Παρασκευή, 23 Απριλίου 2021

“Παγκόσμια ημέρα βιβλίου” ένα χαιρετισμός

 Ένας προσωπικός χαιρετισμός για την Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου:






Σήμερα τιμούμε και γιορτάζουμε το βιβλίο γιατί ανοίγει τα μάτια της καρδιάς και της ψυχής, μας τροφοδοτεί με σκέψεις και ιδέες για τον κόσμο, μας κρατάει πιστή συντροφιά. Το βιβλίο είναι συναίσθημα, πνεύμα, διάλογος, γλώσσα, επικοινωνία.  Ο καθένας μπορεί να γράψει και να διαβάσει αρκεί να έχει τη διάθεση, το ταλέντο, τη θέληση. Δεν υπάρχουν ανισότητες ή διακρίσεις καμιάς μορφής.

          Οποιαδήποτε μορφή κι αν έχει το βιβλίο στο μέλλον, το “βιβλίο” θα μας φέρνει πάντα στο νου, το χάρτινο σχήμα του που μέσα του κουβαλάει ιστορίες, αφηγήσεις, ποίηση, λογοτεχνία, γνώσεις.

            Ας αγγίξουμε με τρυφερότητα ένα βιβλίο και αν δεν το διαβάσουμε μπορεί ίσως εκείνο να μας διαβάσει.



Από το MAXMAG

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2021

Παρασκευή 23 Απριλίου : " Η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου στον Αθήνα 9. 84 "

Η δική μου συμμετοχή είναι πρωινή αλλά θα υπάρχει στο site του 9.84.


                             

Η Αθήνα πρωταγωνιστεί στο αφιέρωμα του Αθήνα 9. 84 για την φετινή Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου. Η Αθήνα, ως λογοτεχνικό αλλά και ποιητικό αφήγημα. Η Αθήνα ως τόπος συνάντησης και ορόσημο. Η Αθήνα ως τοπίο συναισθημάτων, χώρος ελπίδας, χαράς, λύπης, μνήμης και κάθαρσης. Η πόλη που η λογοτεχνία δεν περιγράφει μόνο αλλά διαμορφώνει. 

Την Παρασκευή 23 Απριλίου, ο Αθήνα 9.84 επιλέγει και φιλοξενεί στο πρόγραμμά του δεκαοκτώ κείμενα για την Αθήνα! Δεκαοκτώ αναγνώσεις ποιημάτων και κειμένων που επηρεάστηκαν από το Αθηναϊκό αστικό τοπίο, την ιστορία και τη ζωή των ανθρώπων μέσα στην πόλη.  

Από τις 6 το πρωί έως τα μεσάνυχτα, αμέσως μετά τα δελτία ειδήσεων του σταθμού, συγγραφείς, ποιητές, σκηνοθέτες, εικαστικοί, ηθοποιοί, εκδότες, πανεπιστημιακοί  και δημοσιογράφοι φωτίζουν την πόλη μέσα από επιλεγμένα ποιήματα και κείμενα. Αναλυτικά:  

06:05’: Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Γιάννης Γορανίτης, διαβάζει απόσπασμα του βιβλίου του 24, Εκδόσεις Πατάκη 2017.

07:05’: O συγγραφέας Θόδωρος Γρηγοριάδης διαβάζει απόσπασμα από την "Κυριακάτικη Περιδιάβαση στην Αθήνα" του Γιώργου Ιωάννου (1978),  Γιώργος Ιωάννου, Εφήβων και μη, Κέδρος 1985.

08:05’: Ο συγγραφέας και μεταφραστής Γιώργος Ίκαρος Μπαμπασάκης, διαβάζει το ποίημα του Νίκου Καρούζου, «Μοναστηράκι», Εννέα Ποιήματα μες στην Αθήνα - Τα Ποιήματα, τ. 1, Ίκαρος 1993

09:05’: Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Nίκος Βατόπουλος διαβάζει απόσπασμα από το βιβλίο του  Στο βάθος του αιώνα, Μεταίχμιο 2020.

10:05’: Ο συγγραφέας Αλέξης Πανσέληνος, διαβάζει απόσπασμα του μυθιστορήματός του Ελαφρά Ελληνικά τραγούδια, Μεταίχμιο 2018.

11:05’: Ο σκηνοθέτης και συγγραφέας Θοδωρής Γκόνης, διαβάζει απόσπασμα από το βιβλίο του (μαζί με την Ελένη Στρούλια),  Εθνικός κήπος περίπατος μαθητείας, Άγρα 2019.

12:05’: Ο εκδότης Νώντας Παπαγεωργίου, διαβάζει  απόσπασμα από το βιβλίο της Άλκης Ζέη,  Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, Μεταίχμιο 2013.

14:00’: Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Μαρία Χούκλη διαβάζει το ποίημα του  Γιώργου Σεφέρη, "Λεωφόρος Συγγρού β'", Τετράδιο Γυμνασμάτων β', Ίκαρος 2004.

15:05’: O σκηνοθέτης Δήμος Αβδελιώδης διαβάζει απόσπασμα του διηγήματος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη "Ο ξεπεσμένος δερβίσης" (1896) -  Άπαντα ΙΙΙ, τ.3, κριτική έκδοση, επιμ. Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος, Δόμος 1984

16:05’: Η συγγραφέας  Σοφία Μπραϊμάκου, διαβάζει απόσπασμα από το μυθιστόρημά της  Μόνιμοι κάτοικοι, Νεφέλη 2021. 

17:05’: Η συγγραφέας Χίλντα Παπαδημητρίου  διαβάζει απόσπασμα από το μυθιστόρημά της, Συχνότητα του θανάτου, Μεταίχμιο 2016. 

18:15’: Ο συγγραφέας Βαγγέλης Ραπτόπουλος, διαβάζει απόσπασμα του μυθιστορήματος του Μένη Κουμανταρέα, Βιοτεχνία Υαλικών, Εκδόσεις Πατάκη 2016

19:15’: Η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και συγγραφέας Τασούλα Τσιλιμένη διαβάζει Μυρτιώτισσα, «[Εψές τ’ αναθυμήθηκα]», Ποιήματα, Μια παρουσίαση από τον Γ. Μπαλούρδο, Γαβριηλίδης 2002.

