In the spring of 1972, fascinated by the life and work of Franz Kafka, Philip Roth decided to visit Prague. He returned the following year to see how writers were managing to work under “conditions that were utterly alien to my own writing experience.” In preparation, he read as much as he could find of the work of contemporary Czech writers. He met and became friends with several writers, which led him to look for works in English translation by novelists working throughout Eastern Europe — still behind the Iron Curtain — since the end of World War Two.
from this, he was able to interest Penguin Books in starting a series of reprints called “Writers from the Other Europe,” for which he served as general editor. Between 1976 and 1983, the series published a total of 17 books, starting with Kundera’s Laughable Loves and Ludvík Vaculík’sThe Guinea Pigs. As Roth wrote,
The purpose of this paperback series is to bring together outstanding and influential works of fiction by Eastern European writers. In many instances they will be writers who, though recognized as powerful forces within their own cultures, are virtually unknown in America. It is hoped that by reprinting selected Eastern European writers in this format and with introductions that place each work in its literary and historical context, the literature that has evolved in “the other Europe” during the postwar decades will be made more accessible to an interested American readership.
Roth’s reputation and significant network of contacts enabled him to get an impressive range of authors to write introductions. Contributors included Carlos Fuentes, Irving Howe, Joseph Brodsky, Heinrich Boll, Angela Carter, Czesław Miłosz, Leszek Kołakowski, Jan Kott, John Updike, Josef Škvorecký.
Penguin ad announcing the “Writers from the Other Europe” series.
In most cases, the books had already been published in English translations, usually by academic presses. Schulz’s The Street of Crocodiles, for example, had been published in Michael Kandel’s translation by Walker and Company in 1963; Konwicki’s Dreambook was published by the MIT Press in 1969; neither attracting any real notice.
Among other things, the effort led to the discovery of the work of the Polish writer Bruno Schulz after the publication in 1977 of his two books, The Street of Crocodiles and The Sanatorium Under the Sign of the Hourglass. When Roth learned that Isaac Bashevis Singer had been one of the few to review The Street of Crocodiles when it was originally published in 1963, he contacted Singer and the two men had a long conversation about Schulz that was later reprinted in the New York Times. Singer confessed to Roth,
The more I read Schulz — maybe I shouldn’t say it — but some of the stories, when I read him, I said he’s better than Kafka. There is greater strength in some of his stories. Also he’s very strong in the absurd — though not in a silly way, but in a clever way. I would say that between Schulz and Kafka there is something that Goethe calls Wahlverwandtschaft, an affinity of souls which you have chosen for yourself.
Cynthia Ozick, who went on to write a novel (The Messiah of Stockholm) based on the rumor that Schulz, who was killed in the Holocaust, had been survived by a son who himself became a writer. Ozick called Schulz one of “the most original imaginations in modern Europe’; John Updike, who wrote the introduction to The Sanatorium Under the Sign of the Hourglass, rated Schulz as “one of the great writers, one the great transmogrifiers of the world into words.” Jerzy Kosinski initiated an annual literary prize in Schulz’s name, to be awarded by a PEN American Center jury to a writer considered “insufficiently known.”
Long after the series ended, its reputation lived on. In 1993, Herbert Mitgang called it “indispensable.” In their New York Times “By the Book” interviews, both William Vollmann and Nicole Krauss mentioned it. Vollmann singled out Konwicki’s A Dreambook for Our Time as an “underappreciated masterpiece,” “one of the many treasures from the late, lamented” series. Krauss said, “I’m a suck for that entire ‘Writers from the Other Europe’ series that Penguin and Philip Roth published in the ’70s and ’80s.”
Even better, virtually all of the books are still in print nearly 40 years later — in a few cases, from Penguin itself.
The 17 titles in the “Writers from the Other Europe” series are:
The Guinea Pigs, by Ludvík Vaculík
Ferdydurke, by Witold Gombrowicz
The Joke, by Milan Kundera
The Farewell Party, by Milan Kundera
The Book of Laughter and Forgetting, by Milan Kundera
Laughable Loves, by Milan Kundera
The City Builder, by George Konrád
The Case Worker, by George Konrád
The Polish Complex, by Tadeusz Konwicki
A Dreambook for Our Time, by Tadeusz Konwicki
A Tomb for Boris Davidovich, by Danilo Kiš
Ashes and Diamonds, by Jerzy Andrzewjewski
Closely Watched Trains, by Bohumil Hrabal
This Way for the Gas, Ladies and Gentlemen, by Tadeusz Borowski
Sanatorium Under the Sign of the Hourglass, by Bruno Schulz
Καινούργιο μυθιστόρημα από τον Καζούο Ισιγκούρο. Μόλις κυκλοφόρησε και ήδη γράφτηκαν πολλές κριτικές. Δεν τις διαβάζω, δεν μου αρέσει αυτή η τακτική να προηγούνται σχεδόν της έκδοσης.
