Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Βιβλία που διάβασαν οι φίλοι μου μέσα στο 2008

Μάκης Αμανατίδης, βιβλιόφιλος, Σέρρες


Διάβασα και γοητεύτηκα:
  • Ρέυ Μπράντμπερυ - Κρασί απο πικραλίδα
  • Ερικ-Εμμανουέλ Σμιτ - Το ωραιότερο βιβλίο του κόσμου
  • Αντριου Ο'Χάγκαν - Να ΄σαι κοντά μου
Επίσης τα παρακάτω:
  • Κόρμακ ΜακΑρθυ - Ο δρόμος
  • Ντάνιελ Κέλμαν - Η μέτρηση του κόσμου
  • Ντάνιελ Κέλμαν - Εγώ και ο Καμίνσκι
  • Ντοστογιέφσκι - Η ήμερη
  • Μπρους Τσάτγουιν - Ουτς
  • Τζόναθαν Κόου - Σαν τη βροχή πριν πέσει
  • Αρτούρο Περεθ-Ρεβερτε - Ο ζωγράφος των μαχών
  • Ίαν Μακ Γιούαν - Άμστερνταμ
  • Ίαν Μακ Γιούαν - Στην ακτή
  • Jasper Fforde - Η υπόθεση Τζεην Έυρ
  • Έλια Μπαρθέλο - Το μυστικό του χρυσοχόου
  • David Sedaris - Γυμνός
  • Αν Ενράιτ - Η συγκέντρωση
  • Χοσέ Κάρλος Σομόθα - Γράμματα ενός ασήμαντου δολοφόνου
  • Κική Δημουλά - Εκτός σχεδίου
  • Συλλογή - Η Αθήνα τη νύχτα
  • Γιαν Χένρικ Σβαν - Οι περιπλανώμενοι
  • Λούντβιχ Τηκ - Ο ξανθός ΄Εκμπερτ
  • Κλάους Μαν - Λούντβιχ
  • Σωλ Μπέλοου - Άδραξε τη μερα
  • Μαριάννα Κορομηλά - Η Μαρία των Μογγόλων
  • Ζέιντι Σμιθ - Συλλέκτης αυτόγραφων
  • Ντέιβιντ Λοτζ - Μικρός που είναι ο κόσμος, Μικρές πικρές αλήθειες, Θεραπεία, Νέα από τον παράδεισο
  • Ιζαμπέλ Αλιέντε - Όλες οι μέρες
  • Αλεσάντρο Μπαρίκο - Ιστορία σαν παραμύθι
Διάβασα και απογοητεύτηκα:
  • Λένος Χρηστίδης - Μονολογκ
  • Ανδρέας Μήτσου - Ο κύριος Επισκοπάκης
Ξαναδιάβασα με μεγάλη χαρά τα:
  • Μισέλ Φάις - Το μέλι και η στάχτη του Θεού
  • Δημήτρης Χατζής - Το τέλος της μικρής μας πόλης
  • Νίκος Καββαδίας - Η βάρδια
  • Γιάννης Ξανθούλης - Η εποχή των καφέδων
  • Μένης Κουμανταρέας - Σεραφείμ και Χερουβείμ
  • Νίκος Χουλιαράς - Το μπακακόκ
  • Ραιημόν Κενώ - Η Ζαζί στο μετρό


θα ακολουθήσουν και άλλοι φίλοι/ες με τις δικές τους λίστες. Παραλείπονται -αυτονόητατα- δικά μου βιβλία που ορισμένοι τα διαβάζουν κατευθείαν και από το χειρόγραφο.
Οι φίλοι βιβλιο-bloggers μένουν εκτός, εκτός και πολύ καλοί φίλοι που δεν διαβάζουν καθόλου.

1 σχόλιο:

VITA MI BAROUAK είπε...

Είναι τόσο υποκειμενικό, το μ αρέσει δεν μ αρέσει...

Εγώ γοητεύτηκα προσφάτως από το The Dharma Bums, του Κέρουακ που διάβασα στα Αγγλικά.
Με γοήτευσe γιατί κατανόησα πόσο μεγάλο λάθος έκανε ο Καπότε που έλεγε ότι ο Κέρουακ, είναι δακτυλογράφος.
Ο Jack ήταν πιανίστας, κι εσύ Καπότε τον πυροβολείς!
Ο Κεροuακ μιμούνταν τους ρυθμικούς αυτοσχεδιασμούς της τζαζ. Κι αυτό ήταν αδύνατο να το καταλάβω, μέσα από τις ελληνικές μεταφράσεις.
Μονάχα ο Λειβαδάς (από όσες είχα διαβάσει) προσπάθησε να ακολουθήσει πιστά το «σαξόφωνο»
Επίσης συνέλαβα σχέσεις με τις ρύμες της hip-hop... και ψάρωσα.
Αυτά...