20:05΄: Ο συγγραφέας και μεταφραστής Δημήτρης Σωτάκης διαβάζει το ποίημα του Γεώργιου Σουρή (1852-1919), «Οδηγός των Αθηνών, χρήσιμος εις το κοινόν»,  ΡΩΜΗΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ ΚΑΙ ΜΕ ΕΟΡΤΟΛΟΓΙΟΝ, 1886.

21:05’: Η ποιήτρια και μεταφράστρια  Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη διαβάζει το ποίημα "Εμένα οι φίλοι μου" της Κατερίνας Γώγου,  Τρία κλικ αριστερά, Καστανιώτης 1978.

22:05’: Ο ηθοποιός Κωνσταντίνος Τζούμας, διαβάσει απόσπασμα από το μυθιστόρημα του  Γιάννη Μαρή, Έγκλημα στο Κολωνάκι, Ατλαντίς 2012.

23:05’: Ο συγγραφέας Πέτρος Μάρκαρης, διαβάζει απόσπασμα του βιβλίου του Η Αθήνα της μιας διαδρομής, Γαβριηλίδης 2013.

00:05’: Ο εικαστικός, ηθοποιός και τραγουδιστής  Άγγελος Παπαδημητρίου διαβάζει απόσπασμα από το ποίημα του Γιάννη Βαρβέρη «Με το ταξί καλπάζοντας», ποιήματα 1975-1996, τ. 1 Αθήνα, Ίκαρος 1993.

Την επιμέλεια του αφιερώματος έχει η Ελεωνόρα Ορφανίδου.

Όλες οι ηχογραφήσεις θα είναι διαθέσιμες για ακρόαση στο site μας www.athina984.gr

Την ίδια μέρα θα φιλοξενηθούν στις εκπομπές του Αθήνα 9. 84 ποιητές, συγγραφείς και εκδότες οι οποίοι θα μιλήσουν για το χτες, το σήμερα αλλά και το αύριο της λογοτεχνίας και της ποίησης. 


Οι καλεσμένοι των εκπομπών μας είναι:


06:00-07:00:  Θανάσης Γιοχάλας, συγγραφέας
07:00-08:00:  Κυριάκος Αθανασιάδης, συγγραφέας- μεταφραστής
08:00-09:00:  Ρέα Βιτάλη, συγγραφέας- δημοσιογράφος
10:00-11:00:   Χρήστος Χωμενίδης, συγγραφέας
11:00-12:00:   Μελίτα Αδάμ, συγγραφέας
12:00-13:00:   Σταύρος Ζουμπουλάκης, συγγραφέας/ Επικεφαλής του 

                     Εφορευτικού Συμβουλίου της Βιβλιοθήκης της Ελλάδας -  

                     Μάγκυ Μίνογλου (εκδότρια «Κριτική»)
14:00-15:00:   Ρέα Γαλανάκη, συγγραφέας
15:00-16:00:  Βασίλης Βασιλικός- Τίτος Πατρίκιος, συγγραφείς
16:00-17:00:   Στέλλα Κάσδαγλη, συγγραφέας
17:00-18:00:  Αλέξης Σταμάτης, συγγραφέας
18:00-19:00:  Θοδωρής Γκόνης, συγγραφέας- σκηνοθέτης
21:00-22:00:  Ευτυχία Γιαννάκη, συγγραφέας




Δευτέρα, 19 Απριλίου 2021

Νίκος Μπακουνάκης "Όταν έπεσα στο μελανοδοχείο"



Με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Νίκου Μπακουνάκη και την αναφορά του στην συνεργασία μας στο ένθετο ΒΗΜΑ, βιβλία, θυμήθηκα τη παραγωγική εκείνη περίοδο: μου είχε τηλεφωνήσει το 1997, δεν τον είχα συναντήσει ποτέ και μου ζήτησε να γράφω για βιβλία ξένης λογοτεχνίας. Έτσι ξεκίνησα να γράφω απρόσκοπτα παρουσιάσεις για μυθιστορήματα των Γουίλιαμ Γκόλντινγκ. Μάικλ Οντάατζε, Κολμ Τόιμπιν, Χένρι Τζέιμς, Άντριου Ο Χάγκαν, Τζον Φώουλς, Χουάν Γκοϊτισόλο, Φίλιπ Χένσερ, Χάρι Κούνζρου, Γκορ Βιντάλ, Κάζουο Ισιγκούρο, Ίαν ΜανΓιούαν κ.α Άρθρα για ξένα λογοτεχνικά συνέδρια και εκθέσεις.

(Αργότερα συνέχισα στα ΝΕΑ, με την Μικέλα Χαρτουλάρη).

Το βιβλίο του Μίκου Μπακουνάκη έχει ενδιαφέρον από κάθε άποψη. Για βιβλιόφιλους, για ανθρώπους που ασχολούνται με τα εκδοτικά και πολιτιστικά ζητήματα, καταγράφει την πορεία του τύπου, το στήσιμο του ένθετου Βιβλία στο ΒΗΜΑ, του εκδοτικού τοπίου σε μια περίοδο πριν την εισβολή του ίντερνετ. Μια πνευματική και προσωπική κατάθεση.

Έχει ενδιαφέρον ότι η ΠΟΛΙΣ εκδίδει πολλά βιβλία πάνω στην ελληνική λογοτεχνία και γραμματεία. Ο κατάλογος είναι μεγάλος αλλά θα σταθώ σε όσα έχουν αναφορές στο δικό μου έργο:

Βαγγέλης Χατζηβασιλείου “Η κίνηση του εκκρεμούς Άτομα και κοινωνία στη νεότερη ελληνική πεζογραφία: 1974-2017”

Ελισάβετ Κοτζιά “ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ 1974-2010 ΤΟ ΜΕΤΡΟ ΚΑΙ ΤΑ ΣΤΑΘΜΑ”

Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος “Το 24ωρο ενός αναγνώστη, Ηδονές και πάθη της ανάγνωσης”.

Η Σταυρούλα Παπασπύρου “Χωρίς μαγνητόφωνο Συναντήσεις με σύγχρονους έλληνες λογοτέχνες”

Στο βιβλίο "Η μεταπολιτευτική κριτική στον καθρέφτη" ο Γιώργιος Περαντωνάκης αναφέρει την συμμετοχή μου στο ένθετο βιβλία του Βήματος επίσης. 

