Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2021

Κύκλος σεμιναρίων American Literature @ Athens American Center



Ο κύκλος σεμιναρίων American Literature @ Athens American Center παρουσιάζει

«Το Αμερικανικό διήγημα» (13 Οκτωβρίου 2021 - 19 Ιανουαρίου 2022)

Με την χορηγία της Αμερικανικής Πρεσβείας και του Athens American Center

Το Τμήμα Δημοσίων και Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα και ο πολυχώρος του Αthens American Center διοργανώνουν τον τρίτο κύκλο σεμιναρίων με επίκεντρο την Αμερικανική λογοτεχνία. 

Μετά από δύο επιτυχημένους κύκλους και μια σειρά βιβλιοπαρουσιάσεων, πρωταγωνιστές αυτού του κύκλου θα είναι μια ιδιαίτερα δημοφιλής μορφή τέχνης με ισχυρό αποτύπωμα στην παγκόσμια λογοτεχνία, και δεκαοχτώ από τους σημαντικότερους Αμερικανούς και Αμερικανίδες διηγηματογράφους – κλασικούς όσο και σύγχρονους.

Οι δέκα συναντήσεις, από τις 13 Οκτωβρίου 2021 έως τις 19 Ιανουαρίου 2022, θα έχουν εισηγητές τους διακεκριμένους συγγραφείς Θεόδωρο Γρηγοριάδη (Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας 2016) και Βαγγέλη Πρoβιά.

Οι συγγραφείς που θα παρουσιαστούν είναι: O Henry, Sherwood Anderson, Dorothy Parker, Ernest Hemingway, Bernard Malamud, Patricia Highsmith, Grace Paley, James Baldwin, Alice Walker, Lucia Berlin, Ann Beattie, Tobias Wolff, Amy Hempel, Lydia Davis, George Saunders, Jhumpa Lahiri, Denis Johnson και Anthony Marra.

Το πρόγραμμα επιμόρφωσης απευθύνεται σε:

Φιλολόγους και καθηγητές Αγγλικής γλώσσας που διδάσκουν σε Λύκεια και Γυμνάσια

Τελειόφοιτους και απόφοιτους Αγγλικής Φιλολογίας

Εισηγητές προγραμμάτων δημιουργικής γραφής

Συντονιστές λεσχών ανάγνωσης   

Μεταφραστές, αναγνώστες, στελέχη εκδοτικών οίκων

Δημοσιογράφους που καλύπτουν τον εκδοτικό χώρο

Σκοπός του προγράμματος είναι η ενθάρρυνση της διασποράς του έργου των συγγραφέων σε εκπαιδευτικά πλαίσια και σε πλαίσια δράσεων δημιουργικής γραφής και φιλαναγνωσίας. Οι συμμετέχοντες θα γνωρίσουν την ιστορία, την εξέλιξη και τον τρόπο με τον οποίο το Αμερικανικό διήγημα συνετέλεσε στη πολυμορφία και τη δυναμική της Αμερικανικής λογοτεχνίας. Οι δέκα συναντήσεις θα πραγματοποιηθούν μέσω της πλατφόρμας Zoom, και γίνονται δεκτοί συμμετέχοντες από όλη την Ελλάδα.

Τα σεμινάρια είναι στα ελληνικά και η συμμετοχή στο πρόγραμμα δωρεάν. Οι θέσεις είναι περιορισμένες. Προθεσμία υποβολής αιτήσεων η Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2021. Θα δοθεί βεβαίωση συμμετοχής.

Το πλήρες πρόγραμμα των συναντήσεων, η αίτηση συμμετοχής και άλλες πληροφορίες είναι διαθέσιμα στον σύνδεσμο https://amlit2021.weebly.com88/


**************************************************************

Introducing the American Literature Series on the American Short Story 

 October 13, 2021 – January 19, 2022 

Sponsored by the U.S. Embassy in Athens and its Athens American Center

The Public Affairs Section of the U.S. Embassy in Athens and its Athens American Center proudly announce our next American Literature Series focused on the highly popular and influential genre of short fiction. The program will take place from October 13, 2021, to January 19, 2022, and is a follow-up of two successful prior seminars and a book presentation series. 

The eighteen selected American authors/short story writers to be presented at the seminars are: O. Henry, Sherwood Anderson, Dorothy Parker, Ernest Hemingway, Bernard Malamud, Patricia Highsmith, Grace Paley, James Baldwin, Alice Walker, Lucia Berlin, Ann Beattie, Tobias Wolff, Amy Hempel, Lydia Davis, George Saunders, Jhumpa Lahiri, Denis Johnson and Anthony Marra. 

The upcoming series of ten seminars will be led by distinguished Greek writers Theodoros Grigoriadis (2016 State Literature Prize) and Vangelis Provias and will be held online via the Zoom platform.

This is a professional development program designed for:

High school teachers of literature and/or the English language

Graduate and Post-Graduate students of American literature

Creative writing instructors

Book club coordinators

Editors and translators

Book reviewers

The program aims to familiarize participants with the work of major American writers as well as the history, evolution and prominence of this distinct literary form that contributed to American literature with its content and aesthetic value.  

Participants will be encouraged to use these texts in relevant courses, and in creative writing exercises and book club activities.

The first meeting will take place on October 13, 2021. 

This program will be in Greek, is free of charge and of limited availability, so participants must register in advance. The deadline to register is September 27, 2021. 

Certificates of attendance will be provided to participants upon successful completion of the program.

The registration form, the series schedule and other information can be found at https://amlit2021.weebly.com/.





Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2021

Χέρμαν Μέλβιλ «Ο μεγάλος απατεώνας»




μετάφραση: Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος, επιμέλεια: Ελένη Κεχαγιόγλου

σειρά sub rosa. εκδόσεις Πατάκη, 2021


 


Καθώς η σύγχρονη μυθοπλασία δοκιμάζεται, οι πρωτοπόροι επανέρχονται με δριμύτητα. Ο Χέρμαν Μέλβιλ σημάδεψε την παγκόσμια λογοτεχνία μα κυρίως την αμερικανική, αφού ένα από τα οράματα της γραφής του ήταν η αναζήτηση και η διαμόρφωση της ταυτότητας του νέου αμερικανικού κράτους. Πεθαίνοντας, ξεχασμένος και θλιμμένος, πρόλαβε να εκδώσει το 1857 το μυθιστόρημα «Ο μεγάλος απατεώνας» («The confidence man») και άφησε πίσω του μία ανέκδοτη νουβέλα, τον «Μπίλι Μπαντ». Ο «μεγάλος απατεώνας» κρίθηκε αυστηρά στην εποχή του και εξακολουθεί να είναι το πιο αμφιλεγόμενο και παράδοξο έργο του.

