Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Μάνος Χατζιδάκης


Είδα κι εγώ την ταινία για τον Μάνο. Πήγα μόνος μου για να μην έχω να μιλάω ή να σχολιάζω. Ένώ η μουσική του τόσο πολύ με αφορά και δεν την εγκατέλειψα ούτε στιγμή στη ζωή μου, ένιωθα ότι η εποχή του, οι φίλοι του, ήταν μια μακρινή εποχή, του είδους των διανοουμένων που εκλείπει (δεν κρίνω αλλά εντοπίζω).


Έβλεπα "μπουκωμένος" , συγκρατήθηκα ΄ ώσπου στο τέλος δείχνει τον Καρακότα να ψάλλει το τραγούδι της μοναξιάς με την Μπακοπούλου στο πιάνο ευλαβικά να ακολουθεί τις απελπισμένες ανάσες του.

Σπαράγματα, σπαρακτικά.

Κι εκεί ξέσπασα. Λυγμός που δεν τον ντρέπεσαι στην σκοτεινή μισοάδεια αίθουσα.

1 σχόλιο:

scalidi είπε...

Συγκινητικό ήταν.Πολύ. To ντοκιμαντέρ.

Και στενάχωρο για το ότι σήμερα τέτοιες φωτεινές προσωπικότητες (υπάρχουν, το πιστεύω) είναι προφυλαγμένες στην αφάνεια (προφυλαγμένες απ' την ευτέλεια). Κρίμα που δεν παίρνουν πρωτοβουλία να νικήσουν αυτή την ευτέλεια, βγαίνοντας στο προσκήνιο. Αλλά είναι και η εποχή διαφορετική, άλλα ζητάει...