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2021

Charles Baudelaire and the Convalescent Flâneur

 Εξαιρετικό άρθρο με όμορφη εικονογράφηση με αφορμή τα σαράντα χρόνια από τη γέννηση του Σαρλ Μπωντλέρ. 



This month marks the 200th anniversary of Charles Baudelaire’s birth, the French poet famous for his descriptions of the flâneur: a man of the crowd, who thrived in the metropolis’ multitude. Following Baudelaire through 19th-century Paris, Matthew Beaumont discovers a parallel archetype — the convalescent hero of modernity — who emerges from the sickbed into city streets with a feverish curiosity.


Τρίτη, 13 Απριλίου 2021

NYPL World Literature Festival

Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης σε δύο λίστες προτείνει εξαιρετικά βιβλία της παγκόσμιας λογοτεχνίας


       25 essential translated titles 

Top Checkouts in World Languages .

     See also the official press release about the festival.

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2021

Παρουσίαση στην εφημερίδα "Πελοπόννησος".

Το "Γραφείο Πεζογραφίας" συνεχίζει την παρουσίαση Ελλήνων και Ελληνίδων πεζογράφων στην εφημερίδα "Πελοπόννησος". 

Στο φύλλο της Κυριακής 11.04.2021 παρουσιάζεται το πεζογραφικό πορτρέτο του Θεόδωρου Γρηγοριάδη.
Επιμέλεια σελίδας Αντώνης Δ. Σκιαθάς, Τριαντάφυλλος Η. Κωτόπουλος
Γραφείο Πεζογραφίας Ενότητα: "Πεζογραφικά Πορτρέτα" .

Αναδημοσίευση στο CULTURE BOOK


    Πείτε μας μια μικρή ιστορία 100-200 λέξεις με ένα σπουδαίο πεζογράφο που έχετε συναναστραφεί ή συναντήσει.

"Πρώτη λογοτεχνική παρέα"

Το 1993, όταν άρχισα να εκδίδω στον Κέδρο, θυμάμαι με συγκίνηση το πρώτο τραπέζι που κάθισα με τους παλιότερους λογοτέχνες. Ο Γιάννης Κοντός αναλάμβανε να τους μαζεύει κάθε τόσο στο ΙΝΤΕΑΛ τα μεσημέρια. Έτσι γνώρισα από κοντά τον Μένη Κουμανταρέα, τον Κώστα Μουρσελά, τον Γιάννη Βαρβέρη κ.α. Ο Γιάννης Βαρβέρης με έπαιρνε μαζί του για ποτό στα νυχτερινά κέντρα της Ιεράς Οδού! Επίσης είχα καλή σχέση με τον Γιώργο Χειμωνά, όταν τον έβλεπα φυσικά γιατί έλειπε στην Γαλλία και με τον Νίκο Θέμελη. Αυτές ήταν οι τελευταίες λογοτεχνικές μου παρέες, καθώς όλοι τους έφυγαν πια. Τώρα πια όλοι “συναντιόμαστε” στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

    Ποιο ήταν το πρώτο λογοτεχνικό βιβλίο που θυμάστε να κρατήσατε στα χέρια σας ως παιδί και με ποια αφορμή;

Παιδί, στο δημοτικό σχολείο, θυμάμαι τον “Κόμη Μοντεχρήστο”, “Το κοριτσάκι με τα σπίρτα” και τα “Διηγήματα” του Παπαδιαμάντη. Όλα διασκευασμένα για παιδιά, όλα δώρα από την νονά μου τις γιορτές, πολύτιμα δώρα που σκαρφάλωσαν στην πρώτη μου μικρή βιβλιοθήκη.

    Υπάρχουν συγγραφείς, Έλληνες και ξένοι, που επηρέασαν καθοριστικά τον τρόπο γραφής σας;

Στα πρώτα μου διηγήματα επηρεάστηκα πολύ-ή έτσι πίστευα-από τον Γιώργο Ιωάννου αλλά στο μυθιστόρημα μαθήτευσα κοντά στους Αγγλοσάξωνες που διάβαζα στο Πανεπιστήμιο στην Αγγλική Φιλολογία. Μελέτησα πολύ τη βρετανική γενιά του ογδόντα, τον Kαζούο Ισιγκούρο, τον Ίαν ΜακΓιούαν, τον Γκρέιαμ Σουίφτ.

    Η πεζογραφία απαιτεί σχεδιασμό και μεγάλη διάρκεια συγγραφικής αφοσίωσης. Πώς ακριβώς γράφετε μια ιστορία; Κάνετε ένα προσχέδιο, κρατάτε σημειώσεις, υιοθετείτε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα εργασίας;

Πάντα υπάρχει ένα προσχέδιο σε ένα μπλοκ που αποτελεί και το ημερολόγιο της συγγραφής όταν συνεχιστεί το αρχικό σχέδιο. Ύστερα ξεκινάνε οι πρώτες γραφές, χειρόγραφες στα πρώτα κεφάλαια, και μετά περνάω κατευθείαν στον υπολογιστή αν και έχω γράψει ολόκληρα μυθιστορήματα στο χέρι. Στην πρώτη φάση της συγγραφής είμαι απομονωμένος, γράφω τις πρωινές ώρες. Εκτυπώνω αρκετές φορές το κείμενο γιατί μόνον πάνω στο χαρτί μπορώ να το ελέγξω.

    Οι χαρακτήρες των έργων σας είναι προϊόν μυθοπλασίας ή              εμπνέονται από βιωμένες εμπειρίες της προσωπικής σας ζωής;     Υπάρχουν κάποιοι που συγγενεύουν με εσάς;

Οι χαρακτήρες μου βρίσκονται συνήθως στο κοντινό μου περιβάλλον ή μέχρι εκεί που μπορεί να φτάσει η ματιά και η φαντασία μου. Παρατηρώ τους ανθρώπους, διαμορφώνω χαρακτήρες, τους μεταπλάθω. Σε μερικά μυθιστορήματα κυριαρχεί το αυτοβιογραφικό στοιχείο: στον “Ναύτη” ή στο “Παρτάλι”. Αλλού αντλώ από ανθρώπους που είχαμε κοινές εμπειρίες όπως οι ηρωίδες μου στο “Μυστικό της Έλλης” και στη “Ζωή μεθόρια”, ιδιαίτερες προσωπικότητες γυναικών που γνώρισα όσο δίδασκα στη μέση εκπαίδευση.