Όλα ξεκινάνε μια Πρωταπριλιά (April Fool's Day), μια καθόλου τυχαία ημερομηνία. Ένας αινιγματικός τύπος επιβιβάζεται σε ένα πλοίο στον Μισισιπή που κατευθύνεται προς την Νέα Ορλεάνη, ποτάμι-σύμβολο μιας ενωμένης Αμερικής. Ο τύπος υποδύεται διαφορετικούς χαρακτήρες σε κάθε επεισοδιακό κεφάλαιο εξαπατώντας τους επιβάτες και αποσπώντας κάθε λογής ανταλλάγματα από μικροποσά μέχρι δωρεάν κούρεμα από τον μπαρμπέρη.

Ο «απατεώνας», που αλλάζει διαρκώς μεταμφιέσεις, εμφανίζεται με πολλαπλές ιδιότητες χωρίς να είμαστε σίγουροι αν είναι ο ίδιος ή και άλλοι διαφορετικοί. Έτσι παρελαύνουν: ο κοσμοπολίτης, ο φιλάνθρωπος, ο μισάνθρωπος, ο μυστικιστής, ο «εκμεταλλευτής του Μισισιπή», ο βοτανοθεραπευτής (που θυμίζει δικούς μας τηλεπωλητές-πολιτικούς), ο επενδυτής, ο βαρελοποιός, ο έμπορος, ο επαίτης, ο σακάτης, ο ινδιανοκυνηγός στα πιο εντυπωσιακά κεφάλαια κ.ά. 

Παντού κυριαρχεί το θέμα της εμπιστοσύνης ως επίκληση όμως της απατεωνιάς. Οι σημερινοί κριτικοί αναγνώρισαν σε κάθε τύπο φίλους και γνωστούς του συγγραφέα ή προσωπικότητες της εποχής. Όλοι αυτοί συνομιλούν, διαφωνούν, φιλοσοφούν με τις ώρες, ξεγελώντας ο ένας τον άλλο, θέτοντας σε αμφισβήτηση την έννοια της πίστης και της εμπιστοσύνης που οδηγεί συνήθως... στον δανεισμό, στην πίστωση και στην τοκογλυφία. Παρά το γεγονός ότι παράπλευρα τίθενται θέματα ηθικής, κοινωνικής αλληλεγγύης και θρησκευτικής πίστης αυτό που κυριαρχεί είναι το χρήμα, το δολάριο.


 



Συγγραφέας μαριονετίστας

Η ιστορία διαδραματίζεται πριν από τον εμφύλιο, τις τελευταίες μέρες του θεσμού της σκλαβιάς των μαύρων. Πάνω στο ποταμόπλοιο επικρατεί μια αναστάτωση, μια διαρκής κινητικότητα: επιβάτες εμφανίζονται και χάνονται σαν σε χορό μεταμφιεσμένων, ενώ κάποιοι συζητητές μπαίνουν σε επιπλέον ρόλους για να αναπαραστήσουν γλαφυρά μιαν ιστορία αντί να ακουστεί μονολογικά.

Δεν υπάρχει βασικός ήρωας, ούτε κάποια ανεπανάληπτη πλοκή. Ο συγγραφέας, που δόμησε τις πιο λεπτοδουλεμένες ιστορίες («Μπάρτλεμπι», «Μπενίτο Σερένο», «Μπίλι Μπαντ»), εδώ αδιαφορεί για κάθε μυθιστορηματική σύμβαση. Όπως στην ταινία «Και το πλοίο φεύγει» του Φελίνι, όπου βλέπουμε το «ψεύτικο» υπερωκεάνιο μέσα στο στούντιο με τους δεκάδες χαρακτήρες, έτσι και εδώ το ποταμόπλοιο θυμίζει μια κατασκευή εντός της αφήγησης, ένα μπουρλέσκ θέαμα στο τσίρκο που διαπλέει το ποτάμι, ενώ οι φιγούρες και οι καταστάσεις αναλογούν όχι μόνον στην διαμορφούμενη τότε Αμερική αλλά στην σημερινή.

Από την άποψη αυτή, η απατεωνιά, η έλλειψη εμπιστοσύνης και τα τρικ εξαπάτησης είναι το ίδιο σύγχρονα. Όσο για τις ανθρώπινες μεταμορφώσεις και τα προσωπεία που υιοθετούνται, το καθιστούν ακόμη πιο επίκαιρο στην εποχή των fake διαδικτυακών προφίλ αλλά και των επαγγελματικών υποδύσεων. Υπάρχουν ξεκαρδιστικές σκηνές αλλά και μακροσκελείς διάλογοι («σωκρατικής» μορφής) που θα ήθελες να τους προσπεράσεις ωστόσο, πάντα, μια λέξη, μια φράση, μια σκέψη, μια ιδέα σε επαναφέρει στο κείμενο. Γιατί το βιβλίο είναι χτισμένο, όπως είπαμε, σαν μια σκηνή θεάτρου με εμβόλιμους στίχους του Σέξπιρ,»όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή...», συγγραφέα με τον οποίο συνομιλεί ο Μέλβιλ, ενώ από την αντίπερα όχθη τον χαιρετά ο Θερβάντες. Αυτούς είχε προκατόχους ο Μέλβιλ, ενώ από τους σύγχρονους του αγαπούσε και θαύμαζε τον Ναθάνιελ Χόθορν. 

Πάνω από τον επιπλέοντα θίασο κρύβεται ο συγγραφέας μαριονετίστας. Συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί τους, τους κρεμάει και τους ξεκρεμάει για να απευθυνθεί στον αναγνώστη, παρεμβαίνει στο ίδιο το κείμενο (κεφ. 14, 33, 44), απολογείται για την αναξιοπιστία του, σαρκάζει κάθε μυθιστορηματική σύμβαση αυτός που ανάστησε τρισδιάστατα στον μεγαλειώδη «Μόμπι Ντικ» ωκεανούς και φάλαινες!

Οι αναγνώστες το Μέλβιλ θα ξαφνιαστούν με τον «απατεώνα» αλλά θα αντιληφθούν το μεταμυθοπλαστικό παιγνίδι του σπουδαίου συγγραφέα. Οι νέοι αναγνώστες ας μην παραξενευτούν γιατί μετά θα καταφύγουν στα πέλαγα των πρώτων του βιβλίων με αρκετά εφόδια και δίχτυα.


