλλον, συνήθως ο εξω-αστικός χώρος, η ενδοχώρα των Ιωαννίνων και το φυσικό τοπίο της, εκεί όπου ο ίδιος άρχισε να σχηματίζεται ως συνείδηση και εκεί όπου απέκτησε τα νεανικά και παιδικά του βιώματα, συσχετισμένα σχεδόν πάντοτε με το βαρύ αποτύπωμα της ιστορίας της Κατοχής και του Εμφυλίου, και των δραματικών επιπτώσεών της δράσης της στη ζωή των ανθρώπων. Ως άξιος συνεχιστής μιας πεζογραφικής παράδοσης που ξεκινά από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη και φτάνει ως τον Δημήτρη Χατζή και τον Γιώργο Ιωάννου, στην οποία παράδοση η αίσθηση και η έννοια του γηγενούς, της μητέρας πατρίδας, αποτελούν τον πυρήνα της ποιητικής τους, ο Μηλιώνης αντέταξε ως διαρκέστερο πυρήνα των μυθοπλασιών του την περιοχή της Ηπείρου. Εκεί έστησε το τοπίο της προσωπικής του μυθολογίας. Θρύλοι, ακούσματα δικά του, εικόνες από δημοτικά τραγούδια, παραμύθια, αναμνήσεις που διαπλέουν τον παρελθόντα και παρόντα χρόνο, υπήρξε η πρωταρχική του ύλη. Ο μετρημένος, βασανισμένος, ασκητικός μικρόκοσμος της Ηπείρου έγινε μέσω της λογοτεχνικής του αναπαράστασης ο κόσμος της δημιουργικής φαντασίας που τον έκαναν στη συνέχεια αγαπητικά δικό τους οι αναγνώστες του.  Αυτός ο λογοτεχνικός χώρος έγινε, βιβλίο το βιβλίο, το πεδίο της νοσταλγικής του καταφυγής, της κάθαρσης από τη φθορά του αστικού βίου, της λύτρωσης από τον ισοπεδωτικό και απρόσωπο ρυθμό της ζωής στην πόλη. Ακόμα κι όταν δεν κατονομάζεται γεωγραφικά, υπονοείται καθαρά από την υποβλητική περιγραφή του αδρού, ορεινού τοπίου και των αρχέγονων σχέσεων των ανθρώπων. Από την ελεγειακή ψυχική διάθεση όσων έζησαν εκεί σε συνθήκες άκρως λιτοδίαιτες αλλά πλούσιες ως προς την εσωτερική ζωή. 
Και, συμπληρωματικά με τα παραπάνω, αξίζει να τονίσουμε ένα από τα μορφολογικά χαρακτηριστικά του έργου του Μηλιώνη, τον εσωτερικό ρυθμό που μεταφέρεται από την ψυχική κατάσταση στη ροή της αφήγησης, κάνοντάς την ελεγειακή. Η σιωπή των βουνών, οι λίγες μόλις απαραίτητες λέξεις που ανταλλάσσουν μεταξύ τους οι άνθρωποι, ο ήχος των φυσικών στοιχείων που γεμίζει το βάθος των ιστοριών, η θλίψη για τα φονικά, όλα αυτά ανταποκρίνονται στον μουσικό, παραπονεμένο τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας του Καλαμά και Αχέροντα αναμνημονεύει και αφηγείται περιστατικά, όπου εγκιβωτίζεται το βουβό πάθος, η εγκαρτέρηση, η ερωτική λαχτάρα, η συναισθηματική οδύνη λαϊκών κατά βάση ανθρώπων. `Η ανθρώπων που έχουν την ικανότητα να συναισθάνονται την εσωτερικότητα της λαϊκής ψυχής. Ασφαλώς, αυτή η διπλή σχέση του Χριστόφορου Μηλιώνη με τον χώρο και την ιδιαίτερη κοινωνία του, υπήρξε σε τέτοιο σημείο καθοριστική για το έργο του, ώστε τα πρόσωπα των ιστοριών του πολύ συχνά, όταν είναι φορτωμένα από συναισθηματικές εμπλοκές, αδιέξοδες καταστάσεις ή αποτυχίες, αναζητούν την αναβάπτιση και ίασή τους σ΄ετούτο τον λιτό, απέριττο, πολλαπλά δύσβατο και δυσβάστακτο,  αλλά και πηγαίο κόσμο της δεκαπενταετίας 1935-1950». 

ΑΛΕΞΗΣ ΖΗΡΑΣ


Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

New Yorker contributors' ”best lists” for 2016

.
New Yorker contributors share which books made their personal ”best lists” for 2016.
It sometimes felt like there was little time for Books I Loved this year, what with staying on top of the all-consuming Twitter Feed I Hated. But some of the reading that I did (in actual books, on real paper—what a relief) took me away from the appalling questions that the news was raising, questions like “So is this what American fascism looks like?,” or “Wait, what happened to my E.U. citizenship?,” or, simply, “Are you fucking kidding me?”

Instead, these books brought me face to face with more elemental concerns: birth and bereavement. In her deceptively slim third novel, “Eleven Hours,” Pamela Erens presents a woman who has just entered the maternity wing of a hospital, and, in the course of the hours between her arrival and that of her child, unfolds her story. The retrospective narrative—who is this woman, and why is she there, alone?—is interwoven with a propulsive, often harrowing account of the physical demands of labor in all its irresistible, unimaginable inevitability. For those of us who have been there, Erens skillfully evokes that wild, supra-political condition. And she reminds all readers, those who have experienced labor or not, of the dangerous trespass along the margin of life which every childbirth entails.

My friend Katherine Barrett Swett is one of the best-read people I know; her students at the Brearley School, where she teaches English, are fortunate beneficiaries of her careful, analytical, sensitive affinity for literature. This year saw the publication of Swett’s own book of poems, “Twenty-One.” It is a collection born of tragic circumstance: the poems, most of them only three lines long, were written after the death of Swett’s daughter, at the age of twenty-one, and together they chart the terrible cycle of the first year spent in that aftermath. They are spare, resonant, sometimes drawing upon or alluding to the writers and works of literature that have sustained Swett: Robert Frost, Sappho, “King Lear.” They are shattering—tiny containers filled with boundless pain. I have one poem, “Ornery,” written out by hand in its entirety on a Post-it above my desk: “I hope that some god can forgive all / us parents who will never forgive ourselves / every meanness in a short life.” It reminds me on whose behalf I’m most despairing about the turn the world has taken, and for whom that despair must, nonetheless, daily be dispelled.