    Οφείλει ο σύγχρονος πεζογράφος να «αποδράσει» από το ιδιωτικό του όραμα και να γίνει συμμέτοχος ή δημιουργός ενός κοινωνικού οράματος; Κατά πόσο και σε ποιο βαθμό επηρεάζει το διαδίκτυο έναν ανάλογο τρόπο σκέψης;

Ο συγγραφέας καταγράφει τον κοινωνικό του περίγυρο, δεν καταγγέλει, ούτε συστρατεύεται με κόμματα. Υποστηρίζει με τις ιστορίες του την κοινωνική δικαιοσύνη, την ισότητα και την ελευθερία του λόγου. Και αυτά μέσα από τους ήρωες και τις μυθοπλασίες του και όχι με αφορισμούς και πολιτικολογίες. Το διαδίκτυο διασπά την κοινωνία σε μικρότερες υπο-ομάδες, χάνεται η κοινωνική συνοχή και όλα λειτουργούν μέσα από ένα ατομικιστικό πρίσμα. Γίνονται όλοι “διάσημοι” αλλά χωρίς κοινό για να τους αποθεώνει.

    Ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά στοιχεία που θεωρείτε ότι «κάνουν» ένα βιβλίο να είναι πολύ σημαντικό και να «αντέχει» στον χρόνο;

Η γλώσσα, η δομή, ο τρόπος που εκφράζεται για την εποχή του θα δώσει κίνητρο και στις επόμενες γενιές να διαβαστεί. Καλύτερα όμως να αναγνωρίζεται ένα έργο όσο ζει ο δημιουργός του, μετά τι νόημα έχει για τον ίδιο;

    Η πεζογραφία μπορεί να «θρέψει» τον συγγραφέα; Πώς αντιμετωπίζετε επαγγελματικά τον βίο σας;

Φυσικά όχι, ειδικά η λογοτεχνία σε μια μικρή χώρα σαν τη δική μας. Γι αυτό και οι περισσότεροι συγγραφείς βιοπορίζονται από κάποιο άλλο επάγγελμα. Εγώ εργάστηκα ως καθηγητής αγγλικών στο δημόσιο. Ωστόσο στη χώρα μας δεν αμείβεται το γραπτό. Υπολογίζω ότι γράφω 25-30.000 λέξεις, άρθρα ή πεζογραφήματα, το χρόνο χωρίς αμοιβή. Στο London Review of Books κάθε άρθρο χρεώνεται ένα δολάριο τη λέξη.

    Ο χώρος της λογοτεχνίας γενικότερα και της πεζογραφίας ειδικότερα, όπως έχει δείξει η ιστορία, συνιστά τόπο μικρών και μεγάλων αψιμαχιών. Εσείς πώς τις βιώνετε;

Μπορεί να υπάρχουν αλλά δεν έχω εμπλακεί ποτέ και ούτε έχει νόημα. Ο τρόπος ζωής και ο χαρακτήρας μου με αποτρέπουν να είμαι επιθετικός ή ανταγωνιστικός στο χώρο μου.

    Ποιες συμβουλές θα επιθυμούσατε να δώσετε σε νεότερους συγγραφείς;

Να διαβάζουν, να γράφουν, να συνδεθούν με την μεγάλη ελληνική λογοτεχνική παράδοση. Εκεί βρίσκεται ο πλούτος μας.



Κυριακή, 11 Απριλίου 2021

Η πιο σύντομη ιστορία που έγραψα ποτέ

.
OLYMPUS DIGITAL CAMERA
.
Θεόδωρος Γρηγοριάδης

 .