 Καθρέπτης της αμερικανικής κοινωνίας

Η αποκατάσταση του Χέρμαν Μέλβιλ ξεκίνησε στις αρχές του 20ού αιώνα. Σταδιακά ο συμπαθής και ξεχασμένος ταξιδιωτικός συγγραφέας έδωσε θέση στον τολμηρό συγγραφέα που επινόησε πρώτος τις λογοτεχνικές καινοτομίες των μοντερνιστών και του Τζέιμς Τζόις. Ο Ντ. Χ. Λόρενς, γράφοντας το 1921, ανακάλυψε τον «φουτουριστή πριν τον φουτουρισμό». Ο Τόμας Μαν με τον «Φέλιξ Κρουλ» και ο Πιραντέλλο πολλά του οφείλουν. Η επιστροφή, η αναγέννηση του Μέλβιλ ήταν πια γεγονός

«Δεν είμαστε τόσο ένα έθνος, όσο ένας κόσμος... Είμαστε οι κληρονόμοι όλων των εποχών και αυτή την κληρονομιά μας τη μοιραζόμαστε με όλα τα έθνη», έγραφε στο «Redburn» ο Μέλβιλ. Σήμερα «Ο μεγάλος απατεώνας» έχει επανεκτιμηθεί μιας και θεωρείται καθρέπτης της αμερικανικής κοινωνίας, ένα βιβλίο που ρίσκαρε να πει την αλήθεια. Ανήκει επίσης στα κλασικά έργα που επανέφερε η περίοδος της προεδρίας του Τραμπ.

«Ο μεγάλος απατεώνας» ανακαλύφτηκε και τις δεκαετίες του '50 και '60, προάγγελος στις λαβυρινθώδεις αφηγήσεις μυθιστορημάτων όπως η «Χλωμή φλόγα» του Ναμπόκοφ ή τα μυθιστορήματα του Τζον Μπαρτ. Μια προφητικά μεταμοντέρνα αφήγηση, όπου η αλήθεια και το ψέμα, ο εξαπατημένος και ο απατεώνας αλληλοκαθρεφτίζονται, και όλα αυτά με χιούμορ και σαρκασμό, ξεμπρόστιασμα της ανοησίας αλλά και του μίσους που ελλοχεύει στην ανθρώπινη ψυχή. Ο Μέλβιλ δεν ήθελε απλώς να εκθέσει και να κατακρίνει αυτούς τους χαρακτήρες αλλά και να ξορκίσει κάθε προσωπική ταύτιση, να διασώσει τον εαυτό του, να μην καταντήσει κι αυτούς.

Άραγε να τον εμπιστευτούμε; Ειλικρινά δεν μπορώ να απαντήσω γιατί ακριβώς αυτή την αβεβαιότητα αποζητούσε και ο συγγραφέας του γράφοντας ένα βιβλίο ανυπάκουο και αντισυμβατικό, το τελευταίο του μυθοπλαστικό χαρτί. Ωστόσο να εμπιστευτούμε τη μετάφραση του Χαράλαμπου Γιαννακόπολου –εξαιρετική δουλειά–, που φωτίζει και τα πιο δύσβατα σημεία του πρωτότυπου.

Θα επανέλθουμε στον Χέρμαν Μέλβιλ. Τυχεροί που φέτος, εκτός από τον «Μεγάλο απατεώνα», κυκλοφόρησε σε νέα μετάφραση ο «Μπίλι Μπαντ» από τις εκδόσεις Αντίποδες.

Ο Χέρμαν Μέλβιλ γεννήθηκε το 1819 σε μια Νέα Υόρκη των εκατό χιλιάδων κατοίκων και πέθανε στην ίδια πόλη, το 1891, με πληθυσμό τριών εκατομμυρίων ανθρώπων. Πικραμένος και αποτραβηγμένος από την «αποτυχία» των βιβλίων του. Πού νά 'ξερε πως θα έφτανε στον 21ο αιώνα με πολλαπλές εκδοχές: Συμβολικός, μυθολογικός, διαπολιτισμικός, αντιπολεμικός, περιβαλλοντολογικός, ερωτικός, αντιαποικιοκρατικός, παγκόσμιος. Πάνω απ’ όλα κλασικός.

Θεόδωρος Γρηγοριάδης (c)


H EΠΟΧΗ, ένθετο βιβλίων, Σεπτέμβριος 2021

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2021

Απόσπασμα από το "Παρτάλι"




"...MIA BΔOMAΔA APΓOTEPA, και ενώ ο Μάικ διάβαζε από την αρχή τα "Ανεμοδαρμένα ύψη", γιατί ήθελε να το προτείνει να ανέβει στην "Μπανάνα" ως παράσταση δωματίου που θα κρατούσε (ανάγνωση και δράση μαζί) έξι συνεχόμενες ώρες, πάνω στο ξεψύχισμα της Κάθριν, πετάχτηκε όρθιος. Σε πρώτη φάση, σκέφτηκε να γράψει ένα ποίημα, όμως η εσωτερική του δόνηση ήταν ακόμη πιο ισχυρή και ίσως οφειλόταν στο ότι έπινε δέκα φραπέδες τη μέρα για να μπορεί να ξενυχτάει. Η εγκαρτέρηση έδινε θέση στην έξαψη. Σε δεύτερη φάση, πήρε ένα ψαλίδι και έκοψε λίγα μαλλιά από το μέτωπο, άκουσε το “Speed of life” από την κασέτα που του είχε ταχυδρομηθεί από το Άμστερνταμ με την ένδειξη «επείγον: David Bowie» και βγήκε στην ταράτσα.

Με μισόκλειστα μάτια, προσπάθησε να σκεφτεί πού μπορεί να βρισκόταν ο αληθινός "Πύργος των Καταιγίδων". Έριξε μια ματιά γύρω γύρω στις γειτονιές της πόλης. Μιας πόλης που βάσταγε ακόμη μυστικά. Μπροντέ μου, μα την αλήθεια, πώς δεν είχε σκεφτεί το αυτονόητο! Ένας είναι ο πύργος! Γύρισε το κεφάλι προς το λιμάνι. Λαμπύριζε.

Έγειρε πάνω από τα κάγκελα της ταράτσας και άπλωσε τα χέρια του, πτερύγια πίστης και αυτοπεποίθησης. Σαν αεράκι βρέθηκε να πετάει, παρακάμπτοντας κτίρια, στέγες, ταράτσες, δρομάκια και γειτονιές. Πετούσε χαλαρά πάνω από την πόλη, όπως οι φιγούρες στους πίνακες του Σαγκάλ, ώσπου προσγειώθηκε στην ταράτσα του Πύργου του Λιμανιού...."

ΤΟ ΠΑΡΤΑΛΙ, σελ. 322 (ΠΑΤΑΚΗΣ 2001) 

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2021

"Χάθηκε βελόνι"

 Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

    "ΧΑΘΗΚΕ ΒΕΛΟΝΙ"

εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ, 2021




Χάθηκε βελόνι λοιπόν και βρέθηκε ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα από τον νέο πεζογράφο Χρήστο Αρμάντο Γκέζο. Ο συγγραφέας ξετυλίγει την ιστορία σε διαφορετικά μέρη και κάθε φορά με έναν άλλο τρόπο που σχετίζεται τόσο με την εποχή και τον τόπο όπου διαδραματίζονται τα συμβάντα όσο και την αφηγηματική φωνή του κάθε χαρακτήρα.