Προς το παρόν τον διαβάζω στο Kindle, αργότερα και στην αγγλική χαρτόδετη έκδοση. Άλλωστε είναι από τους λίγους αγγλόφωνους που τους διαβάζω Ό,ΤΙ και αν γράφουν (Είναι καμιά δεκαριά όλοι κι όλοι). Επίσης βάσει του αρχείου μου νομίζω ότι για πρώτη φορά έγραψα γι αυτόν στην Ελλάδα και τον παρουσίασα στα λογοτεχνικά σεμινάρια της Βιβλιοθήκης των Σερρών 2 φορές πριν καν πάρει το Νόμπελ.
Το 1939, ο Ρόμπερτ Πεν Γουόρεν καθώς στάθηκε στη βόρεια άκρη του Κάπρι κοιτάζοντας τη θάλασσα προς την μεριά της Ευρώπης, διαισθάνθηκε ότι σύντομα ο κόσμος θα βυθιζόταν στον όλεθρο του πολέμου. Ήδη το νησί αυτό υπήρξε ένας τόπος της βαρβαρότητας. Εδώ, ο Τιβέριος, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας, ξεπέρασε με τις πράξεις του ακόμη και την παρακμή της αυτοκρατορίας του. Ο Γουόρεν ένιωθε αβοήθητος. Πέταξε μια πέτρα στα σκοτεινά νερά, ήταν το μόνο που μπορούσε να κάνει. Χρόνια αργότερα, έγραψε ένα ποίημα για εκείνη τη νύχτα, το «Tiberius on Capri»: πώς να αντιδράσεις ένας άνθρωπος μπροστά σε έναν κόσμο στον οποίο είναι αβοήθητος να αλλάξει τα πράγματα; Το ποιητικό του έργο έχει το ίδιο εύρος με το μυθοπλαστικό.
Εδώ απαγγέλει το ποίημα που εμπνεύστηκε από το πέρασμά του στην Ευρώπη.
Λέγεται ότι στο Κάπρι δεν βρίσκεις στα βιβλιοπωλεία μυθιστορήματα του Graham Greene ούτε στα ιταλικά ούτε στα αγγλικά. Ωστόσο μόλις ζητήσεις το βιβλίο της Shirley Hazzard “Greene on Capri” (2000) αμέσως θα σου το δώσουν. Το βιβλίο είναι σύντομο, γεμάτο αναμνήσεις από την παρέα τους, δεν άρεσε στην τελευταία φιλενάδα του Green με την οποία η Shirley δεν τα πήγαιναν και τόσο καλά. ΄Ηδη η ταινία “Affairs on Capri (2021) που ολοκληρώθηκε σε σκηνοθεσία και σενάριο Paul Wiffen παρουσιάζονται μερικά από αυτά τα περιστατικά.
Τα δύο φιλικά ζευγάρια τρώγανε στο ίδιο εστιατόριο χρόνια, το Gemma, ένα πολύ απλό παραδοσιακό μαγαζί, εκεί γνωρίστηκαν. Ο Greene είχε ένα μικρό εξοχικό. Η Αυστραλέζα συγγραφέας Shirley Hazzard πήγαινε πάντα με τον άντρα της, τον Francis Steegmuller (1906 – 1994) Αμερικανό βιογράφο, συγγραφέα και μεταφραστή με μελέτες και μεταφράσεις στον Φλωμπέρ. Στους περιπάτους τους, έφταναν μέχρι την Villa Jovis που έχτισε ο αυτοκράτορας Τιβέριος. Το τοπίο ήταν υπέροχο, πηγή έμπνευσης για πολλούς καλλιτέχνες και συγγραφείς.
Greene and Catherine Walston at Anacapri (from Norman Sherry’s Life of Graham Greene)
Συχνά απήγγειλαν ποιήματα και κάποια στιγμή αναφέρθηκαν στο ποίημα του Αμερικανού συγγραφέα και ποιητή Robert Penn Warren “Tiberius on Capri”.
