Ντίνος Χριστιανόπουλος

« Μ’ αυτές λοιπόν τις συνθήκες τον Φλεβάρη του ’42 και σε πλήρη εξαθλίωση μάνα και γιος αποφασίζουμε και μεις να πεθάνουμε. Σας φαίνεται λίγο αστείο, αλλά δεν είναι υπερβολή….Άλλωστε αυτή ήταν η τακτική που ακολουθούσαν χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι αποφάσιζαν να πεθάνουν: έπεφταν σε μια γωνιά ή σε ένα πεζοδρόμιο και το πρωί περνούσε το κάρο της δημαρχίας και τους μάζευε ξυλιασμένους. Ένα απόγευμα λοιπόν, καθώς επιστρέφαμε περνώντας από τον γνωστό εβραίικο συνοικισμό, 151, όπου σήμερα είναι η πλατεία Μαρτύρων, λέει η μάνα μου: ‘Ως εδώ ήταν οι μέρες μας’. Πέφτουμε, που λέτε, στα χιόνια και περιμένουμε να πεθάνουμε….»

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, «Πίσω απ’ την Αγια-Σοφιά» (Ιανός 1997)