Πέρα από την συγκινητική ιστορία των βορειοηπειρωτών και όχι μόνον ηρώων αυτό που εξέχει είναι η γραφή άλλοτε
ιδιωματική και άλλοτε ποιητική και κάθε φορά με εξαιρετικές επιδόσεις. Υπάρχει μια ποιητική στρώση στον λόγο του Γκέζου και μια καταπληκτική“ευκολία” στον χειρισμό των μεταμοντέρνων τεχνικών του μυθιστορήματος γειωμένα όμως στο έδαφος της δικής του επικράτειας.

Δεν είμαι από αυτούς που αναρωτιούνται, “τι θα γράψει μετά από αυτό;” Αρκούμαι σ' αυτό που διαβάζω τώρα και απολαμβάνω γι αυτό και χάρηκα πολύ το καλοκαίρι με την ανάγνωση του πολύτροπου αυτού μυθιστορήματος.

Θ.Γ 

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2021

Alberto Garlini. "Όλοι θέλουν να χορεύουν"




 1.

“Όλοι θέλουν να χορεύουν”, μάλλον θέλανε κάποτε περισσότερο από σήμερα. Το μυθιστόρημα του Ιταλού συγγραφέα Alberto Garlini (1969) το είχα στα αδιάβαστα όταν πρώτος ο Γιάννης Μπαλαμπανίδης  ("Largo", εκδ.Πόλις) επεσήμανε κάποια κοινά στοιχεία με την “Ζωή μεθόρια” σε μια ανάρτησή του στο fb. 

“Είναι μια ευτυχής σύμπτωση να διαβάσει κανείς αυτά τα δύο βιβλία στη σειρά. Δύο διαφορετικές, αλλά κάπως συμπληρωματικές, καταβυθίσεις στη δεκαετία του 1980, η οποία φανερά διαμόρφωσε τους συγγραφείς τους. Περισσότερο εσωστρεφής και ερμητική η ελληνική εκδοχή της, του Θεόδωρου Γρηγοριάδη: τα σκοτεινά μπαρ της Θεσσαλονίκης, η παραμεθόριος της Θράκης που είναι ανοιχτή και κλειστή μαζί, οι Joy Division, ο θορυβώδης σοσιαλισμός και η εξατομικευμένη μελαγχολία. Η ιταλική, πάλι, του Alberto Garlini, κοσμοπολίτικη και φρενήρης, λυρική και ντεκαντάνς όπως η ντίσκο και τα κλαμπ της Ιμπίθα, η ξεχειλίζουσα σεξουαλικότητα και ο κομφορμισμός που ήρθε μαζί με την απομάγευση των 70s και το φόβο του AIDS. Όλα στοιχεία για τη δεκαετία του ’80, τη λαμπερή και σκοτεινή, που προετοίμασε τον κυνισμό και τις ευαισθησίες της δεκαετίας του ’90, της δεκαετίας δηλαδή που διαμόρφωσε τη δική μας γενιά και περιμένει τα δικά της αφηγήματα”.

Διάβασα με προσοχή το μυθιστόρημα και πράγματι οι δεκαετίες εβδομήντα και ογδόντα καθορίζουν τις ιστορίες, τους ήρωες και το αφηγηματικό πλαίσιο. Αν όμως η “Ζωή μεθόρια” κάλυπτε τη δεκαετία του ογδόντα κυρίως το “Παρτάλι” πηγαίνει μια δεκαετία πίσω. Εδώ τα δύο μυθιστορήματα έχουν ακόμη περισσότερα κοινά στοιχεία. Μια παρέα νέων ανθρώπων  διαμορφώνονται και αναλίσκονται στο πέρασμα της εποχής, πολιτικοποιημένη, ερωτική, ξέφρενη, με καθοριστική την παρουσία/θάνατο του Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Και στα δύο βιβλία υπάρχουν αναφορές στο έργο και στη ζωή του σκηνοθέτη και περιγράφονται σκηνές με απαγγελίες ποιημάτων από το ποιητικό του έργο και τον τραγικό του θάνατο και τα οποία παρατίθενται στα μυθιστορήματα. Τόση παζολινική σύμπτωση! 

Μάλιστα στο “Παρτάλι” ο όρος “παζολινικός” είναι καθοριστικός για την ερωτισμό και τον πολιτικό ακτιβισμό των ηρώων. Και στα δύο μυθιστορήματα δεν υπάρχει γραμμική αφήγηση ευνοώντας την αναστάτωση, την περιπλάνηση και την μεταμόρφωση που βιώνουν οι νέοι στις δύο μεσογειακές χώρες οι οποίες τις δεκαετίες εκείνες, κοινωνικά και ιδεολογικά ήταν περισσότερο κοντά στην ψυχή και στο πνεύμα.




2.


Ολοφάνερο ότι και στα δύο μυθιστορήματα υπάρχει έντονο θεωρητικό υπόβαθρο και διακειμενικότητα. Στο “Παρτάλι” η διαστρωμάτωση γίνεται με υλικό ποιητών και συγγραφέων της Θεσσαλονίκης, στο “Όλοι θέλουν να χορεύουν” σύμφωνα με το σημείωμα του συγγραφέα γίνεται μια ολική επ/αναφορά στο έργο του πρόωρα χαμένου Ιταλού συγγραφέα Πιέρ Βιτόριο Τοντέλι (1955-1991). 



Στα ελληνικά είχε κυκλοφορήσει το 1996 από τις εκδόσεις Δελφίνι το μυθιστόρημα “Ρίμινι”, εξαντλημένο πια. 

Μια αναζήτηση ακόμη έφερε στο ιντερνετικό φως μια διατριβή που εκπονήθηκε στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης για το έργο του Τοντέλι: "Ο ΑΞΙΑΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΤΟΥ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΟΥ ΣΤΟΝ PIER VITTORIO TONDELLI ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΩΝ «ΕΤΕΡΟΤΟΠΙΩΝ» ΤΟΥ MICHEL FOUCAULT: ΜΕΛΕΤΗ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΕΡΓΑ ALTRI LIBERTINI ΚΑΙ CAMERE SEPARATE"



Με δεδομένο ότι κυκλοφορεί στο διαδίκτυο  μπορεί κανείς να τη διαβάσει ολόκληρη. Θα είχε ενδιαφέρον λοιπόν να διαβάζαμε και πάλι στα ελληνικά τον Τοντέλι που τόσο πολύ αποτέλεσε πρότυπο γραφής για τον Αλμπέρτο Γκαρλίνι.

Να παινέψω την θαυμαστή γλώσσα της μετάφρασης του Αχιλλέα Κυριακίδη.