Όμως πώς γράφτηκε αυτό το ποίημα από τον συγγραφέα του μυθιστορήματος "Όλοι οι άνθρωποι του βασιλιά";
For centuries the myth of the Fountain of Youth was continually written about in fables, folktales, and scribed hypotheses. However, according to a new study, it may actually be one’s consumption of writing that acts as a fountain of youth. Yes, among its many other documented benefits, a new study has demonstrated that reading yields a greater lifespan.
The study was published in Social Science & Medicine’s September issue, entitled: “A Chapter A Day: Association of Book Reading with Longevity.” Surveying some 3,635 people — all aged 50 or older — the study found book readers live 23 months (nearly two years) longer than non-readers. The study also found that readers of 3.5 hours or more/week were 23% less likely to die than non-readers. Almost a fourth! However, what really sets this study apart is its distinction in reading material. As the paper’s introduction states:
“While most sedentary behaviors are well-established risk factors for mortality in older individuals, previous studies of a behavior that is often sedentary, reading… have not compared the health benefits of reading-material type.”
In an age that is entirely oversaturated in terms of data, information, and lolcat memes — a huge chunk of which arrives before us in the form of words and blurbs, and less often, sentences and paragraphs — the distinction in reading-material type is a crucial one to make. The study concluded that periodicals did not factor into the survival advantage granted by reading. In essence: books fend off the grim reaper with greater vigor than periodicals. One of the academics who authored the paper, Avni Bavishi, explained this to The Guardian:
“We uncovered that this effect is likely because books engage the reader’s mind more — providing more cognitive benefit, and therefore increasing the lifespan… we were impressed with the magnitude of the difference of effect between reading books and reading newspapers/magazines.”
According to the paper, the reasoning in the survival difference between periodical-reading and book-reading is double-fold:
“First, it promotes ‘deep reading,’ which is a slow, immersive process; this cognitive engagement occurs as the reader draws connections to other parts of the material, finds applications to the outside world…Second, books can promote empathy, social perception, and emotional intelligence, which are cognitive processes that can lead to greater survival.”
What should you do with those two extra years? Well, why not use them to read even more books?
“the benefits of reading books include a longer life in which to read them … The robustness of our findings suggests that reading books may not only introduce some interesting ideas and characters, it may also give more years of reading.”
Now, we wait for a study breaking down the life-spans and survival benefits among the passionate readers of particular authors. Do, for example, readers of Toni Morrison live longer than Bukowski devotees? Shakespearean thespians than George Eliot fans? The possibilities are endless (so long as we keep reading).
The short story—the beginning writer’s training wheels, the chosen purview for literary giants like Alice Munro and Flannery O’Connor, the slightly pretentious little brother to the novel—is coming to the streets of Grenoble, France in an unexpected container: a vending machine.
The southeastern French city will soon be home to a handful of devices that dispense short stories rather than sugary snacks or soft drinks. The machines will offer a choice of stories one, three, or five minutes long, and their bank of 600 short stories, determined by the publisher Short Édition’s thousands of subscribers and writers, is free of charge. In a 2012 interview with The Atlantic, Sadie Stein, The Paris Review's deputy editor, explained how short stories are distinct from novels:
A short story, when it’s good, doesn’t draw you into a comforting world; it shakes you up. It’s not … what you want to read before going to sleep: It’s a different kind of intellectual and emotional commitment.
Perhaps one of the most artful descriptions The Atlantichas published on the short story was written in 1949 in the form of an essay by the novelist and short-story writer Eudora Welty, entitled “The Reading and Writing of Short Stories”:
Where does beauty come from, in the short story? Beauty comes from form, from development of idea, from after-effect. It often comes from carefulness, lack of confusion, elimination of waste—and yes, those are the rules. But that can be on occasion a cold kind of beauty, when there are warm kinds. And beware of tidiness. Sometimes spontaneity is the most sparkling kind of beauty—Katherine Mansfield had it. It is a fortuitous circumstance attending the birth of some stories, like a fairy godmother that has—this time—accepted the standing invitation and come smiling in.