—Rebecca Mead

It’s not surprising, in retrospect, that, in a year of deadlocked ideologies, I was drawn to novels of friendship. Mauro Javier Cardenas’s début, “The Revolutionaries Try Again,” tells the tale of three Ecuadorian friends—one living in exile in San Francisco, the other two still in Guayaquil—who come together in a quixotic attempt to take the country’s Presidency. “Everyone thinks they’re the chosen ones,” one character reminds another, and Cardenas’s gift is to show, through long, brilliant sentences, the charm of inaction and delinquency. The book was published by the small and savvy Coffee House Press, and deserves a much wider audience—it is funny and honest and packed with playful modernist tricks.

ADVERTISEMENT


Another début, Tony Tulathimutte’s “Private Citizens,” takes a different set of friends—so-called millennials in mid-aughts San Francisco—and turns them into a soufflé of disappointments and depressions. His characters are plugged-in, hard-partying, drug-taking, Webcam-abusing Stanford graduates, who are frequently sharp and self-aware in the course of their self-destruction. As is the case with “Revolutionaries,” the brilliance of “Private Citizens” resides in its sentences, but where Cardenas’s sentences billow Tulathimutte’s are knowing and precise, as if someone had given David Foster Wallace a verbal haircut.

Both books operate on a high degree of intelligence, much like the other two books I especially admired this year: Adam Ehrlich Sachs’s début collection, “Inherited Disorders,” a brutal, comic, and exhaustive take on father-son relationships, and Vivek Shanbhag’s “Ghachar Ghochar,” a novel translated from Kannada and set in Bangalore, which features an exceedingly passive protagonist who allows his bourgeois family to turn almost criminal in their greed and clannishness. Which is, perhaps, a sadly appropriate note on which to end a recollection of 2016.

—Karan Mahajan

In 2016, while America was imploding, I happened to read three excellent books about romantic love: one magnificently cringe-inducing, one delightfully swoony, and one a bit of both. “Willful Disregard,” by Lena Andersson, which was a big best-seller in its author’s home country of Sweden, describes a female writer’s new friendship with and eventual fixation on an older and more successful male artist. Hugo and Ester have an intense intellectual connection, which makes her feel like she’s in love with him and makes him feel, well, like they have an intense intellectual connection (though he’s willing to dabble in sex with her). Like Rachel Cusk’s “Outline,” “Wilful Disregard” is lacerating in its intelligence and honesty; it makes you waver between loathing and compassion for basically all humans.

On the other side of the romantic spectrum, “Eleanor & Park,” by Rainbow Rowell, follows two high-school misfits in Omaha, Nebraska, in 1986, as they meet on the school bus, repel each other, and eventually fall madly in love. Rowell’s humor, tenderness, and sense of detail are extraordinary. And her pacing is perfect, which is a clinical way of saying that she escalates Eleanor and Park’s intensifying attraction with such wondrous control that when they do things like make eye contact or brush fingers it’s thrilling. Rowell also depicts the poverty that Eleanor’s family lives in with deftness and subtlety.

I loved “Eleanor & Park” so much that I then moved on to “Landline,” also by Rowell, about a successful, burned-out TV writer named Georgie, whose marriage to a stay-at-home dad is foundering. While Georgie is, for work reasons, separated from her husband and children over Christmas, she finds a rotary phone at her mother’s house that allows her to call her husband in the year 1998—that is, before he was her husband. Rowell pulls off this impossible premise with great charm, and her depictions of the couple’s sweet courtship and their later compromise-filled marriage are equally unsentimental and knowing.

—Curtis Sittenfeld

Read more stories about the year in culture and politics.
Read more stories about the year in culture and politics.
While my bias is clear on this one, since I penned the introduction, the long-awaited English-language release, from Verso, of Nanni Balestrini’s “We Want Everything” was, for me, a highlight of 2016, as a reader. The figure of the worker, the absurdity of work, the violence of rebellion: we would do well to study how it was that Balestrini made politics and fiction and art, all in once place. It’s one of the most compelling pieces of literature of the entire second half of the twentieth century. Also, it’s incredibly funny.

But possibly nothing, for me, topped an incredible nonfiction novel written by Catherine Leahy Scott, Inspector General of New York State, along with a staff of twenty-nine investigators. The book is titled “Investigation of the June 5, 2015 Escape of Inmates David Sweat and Richard Matt from Clinton Correctional Facility,” and, at a hundred and fifty-four pages, it is a stunning and absorbing, rollicking, tragic, unbelievable but true account of the lives of Americans in America.

—Rachel Kushner

In July, after the coup in Turkey, during the escalating Trump campaign, I read Orhan Pamuk’s “A Strangeness in My Mind.” Despite being a six-hundred-and-twenty-four-page novel about a man who sells boza—a low-alcohol fermented wheat drink of waning popularity in the Balkans and the Middle East—this novel is of gripping relevance to anyone who wants to understand either the sociopolitical landscape of Turkey or sociopolitical landscapes more generally. Pamuk did six years of field research, talking to street venders, electricity-bill collectors, and the builders and residents of Istanbul’s many shantytowns—a population that has typically voted for Recep Tayyip Erdoğan, the increasingly authoritarian populist who has been the head of state since 2003—and then wove the information he collected into the individual experience of this one street vender, a dreamer type who suffers from a condition that he calls “a strangeness in his head.” The book pumped me up about the possibilities of the novel—the way that it can do a kind of work that social analysis and even history, with its limited access to private life and unspoken desires, can’t: namely, tracing the relationship between large-scale historical change and the thoughts and feelings that fill a given person’s head at any given moment. I found it as head-exploding as “War and Peace,” and more comforting. It gave me a window onto a part of human experience, and a part of Istanbul’s geography, that I thought I didn’t and couldn’t understand.

For readers with a particular interest in Turkish politics, or a more general curiosity about polarized democratic societies with authoritarian patriarchal rulers, I also recommend “Turkey: The Insane and the Melancholy,” a passionate nonfiction work by Ece Temelkuran, one of many Turkish journalists who have lost their jobs for criticizing the current government. Now that I think back about how movingly Temelkuran writes about the difficulties faced by women in today’s Turkey, it occurs to me that Pamuk’s “Strangeness” is also very strong on this subject. I’m thinking about one character in particular, a night-club singer, who remarks, “I could write a book about all the men I’ve known, and then I would also end up on trial for insulting Turkishness.” Insulting the Turkish nation, formerly insulting Turkishness, is a punishable crime according to Article 301 of the Turkish penal code, which was used to bring charges against Pamuk himself, in 2005.

—Elif Batuman

This year, I reread Erich Maria Remarque’s “All Quiet on the Western Front.” The book had a great impact on me when I first read it, thirty years ago, during my compulsory service in the Israeli Army, and it has stayed as painful and as relevant in my second reading.

More than a hundred years have passed since the First World War began, and, even though our world has advanced in so many ways, too many things have remained as senseless as they were a century ago. I read somewhere that “All Quiet on the Western Front” is Donald Trump’s favorite book. If it is true, I urge him to reread it, too.

—Etgar Keret

This summer, when I picked up Robert J. Gordon’s “The Rise and Fall of American Growth”—a seven-hundred-and-eighty-four-page history of living standards in America—I wasn’t expecting to be moved. Gordon’s book covers the years between 1870 and 1970, which he calls the “special century”—a time during which our collective way of life was transformed by unprecedented inventions, such as indoor plumbing, electricity, telephones, antibiotics, and automobiles. Some of those transformations are obvious. “Though not a single household was wired for electricity in 1880, nearly 100 percent of U.S. urban homes were wired by 1940,” Gordon writes. But others are more subtle, or, at any rate, more invisible, to us now that they’re complete. The book is full of statistics about how—to choose just one example—light bulbs have grown dramatically brighter and more durable in ways that elude the Consumer Price Index. We can easily imagine a dark eighteenth-century city, and we know what our homes look like now. Gordon gives us the dim homes of the past growing brighter, decade by decade.

In the course of Gordon’s book, a vivid picture of everyday life as our parents, grandparents, and great-grandparents lived it emerges. He documents what we would now experience as privations: until relatively recently, offices and workplaces were frigid in the winter (imagine the cab of a truck or the floor of a warehouse before cheap heating); food was monotonous and unhealthy (many Americans ate mostly salted pork and corn, or “hogs ‘n’ hominy”); and life was boring (in 1870, “major league sports were still to come”). He also presents delightful examples of ingenuity and self-sufficiency. I didn’t know that, on a nineteenth-century farm, one might see horses “walking on treadmills that ran machines to compress hay into bundles and to thresh wheat.” I was fascinated to learn that, although canned food was invented in the early nineteenth century—America’s first canned-food magnate, Gail Borden, started his business in response to the Donner Party disaster, in 1846—it didn’t take off until well into the mid-twentieth, in part because of “housewifely pride in ‘putting up’ one’s own food and admiring the rows and rows of Mason jars with their colorful contents.” One of Gordon’s subjects is the gradual way in which new inventions make their effects felt. It can take a generation or two for an important technology, such as canning, to spread through society, just as, today, we await the real arrival of driverless cars, solar roofs, and virtual reality.

On some level, “The Rise and Fall of American Growth” is about how easily we forget how good we have it. It’s also about the bluntness of G.D.P. as a measurement tool (it fails to capture “the liberation of women, who previously had to perform the Monday ritual curse of laundry done by scrubbing on a wash board”) and the grand and perhaps unsustainable narrative of material progress that has become foundational to the “American dream.” Gordon believes that we’re unlikely to experience such dramatic transformations again; the iPhone, though cool, isn’t as consequential as the toilet. (Other economists are more hopeful about the future.) Now that the “special century” is over, he argues, we need to rethink our relationship to progress. What lingers in my mind, alongside these ideas, is a new, weightier sense of the past, and of what the people who lived in it ate, touched, heard, saw, and did. Reading “The Rise and Fall of American Growth,” I thought a lot about my grandparents. Gordon’s book has made their lives more real to me.

—Joshua Rothman

One of my favorite book experiences this year was rereading “Madame Bovary,” in the translation by Lydia Davis. Each word vivid and precise, leading to the inevitable tragedy. While reading, I typed a list of all the phrases in the book that involve color: a green box on the table; a little scrap of white paper; their yellow gloves. They unfold like many little Manets.

—Maira Kalman

Maybe the only good thing to come out of 2016 was the Olympic champion Simone Biles, whose grins, on her way to gymnastics gold, were as wide as her backflips were high. The same could not be said of Nadia Comaneci, the subject of one of my favorite novels of the year, “The Little Communist Who Never Smiled,” by the French writer Lola Lafon, translated by Nick Caistor. Lafon’s book, a metafictional biography tracing Comaneci’s life from her relentless formation by Bela Karoli into the first gymnast to earn a perfect 10, at the ripe old age of fourteen, to her defection to the United States days before the Ceausescu regime collapsed, is a brilliant blend of fact, invention, and creative historiography. Lafon was raised by French parents in Ceausescu’s Romania; her observations on the hypocrisies of both capitalism and Communism when it comes to sport, and to the lives of women, are sharp and unsparing. This is a fiercely feminist novel. It’s compulsively readable, too, with descriptions of feats of physical daring to stop your heart.

A very different kind of daring is the subject of “How to Survive a Plague,” David France’s riveting account of the effort by citizens and scientists alike to combat aids in its devastating early years. France moved to New York fresh out of college, in 1981, and he focusses on the city, where nearly half of the gay population was infected with H.I.V. before the virus was discovered. Threaded with poignant personal recollection, his history is formidable in scope and profoundly humane. It’s also a study in the power of protest and civil disobedience, bound to be useful in the days ahead.

With a nod to the Times Book Review’s custom of asking writers to recommend a book to the President, I’d like to suggest that the President-elect pick up a copy of “Evicted,” by the sociologist Matthew Desmond, which the magazine excerpted this spring. Writing about Milwaukee, Desmond shows how homelessness is not simply a result of poverty; it’s at poverty’s root. It’s also at the root of disenfranchisement. A new state law in Wisconsin requires that voters show approved photo-I.D. cards, which can’t be obtained by citizens, like Desmond’s subjects, who are forced to move too often to keep a fixed address. The vulnerable deserve protection from their government. They deserve dignity, too, which Desmond’s forceful prose bestows on them in abundance.