Τετάρτη, 4 Αυγούστου 2021

"Ο φύλακας στο βουνό" αφήγημα

 

                    Θεόδωρος Γρηγοριάδης

    

                    Ο φύλακας στο βουνό



Μερικές φορές αναλογίζομαι τα άσχημα όνειρα που με ξυπνάνε νυχτιάτικα και δεν είναι λίγα. Ένα όμως επανέρχεται συχνά τα τελευταία χρόνια κι ας είναι ριζωμένο στο χωριό, κάπου πριν την εφηβεία μου. Θαρρώ, μέσα στον ύπνο μου, ότι ακούω τις καμπάνες του ΄Αι Γιώργη και του Απόστολου Θωμά να χτυπάνε. Συναγερμός! Καίγεται το βουνό!

Όταν βρίσκομαι μακριά από το χωριό μου η γενική εικόνα που έχω γι αυτό δεν είναι τα σπίτια, οι γειτονιές, η πλατεία. Αυτά μπορείς να τα συναντήσεις σε οποιοδήποτε χωριό. Είναι η αίσθηση ότι το χωριό ανήκει στο βουνό. Είναι ταυτισμένο με το βουνό. Χωρίς το βουνό ίσως και να μην υπήρχε.   

Στο προσφυγικό μας σπίτι, από τα μεγάλα παράθυρα σε κάθε δωμάτιο, αντικρίζω μια διαφορετική όψη του Παγγαίου. Άλλοτε στιβαρό και σοβαρό, άλλοτε μουτρωμένο και σκεπασμένο από ομίχλη και άλλοτε βυθισμένο σε μια χρωματική πανδαισία όλων των αποχρώσεων του καφέ και του πράσινου. 

Καθώς το χωριό ανηφορίζει, ξεκινώντας από τον  κάμπο και αφού καβαλήσει τους πρόποδες του βουνού, καταλήγει στα ριζώματα των λόφων που το περικλείουν. Σε κάθε λόφο βρίσκεται χτισμένο και ένα εκκλησάκι  προσκύνημα και αγίασμα μαζί.

Δεν υπάρχει σημείο που να σταθείς και να μην βλέπεις το Παγγαίο. Η χαρισματική τοποθεσία του χωριού σε κάνει να πιστεύεις ότι βρίσκεσαι στην καρδιά  του βουνού και ας κατέχει το χωριό μία πλευρά του μόνο. 

Από τον βουνίσιο όγκο  ξεφεύγει ο λόφος με το κάστρο. Απλώνεται σαν μια μικρή χερσόνησος προς τη μεριά του κάμπου, έχοντας στην απέναντι μεριά πεδιάδας την ακρόπολη των Φιλίππων. Ο λόφος  διατρέχει την ανατολική πλευρά του βουνού, κάπως ανυπάκουα θα έλεγα, αλλά χωρίς  να αποσπάται από τα σπλάχνα του Παγγαίου. Αυτός ο λόφος κατεβαίνει κυριολεκτικά μέσα στο χωριό.  

Στην κορυφή του υψώνεται το κάστρο του Μεγαλέξανδρου και ανάμεσα στα τείχη ξεφυτρώνει το εκκλησάκι των Αγίων Θεοδώρων. Η θέα από την κορυφή των ετοιμόρροπων επάλξεων είναι  συγκλονιστική. Ατενίζεις ολόκληρη την πεδιάδα των Φιλίππων με την κεφαλή του Βρούτου στα δεξιά, στο βάθος διαγράφεται το Φαλακρόν Όρος, μόνιμα φαλακρό και χιονισμένο, ενώ πίσω και περιμετρικά απλώνεται το Παγγαίον Όρος ιδωμένο από διαφορετική γωνιά και υψόμετρο.

Για να φτάσεις  στο κάστρο πρέπει να διαβείς ένα στενό μονοπάτι φραγμένο από αγριοπούρναρα. Πληγώνεται  το δέρμα, σχίζονται τα ρούχα σου  όμως αξίζει τον κόπο η ανάβαση και το λαχάνιασμα. Πριν την κορυφή, πάνω στην ράχη του λόφου, ξαποσταίνεις σε ένα πλάτωμα.  Εκεί, πριν από χρόνια, είχανε φτιάξει μια καλύβα, ένα σκέπασμα ανοιχτό στους αέρηδες. Τέσσερις ξυλεμένοι κορμοί δένδρων στήριζαν την καλαμένια σκεπή.  

Αυτή η λιτή-ομηρική- καλύβα έγινε παρατηρητήριο για τον φόβο των πυρκαγιών. Μόλις πλησίαζε το καλοκαίρι άρχιζαν οι βάρδιες και οι επιτηρήσεις. Κάθε οικογένεια από τον Ιούλιο μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου είχε την υποχρέωση να στέλνει ένα μέλος της (μία και δύο φορές την ίδια εποχή) για να φυλάει το βουνό. Την σειρά την κανόνιζε η Κοινότητα. Απλώς η οικογένεια αποφάσιζε  ποιος θα στεκόταν, όλη μέρα, μέχρι να πέσει ο ήλιος κάτω από την καλύβα. Συνήθως μόνον άνδρες, ο πατέρας ή ο μεγάλος αδελφός της οικογένειας, ανέβαιναν για αυτό τον σκοπό. Δεν θυμάμαι να έχω  ακούσει για καμιά κοπέλα..

Όμως τον Ιούλιο και τον Αύγουστο έπαιρνε φωτιά και ο κάμπος -από τη δουλειά βέβαια... Τα καπνά τα μάζευαν πολύ πριν το ξημέρωμα και το «μπούρλιασμα» δεν τελείωνε παρά αργά το απόγευμα. Μπορεί όλες οι οικογένειες να συμφωνούσαν να στείλουν κάποιον για την φύλαξη του βουνού όμως προτιμούσαν να είναι κάποιος που η απουσία του δεν θα κόστιζε σε εργατικά χέρια 

Εκείνο το καλοκαίρι με ξύπνησε χαράματα ο μπαμπάς (πόσο χρονών να’ μουν; Δώδεκα; Δεκατρία; Αμούστακος πάντως.) Στην τετραμελή μας οικογένεια ήμουν ο μεγάλος αδελφός. Ο πατέρας μου μού είπε πως ήταν η σειρά μας για την καλύβα. Έπρεπε να ανέβω. Είχε έρθει η ώρα μου.

Πήρα μαζί μου ψωμί, τυρί, λίγα σταφύλια και ένα παγούρι νερό. Κανείς δεν με ξεπροβόδισε. Οι δικοί μου έφυγαν βιαστικοί στα χωράφια. Έστριψα πίσω από τον προσφυγικό μαχαλά και βγήκα στο Δασαρχείο. Το Δασαρχείο ήταν ένα  χαμηλό κτίσμα με τρία δωμάτια   Το  σπιτάκι βρισκόταν στην άκρη του χωριού, ανάμεσα στα πεύκα, τα λιγοστά πεύκα του χλοερού δάσους και στον αυλόγυρο έβοσκε μόνιμα ένα θεόρατο άλογο και τριγύρω έβλεπες σέλες πεταμένες, ένα με το χώμα.