"Το φθινόπωρο μ' αρέσει, η θλιβερή αυτή εποχή ταιριάζει στις αναμνήσεις. Όταν τα δέντρα δεν έχουν πια φύλλα, όταν ο ουρανός διατηρεί ακόμα το δειλινό την κοκκινωπή ανταύγεια που χρυσώνει το μαραμένο χορτάρι, έχει μια γλύκα να βλέπεις να σβήνει ό,τι χτες ακόμα έκαιγε μέσα σου".
Διάβασμα αναψυχής. Ο Ισπανός Χαβιέρ Μαρίας περιγράφει μικρές ιδιωτικές στιγμές συγγραφέων -Φώκνερ, Κόνραντ, Ναμπόκοφ, Ντίνεσεν, Χένρυ Τζέημς. Όμως η τελική αίσθηση είναι ότι θες να πας κατευθείαν στα βιβλία τους. Και ακόμη καλύτερα: να διαβάσεις τον ίδιο τον Μαρίας.
This is pretty awesome: Kopinor (the Norwegian copyright-handling agency) and the Norwegian Nasjonalbiblioteket (National Library) have announced they're comprehensively putting Norsk Litteratur fra hele det 20. århundre på nett -- making some 250,000 20th century works of Norwegian literature (essentially all of it), freely accessible online (big caveat: only to Norwegian IP addresses ...) atBokhylla.no. Some 50,000 works -- from 1690s, 1790s, 1890s, and 1990s -- are already available there -- and soon it'll be a whole lot more. In-copyright titles will only be accessible online (i.e. you can't download them -- as you can the out of copyright ones), authors and publishers will be remunerated (presumably much like the British Public Lending Right) -- and books can be withdrawn from circulation upon request (don't do it, authors, don't do it !). See also, for example, Kaja Korsvold's summary article inAftenposten, 250.000 bøker blir tilgjengelige i Norges digitale bibliotek; no doubt the English-language media will pick story this up pretty soon too ..... http://www.aftenposten.no/kultur/250000-boker-blir-tilgjengelige-i-Norges-digitale-bibliotek-6976583.html
Το είδα προσωπικά. Σε κεντρικό βιβλιοπωλείο νεαρή συμπαθητική κοπέλα, στυλ φοιτητικό, ζητάει από την υπάλληλο το βιβλίο «Το κλουβί με τις τρελές». Η υπάλληλος απορεί, συμβουλεύεται μιαν άλλη, «μάλλον δεν υπάρχει» απαντάει.
«Ούτε το σενάριο;» ρωτάει απογοητευμένη η κοπέλα και αποχωρεί χωρίς να ρίξει μια ματιά στα βιβλία γύρω της.
Σκέφτομαι την επόμενη φορά ίσως ζητήσει την «Χαρτοπαίχτρα», σχολιασμένη και με εισαγωγή Ζαχαράτου.
Στις 275.000 δολλάρια ανέρχεται το ποσόν που θα δοθεί το 2010 σε υποτροφίες για την μετάφραση στα αγγλικά από άλλες γλώσσες σύγχρονης ποίησης και λογοτεχνίας και κλασικών κειμένων από το National Endowment for the Arts.
Ανάμεσά τους πολλά κλασικά κείμενα και η ποιήτρια Κική Δημουλά:
Broumas, Olga Brewster, MA $12,500
To support new and retranslations of selected poems by contemporary Greek poet Kiki Dimoula. Born in Athens in 1931, Dimoula worked for nearly 25 years as a clerk for the Bank of Greece, and was married to poet Athos Dimoulas. Recognized as one of Greece's most original and innovative voices, her distinguished body of work includes 12 volumes spanning the years 1952 to 2007. She has been awarded the Greek State Prize for Poetry twice, and is slated to receive the European Literature Prize for 2010 from the Association Capitale Européenne des Littératures.This bilingual anthology of selected poems will be published by Yale University Press as part of the Margellos World Republic of Letters Translations Series.
Olga Broumas was born and raised in Greece until the age of 18, when she came to the U.S. on a Fulbright Fellowship in 1967. A poet and translator, Broumas's first collection of poetry, Beginning with O, won the Yale Younger Poets award in 1977. She is the poet-in-residence and director of the Creative Writing Program at Brandeis University in Boston.
Ανάμεσα στα κείμενα και το Zone του Mathias Énard η Ιλιάδα των πεντακοσίων σελίδων σε μία και μοναδική πρόταση, βιβλίο που προκάλεσε έντοντες συζητήσεις και αμφισβητήσεις, στη σκιά των Ευμενίδων, του Απολινέρ, του Σελίν-από τα βιβλία που ειδικά στην Γαλλία βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να γραφτούν.