Last, for some much-needed comic relief: inspired by a glimpse of Jane Austen’s letters at the Morgan Library this spring, I went on a bit of an Austen binge, reading “Mansfield Park” and “Persuasion” for the first time, and “Pride and Prejudice” for the third. I duly intended to turn up my nose at “Eligible,” Curtis Sittenfeld’s retelling of “Pride and Prejudice,” set in Cincinnati. Instead, I gleefully gobbled it down. Bingley is the star of a “Bachelor”-like reality show; Mr. Darcey is a neurosurgeon; Liz Bennett is, well, a magazine writer. (Jane teaches yoga, of course.) It should be a universally acknowledged truth that the whole ride is a zippy pleasure.

—Alexandra Schwartz

“Grackles are Donald Trumps.” Earlier this year, I drove to the Albany woods to spend a terrifically odd forty-eight hours with the author of this terrifically odd line—the seventy-one-year-old Bernadette Mayer, who is one of the great experimental poets and downtown figures of her generation. The only woman included in the original anthology of New York School poets, Mayer has written twenty-eight books that encompass an epic poem written in one day, a lengthy dialogue with a house, and a series of lyrics composed during a state of half-sleep. Her latest collection, “Works and Days,” which came out this June, is among her very best, colliding daily struggles (menstruation, money) with natural obsessions (blue herons, mushrooms) and big unanswerable questions (Is motherhood virtuous? Whither patriarchy?). All of this is undergirded by a hefty serving of irony:

I Left NYC because it took
So long to get out the door
In the city the streets are
Your hallways, I am a mole person
I wanted to transcend growing up in Brooklyn
Now out the door I can see
A creek monster or rainbow

Mayer writes the kind of nonsense that makes sense, and sense that is nonsense: I can’t think of a better centering device in these topsy-turvy times.

—Daniel Wenger

This year, I’ve sought out and found solace in language, both poetry and prose. Aracelis Girmay’s “The Black Maria” has left images still planted deep within me. Brenda Shaughnessy’s “So Much Synth” is a brilliant feminist excavation of adolescence. Juan Felipe Herrera’s “Notes on the Assemblage” has been a ladder of hope, while Monica Youn’s “Blackacre” is masterly in its unravelling of the mystery of being and the body. Manuel Gonzales’s “The Regional Office is Under Attack!,” a novel that makes jumping the shark seem like a tame literary device, made for a much-needed good time full of female superheroes and fight scenes. Hannah Pittard’s “Listen to Me” is a quiet, revelatory novel that exposes the inner workings of a marriage along a harrowing road trip. In the realm of nonfiction, Kristin Dombek’s “The Selfishness of Others” is a fascinating book-length essay that delves into the concept of narcissism in a way that might make you swear off the Internet for good. Lastly, after returning from Chile, I read and fell in love with Alejandro Zambra’s “Multiple Choice,” which is as inventive with language as it is with form; it’s a real triumph of lyrical, genre-bending fiction—or is it poetry?

—Ada Limón

Simone White’s “Of Being Dispersed,” published by Futurepoem, is a recent book of poetry for which I am particularly grateful. (It led me back to her excellent previous book, “House Envy of All the World,” which I think is out of print—and which somebody should republish.) And inside this book of poems is a prose piece entitled “Lotion,” which is one of my favorite recent essays.

I also recommend Anna Moschovakis’s “They and We Will Get Into Trouble for This,” published by Coffee House. Like White, Moschovakis uses formal innovation as a way of imagining new modes of interconnection.

At the moment, I’m reading Dorothy Wang’s “Thinking Its Presence,” a powerful challenge to conventional ways of thinking (or not thinking) about race and poetry.

I was recently introduced to the work of the Jamaican novelist Emma Brodber, and I am reading through her short but profound novels. “Myal” is probably my favorite so far.

Finally, I spent a long time in recent months with “History and Obstinacy,” by the philosopher and filmmaker Alexander Kluge with the sociologist Oskar Negt. Zone Books published an English translation in 2014, and the introduction, by Devin Fore, is one of the great things written about Kluge’s work. Kluge, by the way, recently wrote a short story about Donald Trump. It’s called “Charisma of the Drunken Elephant.”

—Ben Lerner

When I love a book, I can’t help but think of it as delicious—not brilliant or vivid or insightful but as something sumptuous and hunger-inducing. This year, I devoured, in one continuous night of reading, Liz Moore’s “The Unseen World,” a novel about artificial intelligence and family secrets. Moore brings computer science to life through the eyes of a young girl who begins to see that her scientist father is not who he appears to be. But I read the book as much for its portrait of early A.I. research, which Moore captures in all its idealism and raw emotionality: its desire to make being human less lonely by creating machine companions is an impulse not all that different from the ones that lead people to have a child or write a book.

Some books don’t lend themselves to feasting: they’re too rare, too precious. I read Rivka Galchen’s “Little Labors,” an essay in aphorisms exploring the twinned phenomena of motherhood and babyhood, and “The Ants,” an insect-obsessed poetry collection by Sawako Nakayasu, regretting that I’d have only one chance to read each page for the first time. In these cases, I recommend miserly self-control, and letting every morsel dissolve completely on the tongue.

—Alexandra Kleeman

One thing 2016 has been good for, at least, is poetry. Ocean Vuong’s “Night Sky With Exit Wounds,” Marianne Boruch’s “Eventually One Dreams the Real Thing,” and Melissa Broder’s “Last Sext” are but a few of the year’s gorgeous, dynamic arrivals. One collection that had a particularly strong effect on me was Solmaz Sharif’s début, “Look,” an indefatigable meditation on the language of war. Sharif, whose family immigrated to the United States from Iran, and lived under surveillance, draws upon the Department of Defense’s Dictionary of Military and Associated Terms to craft a powerful indictment of U.S. intervention in the Middle East. It is a book about violence, but it is also immensely loving. You can read the volume’s title poem here.