Ο δασοφύλακας, ο κυρ’ Γιάννης, με καλημέρισε σοβαρός. Είχε περασμένα στο λαιμό του τα κιάλια με τα οποία επόπτευε τα βουνίσια λημέρια. Όμως δεν έφτανε ένας άνθρωπος για ένα σύμπαν βουνά! Τόσες χαράδρες, τόσοι λόφοι, τόσες απόκρημνες πλαγιές και ρεματιές!

«Τα μάτια σου ανοιχτά!», μου είπε. «Μόλις δεις  φωτιά να γίνεις  καπνός».

Από την καλύβα μέχρι το δασαρχείο είναι ένα τέταρτο τρέξιμο. Όμως και τις φωνές να έβαζες και τα χέρια σου να κουνούσες, όλο και κάποιος θα σε έβλεπε εκεί ψηλά. Η καλύβα βρισκόταν σε πανοπτική θέση. Δεν υπήρχε περίπτωση να κρυφτείς ή να μην πέσει το βλέμμα σου προς τη μεριά του κάστρου. 

Ανηφορίζοντας το μονοπάτι πέρασα από το Κρυονέρι και γέμισα το παγούρι με παγωμένο, κρυστάλλινο νερό. Ρυάκια και μικρά ρέματα παντού, σκεπασμένα με θεόρατα πλατάνια. Παραδίπλα υπήρχε ένα εξοχικό κεντράκι με πίστα όπου διασκέδαζαν  οι συγχωριανοί μου ενώ στους γύρω θάμνους  αγαπήθηκαν ουκ ολίγοι άνθρωποι κι ανάμεσά του κι οι γονείς μου...

Λίγο  παραπάνω κουτρουβάλησα σε ένα βουναλάκι σιδηρόπετρες. Αναρωτήθηκα για άλλη μια φορά αν πράγματι αυτές, οι αστραφτερές πέτρες, προέρχονταν από τα μεταλλεία χρυσού του Φιλίππου αφού λένε ότι βρίσκονταν στις δικές μας πλαγιές. 

Τελικά έφτασα στην καλύβα και άραξα κάτω από την σκιά. Πώς θα περνούσε άραγε η μέρα μου; Δεν με λυπόντουσαν οι γονείς μου που με έστελναν στην άκρη του χωριού, στην άκρη του κόσμου; Πήγε να με πάρει το παράπονο. 

Ώσπου έστρεψα το κεφάλι μου και για πρώτη φορά αντίκρισα το Παγγαίο στην πιο φυσική του διάσταση. Αγέρωχο, όμορφο, να αλλάζει χρώματα ανάλογα με την στιγμή, μες το χρώμα του ουρανού αλλά και μέσα από την δική σου διάθεση. Γεμάτο δένδρα πανύψηλα, οξιές, καστανιές, φλαμουριές.  Παντοτινό βουνό, επιβλητικό, οι λόφοι του σαν μπράτσα  αγκαλιάζουν από παντού το χωριό αφήνοντάς το ακάλυπτο  μόνον απ’ την πλευρά του κάμπου. 

Ήταν μια αποκαλυπτική στιγμή που την βίωνα   ενστικτωδώς. Με την σκέψη παιδιού είπα: «Εκεί, ανάμεσα στις στέγες, βρίσκεται το σπίτι μου. Οι δικοί μου. Εκεί είναι το χωριό μου. Εδώ είναι οι άλλοι δικοί μου. Η φύση, το βουνό μου.Πρέπει να το προστατεύσω».

Εκείνη την στιγμή ωρίμασα κάτω από την καλύβα, μεγάλωνα στην ψυχή και ήρθα και φούσκωσα από περηφάνια ότι και εγώ μπορούσα να αναλάβω την φύλαξη αυτού του τόπου, αυτού του τοπίου. 

Άρχιζε ένας μυστικός διάλογος με τη γύρω φύση. Με τις κρυφές σπηλιές, τα υπόγεια ρυάκια, τα «περιβόλια» του βουνού, με τους λύκους, τα αγριογούρουνα που έφταναν ως τις αυλές. Θυμήθηκα το πληγωμένο ζαρκάδι που ξεψύχησε στην πλατεία αναζητώντας ανθρώπινη βοήθεια. Είδα τον πατέρα μου να κατεβάζει ξύλα, ξαναπερπάτησα με την  σχολική  εκδρομή για  το μοναστήρι, αφουγκράστηκα σκόρπιους θρύλους για αρχαίες τοποθεσίες και Ιερά, άκουγα τις γκάιντες στο πανηγύρι του Προφήτη Ηλία.   

Κρατούσα τα μάτια μου ορθάνοιχτα, τόσο ανοιχτά, που η ανελέητη αυγουστιάτικη αντηλιά τα πλήγωσε. Κάποια στιγμή μετά το μεσημέρι και αφού έφαγα το κολατσό μου,νύσταξα. Πρέπει να  αποκοιμήθηκα  για λίγα λεπτά. Και ξαφνικά άρχισαν να χτυπάνε καμπάνες και να  βλέπω φωτιές!

Πετάχτηκα τρομαγμένος. Απόλυτη ηρεμία. Ακίνητο μεσημέρι. Η υγρασία του δάσους αμόλησε ένα σύννεφο στα ανήλια περάσματα. Θαμπό και το χωριό, σαν ζωγραφιά. Κεντημένο ταπί στον τοίχο, δίπλα στο κρεβάτι μου. 

Όχι, δεν είχα κοιμηθεί πολύ. Ξύπνιος ονειρευόμουν. Έριξα νερό στο πρόσωπό μου και μου φάνηκε καυτό. Επέτεινα την προσοχή μου τις επόμενες ώρες.

Ξαναπήγα στην καλύβα τα επόμενα καλοκαίρια. Το φυλάττειν  διαπότισε την συνείδησή μου και  νομίζω πως από τότε άρχισα να σέβομαι πράγματα   που  οφείλουμε αληθινά να προστατεύουμε χωρίς αυτό να μας επιβάλλεται από θεσμούς και νόμους. Το βουνό  είναι ένας θεσμός, αρχέγονο σύμβολο και πρόταση ζωής.

Μεγαλώνοντας άρχισα να επιστρέφω όλο και πιο  συχνά  στο παλιό μου χωριό, το Παλιοχώρι. Δεν βλέπω  την καλύβα στη θέση της. Ούτε όμως άκουσα για πυρκαγιές. Η περιοχή μας  ποτέ δεν καταπατήθηκε, δεν προκάλεσε-ευτυχώς- τον αδηφάγο τουρισμό.