Νομπελίστας, χαμηλότονος, συγγραφέας γνωστός από τον «Άρχοντα των μυγών», κλασικό κείμενο για τα αγγλικά γράμματα. Ο Γουίλιαμ Γκόλντινκγ. Η ζωή του γενικά ήσυχη, ώσπου μια επερχόμενη βιογραφία, William Golding: The Man Who Wrote Lord of the Flies , απολύπτει ότι στα 18 του ο Γουίλιαμ παραλίγο να βιάσει, όπως κατέγραψε στα προσωπικά του χαρτιά, μια 15χρονη. Προσπάθησε…
Ο βιογράφος, καθηγητής στην Οξφόρδη, Τζον Κάρευ, τρίβει τα χέρια του που ίσως πουλήσει κανένα αντίτυπο παραπάνω, η κατά τα άλλα-μάλλον χωρίς εντάσεις- βιογραφία του συγγραφέα. Όμως ίσως πέσει στην ίδια παγίδα με τον συγγραφέα που έστησε για λόγους διασημότητας. Όποιος αρχίσει να ξαναδιαβάζει τον Γκόλντινγκ θα λαμβάνει υπόψη του έναν παραλίγο βιαστή φωτίζοντας με αυτή την σκοπιά το έργο του, ή μήπως θα έπρεπε να αγνοήσει τις νεανικές αταξίες και γενικότερα τις πράξεις και ημέρες των συγγραφέων και να επικεντρωθεί σε όποιο κείμενο-δημιουργικό και μόνον-έχει μπροστά του;
Ιδού πώς μεταφράστηκε από την Google αυτόματη μετάφραση κείμενο από τα αγγλικά (παρακαλώ προσέξτε την τέταρτη παράγραφο ):
Μπορείτε μελέτη ταχύτητα ανάγνωσης, όπως Γούντι Αλεν κάποτε: "Πήρα μια ταχύτητα ανάγνωσης πορεία όπου θα εκτελέσετε το δάχτυλό σας κάτω από τη μέση της σελίδας και ήταν σε θέση να διαβάζεται« Πόλεμος και Ειρήνη »σε 20 λεπτά. Πρόκειται για τη Ρωσία".
Ο μέσος άνθρωπος διαβάζει μεταξύ 200 και 400 λέξεις το λεπτό και μπορεί να μάθει τις μεθόδους για την ανάγνωση τέσσερις φορές τόσο γρήγορα, αν και με κάποια απώλεια της κατανόησης. Υπάρχει ακόμη και μια Guinness World Records ταχύτητα ανάγνωσης πρωταθλητής - ένας Αμερικανός, Howard Berg, ο οποίος ισχυρίζεται 25.000 λέξεις για να διαβάσετε ένα λεπτό, πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορούσε να διαβάσει "Les Misérables" σε πέντε λεπτά. Πρόκειται για τη Γαλλία.
Αλλά, όπως Mortimer Adler και Charles Van Doren έγραψε στο "Πώς να Διαβάστε ένα βιβλίο," το ιδανικό "δεν είναι απλώς να είναι σε θέση να διαβάσει ταχύτερα, αλλά για να είναι σε θέση να διαβάζουν με διαφορετικές ταχύτητες - και να ξέρετε όταν διαφορετικές ταχύτητες είναι κατάλληλα . " Προτείνουν ταχύτητα προσπαθώντας να διαβάσει την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας να καταλάβω γιατί μερικά γραπτά αιτήματα και τις ωφέλειες, υπομονή.
Ποιο θα είναι το σημείο των αγώνων μέσω της "Lolita" ή "Όπως Lay Πεθαίνοντας"; Θα ήταν wolfing όπως προβλέπεται τρούφες. Άλλα βιβλία που υποτίθεται ότι είναι γρήγορο - κρετώδης thrillers όπως "Το κορίτσι με το τατουάζ δράκων" από Stieg Larsson, "Παιδιού 44" από τον Tom Rob Smith ή "Μπανγκόκ 8" του John Burdett.