—Elisabeth Denison

My catholic taste in poetry allowed for all manner of astonishment this year. Paisley Rekdal’s collection “Imaginary Vessels” made me put my thinking cap on. Read “A Peacock in the Cage,” for instance, and observe how she builds a poem around the single notion of confinement, such that you’re levitating with her and all the better for it. Elizabeth Powell’s “Willy Loman’s Reckless Daughter” is a daring hybrid collection that deftly melds lineated verse, agile prose, and striking monologues. In posing a single question—What if Loman had an illegitimate daughter?—she pivots our staid understanding of Arthur Miller’s classic play “Death of a Salesman” and the easy dramas that besiege families.

Volumes of collected poems often read like treatises of sorts. Such is the case with Rita Dove’s “Collected Poems: 1974-2004,” whose central claim, put forth in language both elegant and vividly humane, is the gravity of our histories and the restorative power of language and culture. David Rivard’s “Standoff,” which I returned to in the course of a week, while riding the subway or waiting for my son’s basketball practice to end, assailed me with its vivaciousness and cunning humor. Campbell McGrath’s “XX: Poems for the Twentieth Century,” which draws sustenance from the panoply of past century’s artists, philosophers, writers, and musicians, from Wittgenstein to Dylan and Coltrane, seems to launch its own defense of the humanities and their presence in our lives. And the poems in Vievee Francis’s haunting collection “Forest Primeval” are discreet yet revelatory, irresolute yet decisive, distressed yet serene. A poet of superb courage.

Lastly, in an election year marred by inane anti-immigration speeches and fearmongering, celebrated volumes by the young poets Solmaz Sharif (“Look”), Safiya Sinclair (“Cannibal”), and Ocean Vuong (“Night Sky with Exit Wounds”), all born on other shores, served as my personal antidote. By individuating their lives in fiercely lyrical language, each in their own way sings, critiques, and dances the body electric. Such verse honors that which is great within us—our plurality, which is our poetry.

Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2016

Εκπομπή για το βιβλίο στο κανάλι της Βουλής

Με τον σκηνοθέτη Μιχάλη Αναστασίου δημιουργήσαμε μια σειρά ωριαίων ντοκιμαντέρ για το βιβλίο και την ανάγνωσημε τίτλο "ο λόγος τής γραφής"
Το 1ο επεισόδιο θα προβληθεί αύριο Σάββατο 26/11, στις 7μμ, στο κανάλι τής Βουλής και κάθε Σάββατο, πάντα στις 7μμ, θα προβάλλεται νέο επεισόδιο.


Στο πρώτο επεισόδιο:

Η συγγραφέας Ρέα Γαλανάκη μιλάει για τη ζωή και το έργο της, 

ο ποιητής Γιώργος Κακουλίδης διαβάζει ποιήματά του 
από το πρόσφατο βιβλίο του «Μην ακούς τον Παράδεισο»

ο συγγραφέας Θεόδωρος Γρηγοριάδης αναλύει τη «Μαντάμ Μποβαρύ» τού Γκυστάβ Φλωμπέρ 

και διαβάζει τις ‘πρώτες αράδες’ από το βιβλίο «Confiteor» τού Ζάουμε Καμπρέ

ενώ η νέα ποιήτρια Ευτυχία Παναγιώτου διαβάζει ποιήματά της.

Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2016

«The Athens Prize for Literature» 2016



Απονομή των βραβείων «The Athens Prize for Literature»

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Για δέκατη συνεχή χρονιά, έγινε το βράδυ της 24ης Νοεμβρίου 2016 η απονομή των βραβείων «The Athens Prize for Literature» του περιοδικού (δε)κατα στην Αίθουσα Τελετών του Δημαρχιακού Μεγάρου Αθηνών παρουσία του Δημάρχου Γιώργου Καμίνη.
Το βραβείο Ξένου Μυθιστορήματος έλαβε ο Αυστραλός Ρίτσαρντ Φλάναγκαν για το βιβλίο του «Το μονοπάτι για τα βάθη του βορρά» (μετάφραση Γιώργος Μπλάνας, εκδόσεις Ψυχογιός), ο οποίος έστειλε προσωπικό μήνυμα για την βράβευσή του που διάβασε η Κλειώ Ζαχαριάδη των εκδόσεων Ψυχογιός, η οποία και παρέλαβε το βραβείο από τον δήμαρχο Γιώργο Καμίνη.
Το βραβείο Ελληνικού Μυθιστορήματος, έλαβε η Κωνσταντία Σωτηρίου για το μυθιστόρημά της «Η Αϊσέ πάει διακοπές», εκδόσεις Πατάκη.
Και τα δύο βιβλία, λαμπρά δείγματα ρεαλιστικής μυθοπλασίας, ξεχωρίζουν για τη σφιχτή δομή τους, την υποδόρια ποιητική ατμόσφαιρα, την λιτή και απέριττη αφήγηση, την στιλπνότητα του λόγου, την πυκνή γλώσσα, τον πλούσιο κόσμο των εννοιών με συγκρούσεις χαρακτήρων, αποκαλύπτοντας τον αντιφατικό κόσμο μέσα στον οποίο ζήσαμε ή ζούμε. Βασικό κριτήριο η μαεστρία της γραφής και η δραματική ένταση, σε συνδυασμό με την πλοκή και το περιεχόμενο.
Τα βραβεία «The Athens Prize for Literature» θέσπισε το 2006 το λογοτεχνικό περιοδικό (δε)κατα. Και τα δύο βραβεία απένειμε ο δήμαρχος Γιώργος Καμίνης. Τελετάρχης της όντως λιτής και σεμνής εκδήλωσης ήταν ο εκδότης των (δε)κάτων ποιητής Ντίνος Σιώτης. Χορηγός των βραβείων η Τζάννες Α.Ε. και τα εργαλεία γραφής Μοnt Blanc.
Για τα μυθιστορήματα και τον τρόπο των επιλογών μίλησαν, εκ μέρους των δύο επιτροπών κρίσης, οι συγγραφείς Αλέξης Πανσέληνος, Θεόδωρος Γρηγοριάδης και Κατερίνα Ζαρόκωστα.