Τὸ χαμομήλι τῶν Ἀβδήρων


 .
16-Mi-Magnus_Berrfoetts_saga-Initial-G_MuntheΗΝ ΜΠΕΙ­ΤΕ στὸ θέ­α­τρο, ἔ­χει ὀ­χι­ές», εἶ­πε ὁ βο­σκός. Σή­κω­σε τὴν γκλί­τσα ἀ­πει­λη­τι­κά.
«“Σέρ­νουν”* αὐ­τὴ τὴν ἐ­πο­χή. Ἅ­μα σὲ τυ­λί­ξουν δὲν ξε­φεύ­γεις.»
       Οἱ δύ­ο ἄν­τρες μὲ τοὺς ὁ­ποί­ους συ­νο­μι­λοῦ­σε, χα­μο­γέ­λα­σαν. Εἶ­χαν πε­ρά­σει τὰ τριά­ντα, ἀλ­λὰ δὲν τοὺς ἔ­λει­πε τὸ κέ­φι. Τὸ αὐ­το­κί­νη­το ἀγ­κο­μα­χοῦ­σε στὸν ἀ­νή­φο­ρο τῆς ἀρ­χαί­ας πό­λης. Τὰ χα­λά­σμα­τα ἦ­ταν σκε­πα­σμέ­να ἀ­πὸ κά­θε λο­γῆς χορ­τά­ρια καὶ ἡ εἴ­σο­δος ποὺ ὁ­δη­γοῦ­σε στὸ ἀρ­χαῖ­ο θέ­α­τρο ἦ­ταν πε­σμέ­νη. Μο­σχο­μύ­ρι­ζε ρί­γα­νη καὶ θυ­μά­ρι. Οἱ δυ­ὸ φί­λοι κα­τέ­βη­καν ἀ­πὸ τὸ αὐ­το­κί­νη­το ἀ­να­σαί­νον­τας βα­θιά. Εἶ­χαν και­ρὸ νὰ βρε­θοῦν καὶ ὁ γά­μος τοῦ Ἀ­νέ­στη, κοι­νοῦ τους φί­λου ἀ­πὸ τὸ πα­νε­πι­στή­μιο τοὺς ἔ­σμι­ξε ἀ­νοι­ξι­ά­τι­κα. Κα­τα­πι­έ­στη­καν ἀρ­κε­τὰ στὴν ἐκ­κλη­σί­α ἀ­κού­γον­τας εὐ­χὲς γιὰ τὴν δι­κή τους τύ­χη. Ἀ­πο­χαι­ρέ­τη­σαν τοὺς νι­ό­παν­τρους κι ἔ­τρε­ξαν στὸ ξε­νο­δο­χεὶ­ο νὰ ἀλ­λά­ξουν.
       Ἡ πραγ­μα­τι­κὴ ἐκ­δρο­μὴ ἄρ­χι­ζε με­τὰ τὰ στε­φα­νώ­μα­τα καὶ τὰ κου­φέ­τα. Ἐ­κεῖ πέ­ρα στὴν πα­ρα­λί­α, μὲ τὰ πεῦ­κα καὶ τὰ κυ­πα­ρίσ­σια.
      «Ὄ­μορ­φα ποὺ εἶ­ναι ἐ­δῶ», εἶ­πε ὁ Τά­κης. «Λέ­ω νὰ μα­ζέ­ψω χα­μο­μή­λι γιὰ τὴ μά­να μου. Θὰ χα­ρεῖ πο­λύ».
       Ὁ Θω­μᾶς προ­χώ­ρη­σε ἀ­νά­με­σα στὶς ξε­ρο­λι­θι­ές.
       «Ἐ­γὼ θὰ ξα­πλώ­σω. Μὲ κού­ρα­σε ἡ τε­λε­τή.»
       «Δὲν φο­βᾶ­σαι τὰ φί­δια; Ἄ­κου­σες τὸ βο­σκό;» εἶ­πε ὁ Τά­κης.
       Ὁ Θω­μᾶς γέ­λα­σε καὶ σχο­λί­α­σε:
       «Κα­λὰ ποὺ εἶ­ναι κι αὐ­τὸς νὰ φο­βί­ζει τοὺς ἀρ­χαι­ο­κά­πη­λους.»
      Ἔ­βα­λε τὰ χέ­ρια του πί­σω ἀ­πὸ τὸ σβέρ­κο ἀ­γναν­τεύ­ον­τας στὴν κα­τη­φο­ριὰ τὸ μό­λο. Ὕ­στε­ρα το ἥ­συ­χα θρα­κι­κὸ πέ­λα­γος. Γα­λή­νη. Ὁ Τά­κης εἶ­χε ἁ­πλώ­σει τὸ μπου­φάν κι ἔ­ρι­χνε πά­νω ἀγ­κα­λι­ὲς χα­μο­μή­λι. Κι­τρί­νι­σε ὁ τό­πος καὶ μο­σχο­βό­λη­σε.
       Μιὰ ὥ­ρα ἀρ­γό­τε­ρα ση­κώ­θη­καν νὰ φύ­γουν. Ὁ Τά­κης κρα­τοῦ­σε τὸν μπό­γο μὲ τὸ χα­μο­μή­λι στὴν ἀγ­κα­λιά του σὰν μω­ρό. Τὸ αὐ­το­κί­νη­το ἔ­και­γε. Ἔ­ρι­ξαν στὸ πί­σω κά­θι­σμα τὸ μπου­φὰν καὶ ξε­κί­νη­σαν. Μιὰ τε­λευ­ταί­α μα­τιὰ στὰ ἐ­ρεί­πια καὶ πά­λι ὁ χω­μά­τι­νος δρό­μος. Ἄν­θρω­πος που­θε­νά.
       Μό­νο ποὺ κά­τι ἄρ­χι­σε νὰ κι­νεῖ­ται ἐ­κεῖ πί­σω ἀ­νά­με­σα στὰ χα­μό­μη­λα. Ἕ­να φί­δι δρα­πέ­τευ­ε ἀ­πὸ τὸ μα­νί­κι τοῦ μπου­φὰν ἀ­να­ζη­τών­τας τὸ δρό­μο τῆς ἐ­πι­στρο­φῆς στὸν ἀρ­χαῖ­ο τό­πο του.


Σέρ­νουν· βο­ρει­ο­ελ­λα­δύ­τι­κη ἔκ­φρα­ση γιὰ τὸ “ζευ­γα­ρώ­νουν”.

 .
Bonsai-03c-GiaIstologio-04


.

Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση: ἐφ. Τὰ Νέ­α, Σάβ­βα­το 20 Αὐ­γού­στου 1994, «Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις», ἐ­πι­μέ­λεια: Μι­κέ­λα Χαρ­του­λά­ρη. Γιὰ τὸ πα­ρὸν ἀ­φι­έ­ρω­μα «1994: Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις!» βλ. ἐ­δῶ τὴν εἰ­σα­γω­γή: Γιάν­νης Πα­τί­λης: «1994: Δι­η­γή­μα­τα μὲ 300 λέ­ξεις! Ἕ­να πρό­δρο­μο ἐγ­χεί­ρη­μα στὸν χῶ­ρο τοῦ μι­κροῦ δι­η­γή­μα­τος».



Αργότερα στους "Χάρτες" (2007) είχα δημοσιεύσει άλλη μια ιστορία με φίδια. "Όταν με ζώνουν τα φίδια", πολυσέλιδη. Το κοινό τους στοιχείο με την παραπάνω είναι ότι και οι δύο ιστορίες διαδραματίζονται στην Θράκη.

Σάββατο, 10 Απριλίου 2021

10 βιβλία που σημάδεψαν τη ζωή μου



Στο περιοδικό ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ, το 2009, εξήντα Έλληνες συγγραφείς επέλεξαν τα αγαπημένα τους βιβλία και ανέδειξαν πρώτον τον Κ.Π. Καβάφη. 