Όσο για τις φωτιές στον ύπνο μου  μάλλον  κάτι σημαίνουν. Ίσως έχουν σχέση με την  εγκατάλειψη  εκείνου του πόστου, του φύλακα, ψηλά στην καλύβα. Ίσως είναι  η συνείδηση του βουνού που ακόμη με βαραίνει. Μήπως πρέπει να ξαναπάρω τα βουνά; Άλλωστε πόσα πράγματα ορίσαμε να φυλάγουμε παντοτινά στη ζωή μας; 



Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕΣ, 

Αφιέρωμα:  ΤΟ ΧΡΥΣΟΦΟΡΟ ΠΑΓΓΑΙΟ, 7 Μαίου 2000




Κυριακή, 25 Ιουλίου 2021

Δύο διηγήματα για διάβασμα



Από την συλλογή διηγημάτων "Γιατί πρόδωσα την πατρίδα μου" (2018) δύο διηγήματα. 

Στην συλλογή αυτή υπάρχουν 28 ιστορίας και αφηγήσεις που γράφτηκαν και δημοσιεύτηκαν τα τελευταία 20 χρόνια. 

Τα διηγήματα "Το ζεϊμπέκικο της Μαρίας" και "Το αντίσκηνο":

https://www.patakis.gr/files/1169833.pdf


Κι εδώ οι κριτικές για την συλλογή:

https://biblionet.gr/titleinfo/?titleid=231990

Παρασκευή, 25 Ιουνίου 2021

Εκδοτικές εξαγορές στην Γαλλία


Les Éditions de Minuit sold into Gallimard-stable | Prix Jean d'Ormesson

       Les Éditions de Minuit sold into Gallimard-stable

       French publisher Les Éditions de Minuit is the latest to be bought by Le groupe Madrigall, the Gallimard holding company that already includes leading literary publishers P.O.LDenoël, and Flammarion, among others; see, for example, the report in Le FigaroGallimard rachète les mythiques Éditions de Minuit.
       Les Éditions de Minuit is a relatively small house, but with a very impressive list; this is a significant consolidation of literary publishing in France.

Σάββατο, 12 Ιουνίου 2021

The 2021 Pulitzer Prize Winner in Fiction



For distinguished fiction published in book form during the year by an American author, preferably dealing with American life, Fifteen thousand dollars ($15,000).

The Night Watchman, by Louise Erdrich (Harper)

 A majestic, polyphonic novel about a community’s efforts to halt the proposed displacement and elimination of several Native American tribes in the 1950s, rendered with dexterity and imagination.

WINNING WORK

The Night Watchman

By Louise Erdrich

NEW YORK TIMES BESTSELLER

WASHINGTON POST, AMAZON, NPR, CBS SUNDAY MORNING, KIRKUS, CHICAGO PUBLIC LIBRARY, AND GOOD HOUSEKEEPING BEST BOOK OF 2020

Based on the extraordinary life of National Book Award-winning author Louise Erdrich’s  grandfather who worked as a night watchman and carried the fight against Native dispossession from rural North Dakota all the way to Washington, D.C., this powerful novel explores themes of love and death with lightness and gravity and unfolds with the elegant prose, sly humor, and depth of feeling of a master craftsman.

Thomas Wazhashk is the night watchman at the jewel bearing plant, the first factory located near the Turtle Mountain Reservation in rural North Dakota. He is also a Chippewa Council member who is trying to understand the consequences of a new “emancipation” bill on its way to the floor of the United States Congress. It is 1953 and he and the other council members know the bill isn’t about freedom; Congress is fed up with Indians. The bill is a “termination” that threatens the rights of Native Americans to their land and their very identity. How can the government abandon treaties made in good faith with Native Americans “for as long as the grasses shall grow, and the rivers run”?

Since graduating high school, Pixie Paranteau has insisted that everyone call her Patrice. Unlike most of the girls on the reservation, Patrice, the class valedictorian, has no desire to wear herself down with a husband and kids. She makes jewel bearings at the plant, a job that barely pays her enough to support her mother and brother. Patrice’s shameful alcoholic father returns home sporadically to terrorize his wife and children and bully her for money. But Patrice needs every penny to follow her beloved older sister, Vera, who moved to the big city of Minneapolis. Vera may have disappeared; she hasn’t been in touch in months, and is rumored to have had a baby. Determined to find Vera and her child, Patrice makes a fateful trip to Minnesota that introduces her to unexpected forms of exploitation and violence, and endangers her life.

Thomas and Patrice live in this impoverished reservation community along with young Chippewa boxer Wood Mountain and his mother Juggie Blue, her niece and Patrice’s best friend Valentine, and Stack Barnes, the white high school math teacher and boxing coach who is hopelessly in love with Patrice.

In The Night Watchman, Louise Erdrich creates a fictional world populated with memorable characters who are forced to grapple with the worst and best impulses of human nature. Illuminating the loves and lives, the desires and ambitions of these characters with compassion, wit, and intelligence, The Night Watchman is a majestic work of fiction from this revered cultural treasure.

-- from the publisher


BIOGRAPHY



Louise Erdrich is the author of sixteen novels, volumes of poetry, children’s books, and a memoir of early motherhood. Her fiction has won the National Book Award, the National Book Critics Circle Award (twice), and has been a finalist for the Pulitzer Prize. She has received the Library of Congress Prize in American Fiction, the prestigious PEN/Saul Bellow Award for Achievement in American Fiction, and the Dayton Literary Peace Prize. Louise Erdrich, a member of the Turtle Mountain band of Chippewa, lives in Minnesota with her daughters and is the owner of Birchbark Books, a small independent bookstore.

FINALISTS

Nominated as finalists in Fiction in 2021:

Telephone, by Percival Everett (Graywolf Press)

A novel of narrative ingenuity that includes both a heartbreaking illness and a crime story in its exploration of discontent, loss and the possibility of redemption.

A Registry of My Passage Upon the Earth, by Daniel Mason (Little, Brown and Company)

A collection of stories with themes of class division, the artist's role in society and our need for love and belonging, reflecting a prowess with language and a mastery of the short form.

Σάββατο, 29 Μαΐου 2021

What We Lose When Literary Criticism Ends


 

Τι συμβαίνει με την κριτική και τον λόγο της που όλο και υποβαθμίζεται; 

Ένα άρθρο που, μολονότι αφορά τον Καναδά και την βιβλιοκριτική, συμπίπτει σε πολλά σημεία με όσα βιώνουμε στα δικά μας εδάφη...

....The ubiquity of social media is often offered up as a solution to the paucity of mainstream book criticism. While it is no longer possible to earn a living as a working critic, the internet has provided us with arguably more amateur criticism than at any other point in history, from BookTube to Bookstagram to Twitter Books. The BookTube Network, found on YouTube, describes itself as “a unified collaborative project channel maintained by members of the BookTube community.” It currently boasts 5,900 subscribers. On Instagram, the #bookstagram hashtag has more than 60 million posts to date....