Δευτέρα, 21 Νοεμβρίου 2016

«Τα πάθη στη λογοτεχνία» από 100 συγγραφείς


vivlio.png

Εξώφυλλο του βιβλίουΣε 283 σελίδες

Εκατό μικρά διηγήματα και ποιήματα μελών της Ένωσης περιέχονται στο συλλογικό έργο «Τα πάθη στη λογοτεχνία. 100 φανατικοί συγγραφείς», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη σε συνεργασία με την Εταιρεία Συγγραφέων.
Η ανθολογία των κειμένων έχει ως θέμα τα συναισθήματα που σε υποτάσσουν, που σε υποβάλλουν, που σε εξουσιάζουν, που σε συνεγείρουν, που σε εκστασιάζουν, αλλά και τάσεις, αδυναμίες και συμπεριφορές που υπερβαίνουν τη λογική. 
«Στην ιστορία του πάθους το ζήτημα ουδέποτε επικεντρώθηκε στο αρχέγονο σημείο συνάντησης του Αδάμ με την Εύα, αλλά, μάλλον, στην σύγκρουση 'Αβελ και Κάιν» σημειώνει στον πρόλογό του ο Δημήτρης Καλοκύρης υπογράφοντας με την… ειδικότητα «παθολόγος». Η Ηρώ Νικοπούλου στην εισαγωγή της έκδοσης σημειώνει το εξής:
Ο ορισμός της τραγωδίας στην Ποιητική του Αριστοτέλους θα μπορούσε να γίνει ένας πρώτος οδηγός πλεύσης για το θέμα μας αν και στην σύγχρονη λογοτεχνία η προϋπόθεση της κάθαρσης δεν φαίνεται να παίζει καίριο λόγο όσο στην αρχαία τραγωδία και την κλασική λογοτεχνία. Αλλά και πάλι πως θα μπορούσαμε να ορίσουμε το πάθος με περισσότερη ακρίβεια;
Και συνεχίζει: «Με πολλά μοιάζει να μπορεί να παθιαστεί κανείς, είναι άραγε αυτό αρκετό; Κατά την γνώμη μας αυτό που κάνει την διαφορά είναι το κόστος. Μόνο έτσι νοείται το πάθος. Όταν κοστίζει, και κοστίζει ακριβά».
Καταλήγει αναφέροντας ότι τα πάθη φαίνεται να είναι το κύριο πιάτο της λογοτεχνίας, το σπέσιαλ μενού της  απαριθμώντας ενδεικτικές εκδοχές του πάθους με τα οποία ασχολούνται οι εκατό «παθολόγοι». 
Τα θέματα αυτά είναι η αλαζονεία, το μίσος, η ηδονοβλεψία, η καταβαράθρωση του έρωτα, το έγκλημα πάθους, η ερωτική προδοσία, τα ναρκωτικά, ο αλκοολισμός και άλλα.
Οι συγγραφείς που ανθολογούνται στον τόμο είναι οι παρακάτω:
Κούλα Αδαλόγλου, Γιώργος Αδαμίδης, Δημήτρης Αλεξίου, Διαμαντής Αξιώτης, Ευγένιος Αρανίτσης, Θανάσης Βαλτινός, Αναστάσης Βιστωνίτης, Χάρης Βλαβιανός, Σπύρος Βρεττός, Γιώργος Γαβαλάς, Μιχάλης Γκανάς, Κωστής Γκιμοσούλης, Ηλίας Γκρης, Στάθης Γουργουρής, Τάκης Γραμμένος, Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Βερονίκη Δαλακούρα, Ζέφη Δαράκη, Αλεξάνδρα Δεληγιώργη, Σοφία Διονυσοπούλου, Φίλιππος Δρακοντειδής, Λίλυ Εξαχοπούλου, Μαρία Ευσταθιάδη, Γιάννης Ζαρκάδης, Αλέξης Ζήρας, Γιώργος Θεοχάρης, Κώστας Καβανόζης, Γιάννης Καισαρίδης, Δημήτρης Καλοκύρης, Βασίλης Καραγιάννης, Τασούλα Καραγωργίου, Διονύσης Καρατζάς, Αγγέλα Καστρινάκη, Νίκος Κατσαλίδας, Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου, Νατάσα Κεσμέτη, Ηλίας Κεφάλας, Νένα Κοκκινάκη, Δήμητρα Κολλιάκου, Μάνος Κοντολέων, Θωμάς Κοροβίνης, Ζέτα Κουντούρη, Παναγιώτης Κουσαθανάς, Χλόη Κουτσουμπέλη, Στάθης Κουτσούνης, Αχιλλέας Κυριακίδης, Μαρία Κυρτζάκη, Μαρία Λαγγουρέλη, Μαρία Λαμπαδαρίδου-Πόθου, Θέμης Λιβεριάδης, Κώστας Λογαράς, Βάκης Λοϊζίδης, Ευτυχία Αλεξάνδρα- Λουκίδου, Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Αργυρώ Μαντόγλου, 'Αρης Μαραγκόπουλος, Πρόδρομος X. Μάρκογλου, Θανάσης Μαρκόπουλος, Ανδρέας Μήτσου, Δημήτρης Μίγγας, Μάριος Μιχαηλίδης, Μιχάλης Μοδινός, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης, Ηρώ Νικοπούλου, Παυλίνα Παμπούδη, Μάκης Πανώριος, Αριστέα Παπαλεξάνδρου, Σωτήρης Παστάκας, Νάσα Παταπίου, Γιάννης Πατίλης, Μάριος Ποντίκας, Μανόλης Πρατικάκης, Βασίλης Ρούβαλης, Γιώργος Ρούβαλης, Γιώργος Ρωμανός, Λιάνα Σακελλίου, Χρήστος Σαμουηλίδης, Σωτήρης Σαράκης, Αγγελική Σιδηρά, Ντίνος Σιώτης, Γιώργος Σκαμπαρδώνης, Μαρία Σκιαδαρέση, Αντώνης Σκιαθάς, Κώστας Σουέρεφ, Έρη Σταυροπούλου, Αγγελική Στρατηγοπούλου, Κλαίτη Σωτηριάδου, Κωνσταντίνος Τζαμιώτης, Γιάννης Τζανετάκης, Δέσποινα Τομαζάνη, Νίκος Τριανταφυλλόπουλος, Ευρυδίκη Τρισόν-Μιλσανή, Νίκη Τρουλλινού, Φωτεινή Τσαλίκογλου, Μάκης Τσίτας, Κυριάκος Χαραλαμπίδης, Λεία Χατζοπούλου-Καραβία, Γιώργος Χουλιάρας, Α.Κ. Χριστοδούλου και Χάρης Ψαρράς.

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2016

35 ΧΡΟΝΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ και βραβεία


Ένο Αγκόλλι, Ζήσης Σαρίκας, Σωφρόνης Σωφρονίου και Κώστας Σπ. Στάικος βραβεύτηκαν από την Εταιρεία Συγγραφέων, παρουσία του Δημάρχου Γιώργου Καμίνη και πολλών σημαντικών προσωπικοτήτων της τέχνης και των γραμμάτων, στη διάρκεια λαμπρής τελετής που διοργάνωσε η Εταιρεία για τα 35 χρόνια από την ίδρυσή της στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» του Δήμου Αθηναίων. 
Σε εορταστικό κλίμα, σε μια κατάμεστη αίθουσα και συνοδεία μουσικής (με το σαξόφωνο του Αδάμ Δόγκα), παρουσιάστηκαν επίσης οι νέες εκδόσεις της Εταιρείας Συγγραφέων «Greek Writers Today» (e–book) και «Πολλαπλές Αρχαιότητες -Ημερολόγιο 2017» από τις Εκδόσεις Πατάκη, και ο συλλογικός τόμος «Πάθη στη Λογοτεχνία» από τις εκδόσεις Καστανιώτη, καθώς και ο νέος ιστότοπος www.authors.gr της Εταιρείας Συγγραφέων.
Το βραβείο Δαίδαλος απονεμήθηκε από τον Δήμαρχο Αθηναίων κ. Γιώργο Καμίνη στον αρχιτέκτονα και ιστορικό του βιβλίου Κωσταντίνο Σπ. Στάικο, ενώ το βραβείο Διδώ Σωτηρίου απένειμε στονσυγγραφέα, μεταφραστή και επιμελητή εκδόσεων Ζήση Σαρίκα ο Πρόεδρος του ΟΣΔΕΛ Αντώνης Καρατζάς. Για τον Κ. Στάικο μίλησε ο ομότιμος καθηγητής και επίτιμο μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων Άγγελος Δεληβορριάς και για τον Ζ. Σαρίκα ο καθηγητής Φιλοσοφίας στο ΑΠΘ και συγγραφέας Βασίλης Κάλφας.
Για την Εταιρεία και τη μακρά πλέον πορεία της στον κόσμο των ελληνικών γραμμάτων μίλησαν οι πρώην πρόεδροί της Θανάσης Βαλτινός, Βασίλης Βασιλικός και Αλέξης Ζήρας, ενώ μεταξύ των ομιλητών της εκδήλωσης ήταν η εκδότρια Άννα Πατάκη, ο υπεύθυνος Ελληνικής Λογοτεχνίας των εκδόσεων Καστανιώτη Δημήτρης Ποσάντζης, ο επιμελητής του Ημερολογίου «Πολλαπλές Αρχαιότητες» Δημήτρης Χουλιαράκης, η επιμελήτρια του τόμου «Πάθη στη Λογοτεχνία» Ηρώ Νικοποὐλου και η επιμελήτρια του «Greek Writers Today» Κλαίτη Σωτηριάδου.
Ο Πρόεδρος Δημήτρης Καλοκύρης και η Γενική Γραμματέας Αγγελική Στρατηγοπούλου συντόνισαν τις παρουσιάσεις και τις βραβεύσεις, το βραβείο Κουμανταρέα απένειμε ο Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Γιώργος Χουλιάρας, το βραβείο Βαρβέρη απένειμε η Αλίκη Βαρβέρη, ενώ τα γλυπτά των βραβείων «Διδώ Σωτηρίου» και «Δαίδαλος» είχαν φιλοτεχνηθεί από τη συγγραφέα, εικαστικό και επίσης μέλος του Δ.Σ. Ηρώ Νικοπούλου.
Oι Ένο Αγκόλλι με το βιβλίο του “Ποιητικό Αίτιο” (εκδ. “Εντευκτηρίου”) και Σωφρόνης Σωφρονίου με το “Οι πρωτόπλαστοι” (εκδ. Ροδακιό) αποτέλεσαν την μεγάλη έκπληξη της βραδιάς, καθώς στη δημοσιότητα είχαν δοθεί μόνο οι βραχείες λίστες για τα βραβεία πρωοτεμφανιζόμενων συγγραφέων, και οι παρευρισκόμενοι αδημονούσαν να μάθουν τα ονόματα των τελικών «νικητών». Οι Αγκόλλι και Σωφρονίου είναι λοιπόν οι δυο πρωτοεμφανιζόμενοι, ποιητής και μυθιστοριογράφος αντίστοιχα, στους οποίους απονεμήθηκαν τα βραβεία «Γιάννη Βαρβέρη» και «Μένη Κουμανταρέα». 
Τις επιτροπές βραβείων Βαρβέρη και Κουμανταρέα απάρτιζαν οι Νίκος Δαββέτας, Νίκος Λάζαρης και Ερρίκος Μπελιές (στη μνήμη του οποίου αφιερώθηκε η απονομή του βραβείου Βαρβέρη) και Θανάσης Βαλτινός, Μάρω Δούκα και Αχιλλέας Κυριακίδης αντίστοιχα. 
Ειδική μνεία έγινε πάντως σε όλους τους συγγραφείς που περιλαμβάνονταν στις βραχείες λίστες, καθώς «όλους θα θέλαμε να τους βραβεύσουμε, αλλά δυστυχώς είμαστε αναγκασμένοι να επιλέξουμε» όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Νίκος Λάζαρης.      
Στη βραχεία λίστα για το βραβείο Βαρβέρη πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή περιλαμβάνονταν οι:
Ένο Αγκόλλι, Ποιητικό αίτιο, εκδόσεις Εντευκτηρίου
Μαρία Θ. Αρχιμανδρίτη, Η μοναξιά της καμπύλης, εκδόσεις Κέδρος
Μαίρη Κλιγκάτση, Πλευρικά, εκδόσεις Γαβριηλίδης
Χρήστος Κολτσίδας, Τα ορεινά, εκδόσεις Μελάνι
Κωνσταντίνα Κορρυβάντη, Μυθογονία, εκδόσεις Μανδραγόρας
Γιάννης Κοτσιφός, Ο πειρασμός της γραφής, εκδόσεις Μελάνι
Δάφνη Φαντριδάκη, Ακίδες, εκδόσεις Μανδραγόρας
        Ενώ στη βραχεία λίστα για το βραβείο Κουμανταρέα πρωτοεμφανιζόμενου μυθιστοριογράφου οι :
Δώρος Αντωνιάδης, Στο μάτι του ταύρου,  εκδόσεις Καστανιώτης
Βασιλεία Γεωργίου, Η έκτη μέρα, εκδόσεις Πρώτη Γραφή
Βασίλης Κονταξής, Το βιολοντσέλο,  εκδόσεις Κέδρος
Βαγγέλης Ντελής, Ο καλλιτέχνης,  εκδόσεις Κέδρος
Θωμάς Συμεωνίδης, Γίνε ο ήρωάς μου, εκδόσεις Γαβριηλίδης
Κωνσταντία Σωτηρίου, Η Αϊσέ πάει διακοπές, εκδόσεις Πατάκης
Σωφρόνης Σωφρονίου, Οι πρωτόπλαστοι, εκδόσεις Το Ροδακιό
Πάνος Τσερόλας, Ασημένια θάλασσα, εκδόσεις Κέδρος
Τέλος, να αναφέρουμε ότι στη διάρκεια της εκδήλωσης πραγματοποιήθηκε και η υποδοχή των νέων μελών της Εταιρείας Συγγραφέων (τακτικά μέλη ο ποιητής και κριτικός Γιάννης Κουβαράς και η κριτικός και μεταφράστρια Κατερίνα Σχινά, επίτιμα ο αρχιτέκτων και συγγραφέας Μανόλης Κορρές, ο ομότιμος καθηγητής Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Θεοδόσης Πυλαρινός και ο καθηγητής Γλωσσολογίας Χριστόφορος Χαραλαμπάκης, και αντεπιστέλλοντα ο Χοακίμ Γκεστί Μπαουτίστα (Καταλονία, Ισπανία), ο Βασίλης Λαμπρόπουλος (ΗΠΑ), ο Βασίλης Παπαγεωργίου (Σουηδία), ο Δημήτρης Τζιόβας(Μπέρμιγχαμ, Μεγάλη Βρετανία) και ο Ντέιβιντ Χάρσεντ (Ρόχαμπτον, Μεγάλη Βρετανία). 