10 βιβλία που σημάδεψαν τη ζωή μου:

1. O επιτάφιος θρήνος, Γιώργος Ιωάννου

2. Η καρδιά του σκότους, Τζόζεφ Κόνραντ

3. Βάκχες, Ευριπίδης

4. Ποιήματα, Κ.Π. Καβάφη

5. Oι χτίστες, Γιώργος Χειμωνάς

6. A far cry from Kensington, Μιούριελ Σπαρκ

7. Yπόγειος κόσμος, Ντον Ντε Λίλο

8. Αιχμάλωτος του έρωτα, Ζαν Ζενέ

9. Η χλομή θέα των λόφων, Καζούο Ισιγκούρο

10. Η αληθινή ζωή του Σεμπάστιαν Νάιτ, Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ


Επιπλέον-μετά την ψηφοφορία- μου ζητήθηκε να σχολιάσω γιατί επέλεξα τον Κ.Π. Καβάφη που βρέθηκε τελικά στην κορυφή:

«Ποιήματα» Κ.Π. Καβάφης

Διάβασα τον Καβάφη σαν ένα σύνολο ποίησης, μυθοπλασίας, ιστορίας και ήθους. Εκτίμησα τη γλώσσα του, πρωτίστως, που ελληνίζει χωρίς ποιητικισμούς και λαϊκισμούς, με μια απόσταξη αγγλικής κυριολεξίας. Την διαπολιτισμική ματιά του, τη διαχρονική θεώρηση της ιστορίας χωρίς εμμονές σε τοπικισμούς και οριοθετήσεις, πράγμα που με βοήθησε στα «Νερά της χερσονήσου». Τον ερωτισμό του, με την θλιμμένη συνενοχή, τη σιωπηλή ανάκληση περασμένων σωμάτων, την ανοχύρωτη επιθυμία μακριά από τις «διαγνώσεις» των ερωτικών γκέτο. Στο «Παρτάλι» δύο βασικοί χαρακτήρες μου διαμορφώνονται κοινωνικά, διαβάζοντας ποιήματά του. Στην «Αλούζα» ένα ολόκληρο κίνημα διανοούμενων περιφέρεται στις ερωτικές και ιστορικές καβαφικές τοποθεσίες της μεσογειακής ανατολής, έναν γεωγραφικό χώρο που εξακολουθεί να βαραίνει τις προσωπικές και μυθοπλαστικές περιπλανήσεις μου. Μα πάνω απ’ όλα: η αίσθηση της οικειότητας ότι σου χαρίζεται το έργο ενός μεγάλου δημιουργού κι εσύ το οικειοποιείσαι σαν να αφορά αποκλειστικά και μόνον σένα.


Είκοσι δύο χρονιά μετά θα πρόσθετα τον "Φαίδρο" του Πλάτωνα, την "Οδύσσεια" του Ομήρου, τον Μπόρχες, τον Τσέχωφ, τον Παπαδιαμάντη. 


Παρασκευή, 9 Απριλίου 2021

Μπόρχες για πάντα

 Από μία συνέντευξη  το 1977. 

"Το γράψιμο και το διάβασμα είναι ευτυχία, μόνο έτσι τα βλέπω".




"Δεν προσπαθώ να διδάξω στους μαθητές μου λογοτεχνία-αυτό δεν διδάσκεται-αλλά την αγάπη για την λογοτεχνία".



Τρίτη, 6 Απριλίου 2021

2001-2021 Είκοσι χρόνια στις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ

 


Πέρασαν τριάντα ένα χρόνια από το πρώτο μου βιβλίο και είκοσι χρόνια που τα βιβλία μου εκδίδονται από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ:

(2001) “Το παρτάλι”, μυθιστόρημα-Μεταφράστηκε στα γαλλικά το 2003-παίχτηκε ως μονόλογος στο Φεστιβάλ Αθηνών το 2011.

(2003) “'Έξω απ' το σώμα”, μυθιστόρημα.

(2005) “Αλούζα: χίλιοι και ένας εραστές”, μυθιστόρημα, μετάφραση στα Αραβικά το 2017.

(2007) “Χάρτες”, διηγήματα. Υποψήφιο για Βραβείο ΔΙΑΒΑΖΩ

(2009) “Δεύτερη γέννα”, νουβέλα, μονόλογος στο ΔΗΠΕΘΕ Σερρών

(2010) “Ο παλαιστής και ο δερβίσης”, μυθιστόρημα, Υποψήφιο για Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας

(2012) “Το μυστικό της Έλλης”, μυθιστόρημα, Υποψήφιο για Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνία

(2015) “Ο ξεχασμένος άγγελος των Φιλίππων. Ο αναπόφευκτος τόπος”, μονόλογος, παίχτηκε στο Φεστιβάλ Φιλίππων.

(2015) “Ζωή μεθόρια”, μυθιστόρημα. ΚΡΑΤΙΚΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ. 

(2017) “Καινούργια πόλη”, μυθιστόρημα

(2018) “Γιατί πρόδωσα την πατρίδα μου”, διηγήματα

(2019) “Το τραγούδι του πατέρα”, αφήγημα. Βραβείο ΝΙΚΟΣ ΘΕΜΕΛΗΣ του περιοδικού ο αναγνώστης.



Και δύο επανεκδόσεις:

(2013) “Ο ναύτης” (Κέδρος 1993)
(2002) “Κρυμμένοι άνθρωποι” (Λιβάνης 1990)

Κυριακή, 4 Απριλίου 2021

Robert Penn Warren «Όλοι οι άνθρωποι του βασιλιά" παρουσίαση στην ΕΠΟΧΗ

μετάφραση: Αθηνά Δημητριάδου, εκδόσεις Πόλις, 2020



Η κυκλοφορία στα ελληνικά του μυθιστορήματος του ποιητή, μυθιστοριογράφου και δοκιμιογράφου, Ρόμπερτ Πεν Γουόρεν (1905-1989) αποτελεί ένα σημαντικό εκδοτικό γεγονός για τη χώρα μας και γνωρίζει ήδη μεγάλη επιτυχία.

Μετά την εκλογή του Τραμπ ορισμένα μυθιστορήματα, που μιλούσαν για τη διαφθορά και τον παραλογισμό της εξουσίας, επέστρεψαν δυναμικά όπως του Σίνκλερ Λιούις, του Τζορτζ Όργουελ, του Χέρμαν Μέλβιλ, του Φίλιπ Ροθ. Απ’ όλα όμως πιο ταιριαστό είναι το «Όλοι οι άνθρωποι του βασιλιά» του Ρόμπερτ Πεν Γουόρεν, βραβευμένο με το Πούλιτζερ μυθιστορήματος το 1947. Άλλωστε, η δύναμη της κλασικής λογοτεχνίας έγκειται στην επαναφορά της ανάλογα με την εποχή χωρίς να χάνεται η ουσία της. Ωστόσο, το μυθιστόρημα, τα τελευταία χρόνια, δεν συμπεριλαμβανόταν σε λογοτεχνικές ανθολογίες στην Αμερική ούτε στον κατάλογο της Library of America, ενώ μια πρόσφατη «αποκαταστημένη» έκδοση της πρώτης γραφής του μυθιστορήματος ανάγκασε την Τζόις Κάρολ Όουτς να κράζει ότι πρόκειται για μια ανήθικη πράξη.

