Δημήτρης Αθηνάκης χωρισεμεις

Δεν είναι

Πέταγα
στης μάχης με τα ξωτικά τ’ αδιάκοπο πηγαινέλα
τότε που ένα χέρι βίαιο μου έστειλε αντίο

[Δεν είναι το χώμα που με σκεπάζει ελαφρύ
είναι που βάρυνε τ’ άθλιο σκουπίδι που κουβαλώ αιώνες]

Και τώρα τι
ποιος να ζητήσει απ’ το παρόν να ρίξει φως στο αίμα
στα ηφαίστεια και στις αγκαλιές
[έτσι που καταντήσαμε – πολυφορεμένοι πολύ]
για να δαμάσει τα πάθη τ’ ανελέητα
τα πάθη των ερώτων

[Δεν είναι το φέρετρο σπαθί να το φορέσεις
είναι μόνο ένα κομμάτι σου και μιας ζωής το θέλω]

Βάλε με επιτέλους στο κελί
που μου υποσχέθηκες
–να κοιμηθώ–
και σκέπασέ με καλά με κάγκελα και κρύο
αφού
το ξέρεις
γέμισα καημούς
είμαι όλος φευγιό
μακρινό κι απαραβίαστο
είμαι γεμάτος ερωτήσεις δύσκολες
–μια για το έλα δυο για το μείνε–

[Δεν είναι η φυλακή αυτό που με σκοτώνει
είναι η ελευθερία μου που δεν μπορώ ν’ αντέξω]