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2016

The Athens Prize for Literature του περιοδικού «(δε)κατα» 2016


Στην Αίθουσα Τελετών του Δημαρχιακού Μεγάρου στην Πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως (πρώην Πλατεία Κοτζιά) θα απονεμηθούν εφέτος, για δέκατη συνεχή χρονιά, τα βραβεία μυθιστορήματος The Athens Prize for Literature του περιοδικού «(δε)κατα». Η ανακοίνωση των νικητών και η απονομή θα γίνουν ταυτόχρονα την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2016, στις 7 το βράδυ. Τα βραβεία θα απονείμει ο Δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης. Σύντομες εισηγήσεις για τα είκοσι υποψήφια προς βράβευση βιβλία θα κάνουν οι συντονιστές των επιτροπών, συγγραφείς Θεόδωρος Γρηγοριάδης και Χρύσα Σπυροπούλου. Την εκδήλωση θα παρουσιάσει ο Ντίνος Σιώτης και θα συνοδεύεται με μουσική από το Κουαρτέτο Εγχόρδων του Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού, Νεολαίας Δήμου Αθηνών.
Οι βραχείες λίστες
Το ξένο μυθιστόρημα 2015
Laurent Binet, HhhH, μτφ. Γιώργος Ξενάριος, Κέδρος
Χαβιέρ Θέρκας, Οι νόμοι των συνόρων, μτφ. Γεωργία Ζακοπούλου, Πατάκης
Καζούο Ισιγκούρο, Ο θαμμένος γίγαντας, μτφ. Αργυρώ Μαντόγλου, Ψυχογιός
Ίαν ΜακΓιούαν, Νόμος περί τέκνων, μτφ. Κατερίνα Σχινά, Πατάκης
Chigozie Obioma, Οι ψαράδες, μτφ. Ιωάννα Ηλιάδη, Μεταίχμιο
Μισέλ Ουελμπέκ, Υποταγή, μτφ. Λίνα Σιπητάνου, Εστία
Garth Risk Hallberg, Πόλη στις φλόγες, μτφ. Γιώργος Κυριαζής, Κέδρος
Σαντιάγο Ρονκαλιόλο, Η εσχάτη των ποινών, μτφ. Κώστας Αθανασίου, Καστανιώτης
Colm Toibin, Νόρα Ουέμπστερ, μτφ. Αθηνά Δημητριάδη, Ίκαρος
Ρίτσαρντ Φλάναγκαν, Το μονοπάτι για τα βάθη του βορρά, μτφ. Γιώργος Μπλάνας Ψυχογιός
Για το έτος 2015 οι συγγραφείς - κριτές των ξένων μυθιστορημάτων ήταν οι Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Νίκος Δαββέτας, Λίλυ Εξαρχοπούλου, Σοφία Νικολαΐδου και Κοσμάς Χαρπαντίδης.
Το ελληνικό μυθιστόρημα 2015
Ρέα Γαλανάκη, Η άκρα ταπείνωση, Καστανιώτης
Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Ζωή μεθόρια, Πατάκης
Τάκης Θεοδωρόπουλος, Βερονάλ, Μεταίχμιο
Ιωάννα Καρυστιάνη, Το φαράγγι, Καστανιώτης
Ηλίας Μαγκλίνης, Πρωινή Γαλήνη, Μεταίχμιο
Ανδρέας Μήτσου, Αλεξάνδρα, Καστανιώτης
Δημήτρης Νόλλας, Μάρμαρα στη μέση, Ίκαρος
Δημήτρης Οικονόμου, Οι εγκλωβισμένοι, Ίκαρος
Κωνσταντία Σωτηρίου, Η Αϊσέ πάει διακοπές, Πατάκης
Έρση Σωτηροπούλου, Τι μένει από τη νύχτα, Πατάκης
Για το έτος 2015 οι συγγραφείς - κριτές των ελληνικών μυθιστορημάτων ήταν οι Κατερίνα Ζαρόκωστα, Αλέξης Πανσέληνος, Χρύσα Σπυροπούλου, Κλαίτη Σωτηριάδου και Δημήτρης Σωτάκης.