Η δεύτερη κινηματογραφική του μεταφορά στη μεγάλη οθόνη, το 2006, με πρωταγωνιστές το Σον Πεν και την Κέιτ Γουίνσλετ σε σκηνοθεσία Στίβεν Ζέλιαν, δεν κρίθηκε ικανοποιητική και το ξανάριξε στα τάρταρα. Αντίθετα με την πρώτη του μεταφορά, το 1949, βραβευμένη με Όσκαρ, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ρόσεν. Στο μεταξύ το μυθιστόρημα δεν υπήρχε καν στην ύλη των σχολείων, ενώ κάποιοι πανεπιστημιακοί άρχισαν να ξεψαχνίζουν το έργο του Γουόρεν με τα φίλτρα της πολιτικής ορθότητας. Δεν τους ξέφυγε ολόκληρη η ομάδα των συγγραφέων του Νότου στην οποία συμμετείχε και ο Γουόρεν, οι «Fugitives» και οι «Agrarians», που είχαν βάση το Πανεπιστήμιο Βάντερμπιλτ και εξέδιδαν το περιοδικό «The Southern Review».

Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια μελέτες και άρθρα αναδεικνύουν το ποιητικό και μυθοπλαστικό έργο του συγγραφέα. Όπως είχε γράψει, το 1952, ο κριτικός και ποιητής Άλαν Τέιτ, του κύκλου των «Fugitives», o Πεν Γουόρεν είναι αναντίρρητα ο σημαντικότερος «άνθρωπος των γραμμάτων» της Αμερικής, αυτός που νοιάζεται για τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.


Επιρροές και στερεοτυπικοί χαρακτήρες

Ο κεντρικός χαρακτήρας του μυθιστορήματος, ο Γουίλι Σταρκ, είναι βασισμένος εν μέρει στον κυβερνήτη της Λουιζιάνα, Χιούι Π. Λονγκ (1893-1935), δημαγωγό και έναν από τους πρώτους αληθινά δικτάτορες της Αμερικής, όπως χαρακτηρίστηκε. Στο εισαγωγικό του δοκίμιο ο Ρόμπερτ Πεν Γουόρεν, με αφορμή την τριακοστή πέμπτη επέτειο του βιβλίου του το 1953, γράφει ότι ο Γουίλι, στην πρώτη έμμετρη εκδοχή, ήταν ένας «πολιτικός δικτάτορας» ονόματι Τάλος. Άλλες επιρροές, εκτός από τον Χιου Λονγκ, αποτέλεσαν τα έργα του Σέξπιρ, που δίδασκε, αλλά και ο Μουσολίνι. Ο Γουόρεν ενδιαφερόταν για τη θεωρία του «μεγάλου αντρός», πώς διαμορφώνεται από τις ιστορικές συνθήκες και μετασχηματίζεται σε «μεγάλος» όχι μέσα από την προσωπική του δύναμη αλλά από την αδυναμία των άλλων και μιας κοινωνίας χωρίς στόχους.

Ωστόσο, ο Γουίλι Σταρκ, τη δεκαετία του ’30, είναι πιο πολύπλοκος, ένας πολιτικός που ξεκίνησε με ιδεαλιστικά κίνητρα αλλά και με ακόρεστη δίψα για την εξουσία. Όπλα του, ώσπου να καταστεί κυβερνήτης της πολιτείας του, είναι κάθε είδους απειλές, δωροδοκίες και εκβιασμοί. Κι αυτά στο όνομα της βοήθειας και της αναβάθμισης της ζωής των φτωχών και ανέλπιδων πολιτών. Ο Γουίλι βρίσκει ευκαιρίες για να ανελιχθεί, αναζητά συμπαραστάτες, χρηματοδότες και βοηθούς και, ανάμεσά τους, τον Τζακ Μπάρντεν, έναν άνεργο δημοσιογράφο που αφοσιώνεται στο «αφεντικό» με καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας.

Ο Ρόμπερτ Πεν Γουόρεν γράφει μια ιστορία, μια jacobean farce όπως την αποκαλεί ο κριτικός του Δυτικού Κανόνα Χάρολντ Μπλουμ, με στοιχεία θρίλερ, σαν τις ιστορίες με ντετέκτιβ και γκάγκστερ, διανθισμένη όμως με μια εσωτερική ποιητικότητα που αντανακλάται στις σκέψεις και στις περιγραφές του Τζακ. Την ιστορία του Γουίλι αφηγείται ο Τζακ και παράλληλα την προσωπική του ιστορία, μια ενδοσκοπική βουτιά στα άδυτα της ψυχής του. Μάλιστα, ο αδίστακτος και διεφθαρμένος Γουίλι παραμένει στερεοτυπικά αναγνωρίσιμος, ενώ ο Τζακ, με το αινιγματικό του παρελθόν, την ταύτιση και την απόρριψη του «αφεντικού», την αποκάλυψη και την –εν αγνοία του– εξόντωση του αληθινού του πατέρα, καθίσταται ο πιο ενδιαφέρον ήρωας του μυθιστορήματος, βγαλμένος από υλικό αρχαίας και σεξπιρικής τραγωδίας ενώ, στο βάθος, κυριαρχεί ο φοκνερικός Νότος.


