Ζήλεια! «Ο Οθέλλος δεν ήταν ζηλιάρης, ήταν εύπιστος», υπογράμμισε ο Πούσκιν, κι ήδη αυτή και μόνον η παρατήρηση μαρτυρά το πρωτοφανές βάθος της σκέψης του μεγάλου μας ποιητή. Του Οθέλλου απλώς συντρίφτηκε η ψυχή του και θόλωσε η σκέψη του γιατί είχε χάσει το ιδανικό του. Ο Οθέλλος όμως δεν θα αρχίσει να κρύβεται, να κατασκοπεύει, να κρυφοκοιτάζει: είναι εύπιστος. Απεναντίας χρειάζεται να τον σπρώξεις, να τον ταράξεις, να τον υποδαυλίσεις με μεγάλες προσπάθειες για να αρχίσει να υποψιάζεται προδοσία. Δεν είναι έτσι ο αυθεντικός ζηλιάρης.
(σελ.738)
…Θα με θυμάται περισσότερο-σχολίασε ο Μίτια.-Την αγαπώ τη γυναίκα, την αγαπώ! Τι είναι η γυναίκα; Η αρχόντισσα της γης! Είμαι θλιμμένος, θλιμμένος, Πιότρ Ιλίτς. Θυμάσαι τον Άμλετ: ‘Είμαι θλιμμένος, τόσο θλιμμένος, Οράτιε… Αχ, δύστυχε Γιόρικ!’ Ίσως να είμαι εγώ αυτός ο Γιόρικ. Τώρα ακριβώς είμαι ο Γιόρικ, το κρανίο μετά.
(σελ. 785)
ΦΙΟΝΤΟΡ ΝΤΟΣΤΟΓΙΕΦΣΚΙ «Αδελφοί Καραμάζοφ» (ΙΝΔΙΚΤΟΣ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου