H εποχή των Καβαφιστών μοιάζει σαν να έχει τελειώσει και να έχουμε πλέον μπει στην εποχή των Cavafistas. Ένας διεθνής, δηλαδή, πολυφωνικός, πολυπρισματικός και σίγουρα ομοφυλόφιλος Καβάφης γίνεται αντικείμενο συζήτησης, θαυμασμού και αναδημιουργίας, σύγκρισης με άλλους καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα και δυναμικής ανάγνωσης, μ’ έναν τρόπο που ξεπερνά τη στατική έκδοση των κειμένων του ή τους μικροφιλολογικούς καβγάδες για το μήκος των στίχων του.

Στο 4ο τεύχος Φεβρουαρίου του Books’ Journal, του Περιοδικού των Βιβλίων, που μόλις κυκλοφόρησε, ο Δημήτρης Παπανικολάου, ο οποίος διδάσκει Νεοελληνική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, ξαναδιαβάζει τον σημαντικότερο Έλληνα ποιητή, ως μια επίκαιρη, κεντρική ποιητική φωνή για τον 21ο αιώνα. Ο Καβάφης είναι υπερμοντέρνος, ποιητής του πόθου και της ηδονής αλλά και ποιητής του ευάλωτου εαυτού, διαρκώς επίκαιρος, παγκόσμιος – και σίγουρα δεν είναι ο ποιητής του μείζονος ελληνισμού, όπως τον ορίζει ακόμα και σήμερα το εθνικό σχολικό τοτέμ. Αντίθετα, υποστηρίζει ο Παπανικολάου, «σε μαθαίνει να κοιτάς και τον ελληνισμό ως διαδικασία, όχι ως αξία απόλυτη».