Επικότητα και εσωτερικότητα

Ο υποψιασμένος αναγνώστης θα ανακαλέσει επίσης πολλά έργα του Τζόζεφ Κόνραντ. Άλλωστε, το δίδυμο του αφηγητή Μάρλοου και Κουρτζ στην Καρδιά του σκότους έχει πολλά κοινά με το δίδυμο Γουίλι και Τζακ, μόνον που ο «τρόμος» στο τέλος του Κουρτζ είναι το τρέμουλο στις δημαγωγικές κραυγές του Γουίλι. Τα λόγια του, πεθαίνοντας, ότι τελικά «θα μπορούσαν όλα να ’ναι αλλιώς», αποτελούν μια πικρή διαπίστωση στην ελάχιστη πίστωση που του δόθηκε στη ματαιοδοξία του. Βεβαίως, πολλά θα μπορούσαν να είχαν αλλάξει στην κοινωνία αν δεν χρησιμοποιούνταν ανέντιμες μέθοδοι για την επίτευξή τους, αλλά και αν ο ίδιος δεν είχε διορίσει στο πλευρό του έναν δικό του Βρούτο.

Επειδή το μυθιστόρημα μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά δεν θα δώσουμε λεπτομέρειες της πλοκής ώστε να το απολαύσει ο αναγνώστης αφού βρει και το κατάλληλο κάθισμα ή αναλόγιο για τον επιβλητικό όγκο των 550 σελίδων. Θα αποζημιωθεί, άλλωστε, θα θαυμάσει την επικότητα και την εσωτερικότητα μιας μεγάλης δημιουργίας, τη λεπτεπίλεπτη καταγραφή κάθε βασικού ή δευτερεύοντος χαρακτήρα. Στη ροή της ιστορίας του Γουίλι, που αφηγείται ο Τζακ, παρεμβάλλονται δύο συναρπαστικά κεφάλαια, το τέταρτο και το έβδομο, που αφορούν το δικό ταξίδι στο χώρο και χρόνο, ειδικά τον χρόνο, μια έννοια που ανακαλείται μέσα από την φιλοσοφική της διάσταση. Κι εκεί ο Τζακ, στα χέρια του στοχαστή και μυθοπλάστη Γουόρεν, με την περίτεχνη γλώσσα και τις περιγραφές να απογειώνονται, μέσα από συμβολισμούς, epiphanies και αποκαλυπτικές ενοράσεις, αντιλαμβάνεται τη ζωή και τον έρωτα, τα λάθη και τις ατολμίες του.

Φιλοσοφικό και πολιτικό μυθιστόρημα το «Όλοι οι άνθρωποι του βασιλιά» (ο τίτλος προέκυψε από ένα παιδικό τραγούδι) επηρέασε συγγραφείς μέχρι τον Ζαν Πατρίκ Μανσέτ, ενώ στο μυαλό σου έρχονται πολλά φιλμ νουάρ και –προσωπικά– το αξεπέραστο «Τσάιναταουν» του Πολάνσκι. Η μετάφραση της Αθηνάς Δημητριάδη ισορροπεί πετυχημένα ανάμεσα στο ποιητικό και ρεαλιστικό στοιχείο της αφήγησης, στις κοφτές φράσεις και τις δαιδαλώδεις παραγράφους.

Το μυθιστόρημα «Όλοι οι άνθρωποι του βασιλιά» διαβάζεται σαν μια μεγάλη περιπέτεια της ανθρώπινης φύσης, καταβύθιση και αναγέννηση στο καλό και στο κακό. Ένα κλασικό μυθιστόρημα, μια πρωτόγνωρη αναγνωστική εμπειρία που δεν θέλεις να την στερηθείς καιρό μετά.


Θεόδωρος Γρηγοριάδης (c) Απρίλιος 2021 


Παρασκευή, 2 Απριλίου 2021

"The Guernsey Literary and Potato peel pie Society¨


 

Μια συγκινητική ιστορία, σε σκηνοθεσία του Μάικλ Νιούελ, διασκευή από βιβλίο, απόλυτα βιβλιοφιλική, πιο ... δεν γίνεται! Ιδανική και για ομάδες ανάγνωσης.

Στο Ertflix. 

Γαλλία εναντίον Αμερικής-κουλτούρες σε αναταραχή

Ο φόβος της αμερικανοποίησης της γαλλικής κουλτούρας μέσα από "επικίνδυνες" ιδέες που ανθούν στα αμερικάνικα πανεπιστήμια. Η διένεξη συνεχίζεται. 

Εδώ το πλήρες κείμενο.  

https://www.chronicle.com/article/no-american-academe-is-not-corrupting-france?cid2=gen_login_refresh&cid=gen_sign_in

Απόσπασμα 

This irony is redoubled if we take into account that, as the French intellectual historian François Cusset influentially argued, French Theory is an American invention. Many French intellectuals derided the American academy’s embrace of Gilles Deleuze, Julia Kristeva, Michel Foucault, Jacques Derrida, and Hélène Cixous, among others.


Building on their work, thinkers like Gayatri Spivak, Judith Butler, Homi Bhabha, and Edward Said laid the foundations of postcolonial, queer, and gender studies. (Those scholars working in the United States were themselves not immune to the accusation that they had wrongly derived a politics that was not native to French theory.)


The biggest irony of all, in the end, might be that, in feigning to defend France against American influence, Macron has borrowed a page from the American conservative’s playbook. And treating criticism of France’s colonial history, discriminatory practices, and police brutality as byproducts of a new form of American imperialism only reproduces the disavowal of an intellectual tradition based on a different history, which is very much France’s.


Recognizing this is all the more urgent in light of the rise of neofascism in Europe and globally. It will take more than symbolic gestures like Macron’s recent proposal to rename French streets after notable figures from the former colonies (among them, Frantz Fanon and Aimé Césaire, whom he called “cultural heroes”). It will take engaging these thinkers seriously — not as cultural heroes but as anticolonial thinkers.

Césaire uses the phrase “boomerang effect” in his 1955 essay “Discourse on Colonialism” to describe how colonialism returned to haunt Europe under the guise of fascism. If we want to understand how something like Nazism came out of the so-called enlightened West, Césaire contends, “we must study how colonization works to decivilize the colonizer.” When the French refuse to recognize this history as theirs, Césaire warns, “a universal regression takes place.”

What threatens France is not the pseudo-notion of Islamo-leftism or the influence of foreign thought, but the persistent regression of its own historical feedback loop, a narrative of exceptionalism that must be disrupted by a new generation of scholars and activists.