Τρίτη 23 Φεβρουαρίου 2010

Gender trouble



Με δεδομένο ότι μια ταινία είναι μια αφήγηση/εικόνα, τότε και ο ρόλος που υποδύεται κάθε ηθοποιός αποτελεί μια προσωπική επιλογή της μυθοπλασίας της αλλά και ενός γενικότερου context που θα υποστηρίξει την επιλογή αυτή και προέρχεται από εξω-φιλμικά δεδομένα, μα κυρίως από την ταύτιση που θα επιχειρήσει ο θεατής με τον ρόλο=φύλο.
Ο Κόλιν Φερθ ήταν καλός στον ρόλο του στην ταινία "Ένας άνδρας μόνος" αφού δεν είχε παρά να πείσει παρά ΜΟΝΟΝ ερμηνευτικά.
Η πρωταγωνίστρια στην Στρέλα απέδωσε διπλά ως ρόλος. Αν την υποδυόταν μια γυναίκα ηθοποιός τότε ίσως είχαμε μιαν άλλη ταινία και ίσως όχι μια τέτοια επιτυχία.
Στο "Μαύρο λιβάδι" η γνώση ότι μια κοπέλα υποδύεται το αγόρι ακυρώνει την ταύτιση και την τολμηρότητα και κατοχυρώνει ένα πιο συντηρητικό βλέμμα. Αν ο ρόλος παιζόταν από έναν άντρα ηθοποιό τότε η ταινία θα αντιμετωπιζόταν με τους ίδιους όρους που έγινε αποδεκτή και η "Στρέλα". Αν το φύλο δεν είναι απλά μια κοινωνική κατασκευή αλλά μια performance τότε πρέπει να αναγνώσουμε τα σημάδια απόκρυψης και μεταμφίεσης αφήνοντας τουλάχιστον το σώμα στην αρχική του σκεύη.


1 σχόλιο:

Σεμπαστιέν Ζαπριζό «Το βαγόνι των δολοφόνων», μετάφραση: Ανδρέας Παππάς, εκδόσεις: Πατάκης, 2025

  Συναρπαστικό, κλασικό, λογοτεχνικό νουάρ Μάιος 3, 2026 – 20:05  ΕΠΟΧΗ των βιβλίων Γράφει ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης Το βραδινό τρένο από τη Μα...