Σε αντίθεση με D.D.C., θα ήθελα να μου αργή ανάγνωση κάτω. Είχα μια φορά αναγκάστηκε να λάβει ταχύτητα ανάγνωσης κατηγορία στην οποία το μηχάνημα χειρίζεται κείμενο για να μας κρατήσει αγωνιστικά μπροστά όπως λαγωνικών κυνηγούν bunnies. Δεν ήταν ανάγνωση τόσο ως προς τη λήψη δυφία βραχυπρόθεσμη μνήμη. Η μόνη κατεύθυνση ήταν προς τα εμπρός, πίσω, όταν θα μπορούσε να προσφέρει πλουσιότερες ανταμοιβές.
Τώρα είναι η δική μου κεντώ accusatory spines της unread βιβλία μου ράφια. Αλλά, όπως η κριτικός λογοτεχνίας J. Miller Hillis έγραψε: "Αργή ανάγνωση, την κριτική ανάγνωση, σημαίνει ότι σε κάθε ευκαιρία ύποπτες, interrogating κάθε λεπτομέρεια από το έργο, προσπαθώντας να καταλάβουμε τι ακριβώς μέσα από τη μαγεία είναι κατεργασμένος."
Ή δείτε το θέμα πρακτικά. "Ένα πρόβλημα με την ανάπτυξη δεξιοτήτων ταχύτητα ανάγνωσης," έγραψε Franklin P. Jones, "είναι ότι από τη στιγμή συνειδητοποιείς ένα βιβλίο είναι βαρετό, έχετε ήδη τελειώσει αυτό."
Παρακολουθώ σε δημοσιεύματα το σοκ πολλών Βρετανών συγγραφέων για τον χαμό από εγκεφαλικό της Pat Kavanagh, μια από τις πιο γνωστές και "σωστές" λογοτεχνικές ατζέντισες. Η Πατ ήταν αυτή που ανέδειξε αλλά και προώθησε συμφωνίες με εκδοτικούς οίκους συγγραφέων όπως ο Μάρτιν Έιμις, η Μάργκαρετ Ντραμπλ, ο Κλάιβ Τζέιμς κ.α Σύζυγός της ο συγγραφέας Τζούλιαν Μπαρνς. Οι λογοτεχνικοί ατζέντηδες μετά τη δεκαετία του 90 αποτέλεσαν έναν ισχυρό παράγοντα στο εκδοτικό τοπίο της Βρετανίας, ανεβοκατεβάζοντας συγγραφικές μετοχές, χωρίς πάντα τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Πρόσφατα αντιμετώπισε μια μεγάλη επαγγελματική δυσκολία όταν θέλησε να φτιάξει ένα το δικό της γραφείο, φεύγοντας από έναν μεγάλο αντίστοιχο όμιλο. Για το ελληνικό εκδοτικό τοπίο ο όρος "λογοτεχνικός ατζέντης" μάλλον είναι μια παράξενη ιδιότητα και όλοι ξέρουμε ότι στις πιο δύσκολες επαγγελματικές μας στιγμές μόνοι θα τρέξουμε, θα διεκδικήσουμε και θα τα "ακούσουμε". Από την άλλη πάλι το να θέτεις ένα κείμενό σου σε επίπεδο "λογοτεχνικής μετοχής" είναι το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να σκεφτόμαστε.
Χάθηκε κατά τη διάρκεια μιας πτήσης στη Νότια Γαλλία και δεν ξαναβρέθηκε ποτέ.
AMBROSE BIERCE (φωτό)
Ταξίδεψε στο επαναστατημένο Μεξικό το 1913 και πιστεύεται ότι πέθανε ένα χρόνο αργότερα, χωρίς να έχει βρεθεί ποτέ το σώμα του.
G. K.CHESTERTON
Ξεχνούσε τόσο πολύ που κάποτε κατέβηκε από ένα τρένο κι έστειλε τηλεγράφημα στη γυναίκα του ρωτώντας την πού έπρεπε να βρίσκεται.
AGATHA CRISTIE
Το 1926 χάθηκε για δέκα μέρες ανεξήγητα όταν έμαθε ότι ο άντρας της τα είχε με άλλη. Βρέθηκε αργότερα σε θεραπευτήριο του Γιορκσάιρ σε κατάσταση αμνησίας.
STEPHEN CRANE
Ενώ κάλυπτε τον πόλεμο στην Κούβα και βρισκόταν σε πλοίο ανοικτά στη θάλασσα, βούλιαξε το καράβι και χάθηκε στη θάλασσα για μερικές μέρες. Βρέθηκε σε σωσίβιο λέμβο και αργότερα περιέγραψε την ιστορία του στο The Open Boat.