Τετάρτη, 19 Μαΐου 2021

European Union Prize for Literature, ένα προβληματικό βραβείο

Ακούγεται πολύ ευρωπαϊκό ως βραβείο, στην ουσία είναι "εθνικό" αφού προτείνεται από κάθε χώρα από μια μικρή επιτροπή. Απονέμεται στις μισές χώρες μια χρονιά και στις άλλες μισές την επόμενη. Λεπτομέρειες:

European Union Prizes for Literature

       They've announced the winners of the latest batch of European Union Prizes for Literature, for works by: "emerging fiction writers" from the 41 countries participating in the Creative Europe programme of the European Union.
       Fourteen countries were to announce winners in this particular cycle but:

After further consideration of the shortlist suggested by the Moldovan jury, the EUPL Steering Committee could not confirm the proposed candidates as emerging authors. Therefore, there will be no Moldovan laureate in 2021.

       Given how little Moldovan literature ever makes it beyond the local borders I'd argue that pretty much anything from there should count as "emerging", but I guess they saw things differently.
       (The books that are in the running, and then the winners, are decided on by national juries -- i.e. each country names its own finalists and then winner, a less than ideal way of doing things ..... See also my recent mention about some of the disqualified finalists for these prizes.)

       There's no question, however, that the European Union Prize for Literature does help get attention for the winning titles; we're fairly certain to be seeing quite a few of these in English translation in the next couple of years. (Some of these authors already have other titles available in translation, e.g. Armenian winner Aram Pachyan.)

(Posted by: M.A.Orthofer)



EUPL disqualification(s)

       The European Union Prize for Literature announced its shortlists -- 14, for the fourteen countries eligible for the prizes this year -- a month ago, with the winners to be announced next week.
       The shortlists are selected by national juries -- but there's now some outrage over the EUPL having rejected one of the shortlisted titles, Maltese selection Għall-Glorja tal-Patrija ! by Aleks Farrugia; see, for example, Matthew Vella's report in Malta TodayAleks Farrugia disqualified by EU Literature Prize over SKS’s ‘Labour’ affiliation.
       The issue is apparently that the book was published by a publishing house (SKS) affiliated with a political party, which the prize considers unacceptable. Understandably, they want to keep politics out of it, but it's unfortunate that books can be disqualified just because of who the publisher is -- which can obviously be a problem for smaller markets, where there are very few commercial publishers of any kind.
       (I'd argue the much bigger problem is leaving the selection process in national-jury hands rather than trying to make things truly European, but I do understand the difficulty of finding sufficient outside jurors capable of assessing works in Maltese, etc. .....)

       Almost more interesting to me is what is mentioned in Chris Peregin's Lovin Malta report, Rejected For EU Book Prize, Labour-Published ‘Glory To The Fatherland’ Fuels Debate On Media Ownership, about the Maltese shortlist:

This meant that a book by author Aleks Farrugia, who was one of Malta’s five shortlisted books but is published by SKS, was eliminated from the process, together with another two books that were eliminated for other reasons.

       As you can see from the shortlist, countries each have up to five titles in the running -- but some have considerably fewer (including Malta, with just two). Were they all allowed to shortlist five -- and were numerous titles then eliminated for various reasons ? (I, for one, would love to know what reasons the other two Maltese titles were eliminated for .....)
       It's a shame that there seems to be no transparency here, especially for outsiders; were it not for this kerfuffle I would never have known that there were originally (meant to be) five shortlisted Maltese titles -- and, presumably, five for each country -- and that numerous titles were, without public knowledge (much less explanation), excluded.

(Posted by: M.A.Orthofer)  

Δευτέρα, 17 Μαΐου 2021

Γυναικεία κυριαρχία στην λογοτεχνία;

 

Megan Nolan, whose debut novel, Acts of Desperation, is one of this year’s biggest literary hits. Photograph: Linda Nylind/The Guardian

How women conquered the world of fiction'


       In The Observer Johanna Thomas-Corr finds: 'From Sally Rooney to Raven Leilani, female novelists have captured the literary zeitgeist, with more buzz, prizes and bestsellers than men. But is this cultural shift something to celebrate or rectify ?' in How women conquered the world of fiction.
       This is of course the kind of article meant to stir things up -- "men -- and especially young men -- are being shut out of an industry that is blind to its own prejudices" !
       I'm not sure it does that very effectively, but there is certainly considerable comic value in the comments she gets from the men she talks to -- whereby, of course:

The subject is such a hornet's nest that almost every man in the books industry who I approached refused to speak on the record for fear of the backlash.

       Apparently:

That male publisher is at pains to point out that, yes, “the exciting writing is coming from women right now” and that he himself publishes more women. But this is “because there aren’t that many men around. Men aren’t coming through.”

       Oh, men, men, men ..... Come on through !
       Sounds like it's a tough world out there:

“I was having a meeting the other day with yet another 28-year-old woman,” he continues. “I always ask editors, ‘What are you looking for’, and she happened to say, ‘What I really want is a generational family drama’. I said, ‘Oh, like The Corrections by Jonathan Franzen?’ and honestly, you would think I’d said Mein Kampf. She said, ‘No! Nothing like that!’.

       (And, yeah, sure, there's not going to be any media hype about J-Franz's forthcoming guaranteed-bestselling Crossroads .....)
       At least we can now look forward to lots of reaction pieces and Twitter-snark, so there's that.

By Literary Saloon ay the Complete Review

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2021

“Παγκόσμια ημέρα βιβλίου” ένα χαιρετισμός

 Ένας προσωπικός χαιρετισμός για την Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου:






Σήμερα τιμούμε και γιορτάζουμε το βιβλίο γιατί ανοίγει τα μάτια της καρδιάς και της ψυχής, μας τροφοδοτεί με σκέψεις και ιδέες για τον κόσμο, μας κρατάει πιστή συντροφιά. Το βιβλίο είναι συναίσθημα, πνεύμα, διάλογος, γλώσσα, επικοινωνία.  Ο καθένας μπορεί να γράψει και να διαβάσει αρκεί να έχει τη διάθεση, το ταλέντο, τη θέληση. Δεν υπάρχουν ανισότητες ή διακρίσεις καμιάς μορφής.

          Οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει το βιβλίο στο μέλλον, το “βιβλίο” θα μας φέρνει πάντα στο νου, το χάρτινο σχήμα του που μέσα του κουβαλάει ιστορίες, αφηγήσεις, ποίηση, λογοτεχνία, γνώσεις.

            Ας αγγίξουμε με τρυφερότητα ένα βιβλίο και αν δεν το διαβάσουμε μπορεί ίσως εκείνο να μας διαβάσει.



Από το MAXMAG